All Chapters of เฟยอี้หนิงเกิดใหม่พร้อมระบบช่วยเหลือ: Chapter 41 - Chapter 50

“อาหลานเจ้าจะบอกว่าแม่เป็นคนผิดอย่างนั้นหรือ? ดูพี่รองเจ้าทำกับแม่ ดูที่ลูกสาวสารเลวของมันทำกับแม่ เจ้ายังกล้าพูดจาปกป้องมันกับลูกอยู่อีกหรือ!!”“ท่านแม่ ข้าหาได้พูดจาปกป้องพี่รองแค่พูดไปตามความเป็นจริง ก่อนแยกบ้านสัญญาก็เขียนชัดเจนแล้วว่าต่างคนต่างอยู่ เงินที่หาได้ก็ให้เป็นของคนที่หาได้ วันไหนมีเงินพี่รองจะมอบให้ท่านเดือนละสิบตำลึง นิสัยอย่างพี่รองย่อมไม่มีวันผิดสัญญามิหนำซ้ำในสัญญาแยกบ้านนอกจากบ้านหลังโทรมท้ายหมู่บ้านเฉินพวกท่านก็ไม่ได้มอบสิ่งใดให้ แถมพวกท่านยังป่าวประกาศไปทั่วไม่ให้คนรับพี่รองเข้าทำงานตัดช่องทางทำงานหาเงินของพี่รองแต่พอพี่รองหาเงินได้กลับรีบวิ่งไปเอาเงิน มันใช่หรือขอรับ พวกท่านใจร้ายใจดำกับพี่รองขนาดนั้นทำไมถึงยังกล้าไปเอาเงินกับพี่รองอีก”เป่ยอี้ที่อารมณ์ดีขึ้นมาบ้างแล้วหลังได้ยินคำพูดเฟยหลานสีหน้าพลันไม่น่ามองขึ้นมาอีกครั้ง ถลึงตามองบุตรชาย สีหน้ากรุ่นโกรธ“เจ้าสามอย่าได้มาแสร้งพูดทำเป็นคนดีหน่อยเลย ก่อนหน้าเจ้าเองก็เห็นด้วยที่จะให้พี่รองของเจ้าแยกบ้านออกไปไม่ใช่หรือ ตอนนี้กลับมาต่อว่าแม่ของเจ้า กล้าดีอย่างไร เจ้าไปกินดีหมีหัวใจเสือ[1]มาหรืออย่างไร!!เงินก้อนนั

“มาหาข้าด้วยเหตุใดหรือ?”เฟยหลานยกมือเกาท้ายทอยไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหนดี เขาก็แค่ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน จึงเดินมาเรื่อย ๆ รู้ตัวอีกทีก็มาหยุดอยู่หน้าบ้านพี่รองแล้วเห็นน้องสามไม่พูดอะไรเฟยหมิงจึงเอ่ยขึ้นมาว่า “ถึงจะไม่รู้ว่าเจ้ามาหาพี่รองเพราะเหตุใดแต่เข้าไปคุยกันในบ้านเถิด คุยกันข้างนอกอาจจะไม่เหมาะสมเท่าใดนัก”เฟยหลานยังคงไม่ขยับตัวยืนมองพี่รองของตนนิ่งเทียบกับตอนอยู่ที่บ้านสีหน้าพี่รองดูดีกว่าก่อนออกจากบ้านมากทีเดียวข้างกายมีคนคอยให้กำลังใจ มีลูกน้อยคอยเป็นห่วง เพราะมีครอบครัวอย่างนี้พี่รองถึงได้กล้าละทิ้งตระกูลใหญ่มาใช้ชีวิตที่หมู่บ้านห่างไกลเช่นนี้สินะเฟยหมิงเห็นว่าน้องชายเอาแต่จ้องตนนิ่งไม่ยอมขยับ ซ้ำยังไม่พูดอะไรออกมาจึงเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งว่า “ว่าอย่างไรจะเข้ามาหรือไม่ หากไม่เข้ามาก็กลับบ้านไปเถอะ”“ข้า.... ไม่มีบ้านให้กลับแล้ว”เฟยหมิงชะงักกึกมองน้องชายก้มหน้ามองพื้นไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตา “เจ้าหมายความว่าอย่างไร”เฟยหลานเผยยิ้มเศร้า “ข้าออกจากตระกูลเฟยมาแล้ว บ้านที่ไม่มีพี่ตอนนี้วุ่นวายมากทีเดียว ท่านแม่ที่หลงผิดเชื่อทุกคำพูดของพี่ใหญ่ ท่านพ่อก็เอาแต่คล้อยตามกับป้าสะใภ้ที่แต

คราแรกที่บิดามารดาเห็นพู่กันชนิดพิเศษนี้พวกเขาถึงกับตกตะลึงกันใหญ่ กว่าเฟยอี้หนิงจะอธิบายให้เข้าใจได้เหนื่อยไม่น้อยเลยเด็กน้อยขีดเขียนอะไรไม่นานนักก็หันหน้าขึ้นมา ยกกระดาษในมือให้มารดาอ่าน“ลูกจะช่วยจับตาดูอีกแรง?”เฟยอี้หนิงพยักหน้าขึ้นลง แบมือมาตรงหน้ามารดาเหมยซีเข้าใจความหมายทันทีเอ่ยถาม “อยากได้เท่าไรหรือลูก”เด็กน้อยชูสองนิ้วแล้วกำกำปั้นสองรอบ“สองร้อยตำลึง”เฟยอี้หนิงพยักหน้าเหมยซีจึงหยิบเงินสองร้อยตำลึงส่งให้ลูกน้อย เห็นเงินก้อนโตที่มารดาเก็บเอาไว้ในถุงมิติแล้วเฟยอี้หนิงพลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ท่านพ่อท่านแม่มักเก็บสิ่งของต่าง ๆ ใส่ถุงมิติอยู่เสมอ จากที่นางเห็นมาสองสามครั้งแม้จะเก็บสิ่งของได้เยอะแต่พกพาได้ไม่สะดวกเท่าใดนักไม่รู้ว่าในระบบจะมีของวิเศษไว้ใช่เก็บของหรือไม่ ถ้ามีคงช่วยแก้ไขปัญหาถุงเก็บของได้เป็นอย่างมากคิดได้แล้วเฟยอี้หนิงก็เปิดระบบใส่คำค้นหา แหวนมิติ ในช่องค้นหา ไม่นานจากนั้นแหวนมิติที่มีคุณสมบัติแตกต่างกันไปก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเด็กน้อยคำนวณเงินคงเหลือในมือมารดาขยับมือเลื่อนหาแหวนมิติราคาถูกคุณภาพไม่เลว และแล้วก็เจอแหวนมิติขนาดเล็กซึ่งมีความกว้างด้านในประมา

“ทุกคนมาครบกันแล้วใช่ไหม?”เพราะมัวแต่สนใจมารดารู้ตัวอีกทีทั้งสามก็เดินมาถึงที่นาข้างบ้านแล้ว“มาครบกันแล้วขอรับ”ชาวบ้านที่ถูกจ้างมาวันนี้มองครอบครัวเฟยทั้งสามสีหน้ายิ้มแย้มเป็นมิตรมากขึ้นกว่าเดิมก่อนหน้านี้พวกเขาคนยังมีสีหน้าหวั่นเกรงครอบครัวนางอยู่เลยแต่ตอนนี้ความรู้สึกเกรงกลัวเหล่านั้นหายไปแล้วเฟยอี้หนิงมองชาวบ้านที่เปลี่ยนสีหน้าได้อย่างรวดเร็วในใจพลันเกิดความรู้สึกตงิด ๆ ขึ้นมา ที่เขาว่ากันว่ามีเงินเป็นน้องมีทองเป็นพี่เป็นอย่างนี้เองสินะชาวบ้านซึ่งเคยกังขาในการมาของพวกเขาตอนนี้ดูเป็นมิตรขึ้นมาแล้ว แต่ถึงจะรู้สาเหตุของการเปลี่ยนแปลงเฟยอี้หนิงก็หาได้รู้สึกไม่ชอบเท่าใดนัก คนเรามีชีวิตเพื่ออยู่รอด ใครสามารถช่วยให้ชีวิตของพวกเขาดำเนินต่อไปได้ย่อมถูกทำดีด้วยเป็นเรื่องธรรมดา“ในเมื่อมากันครบแล้วก็เริ่มทำงานกันเถิด อย่างที่ข้าพูดไปเมื่อวานวันนี้จะเริ่มจัดการที่นาก่อน หลังจัดการที่นาเสร็จค่อยจัดการที่นาดอนทีหลัง ค่าแรงตามที่ได้บอกไป จ่ายวันต่อวัน วันละสี่สิบอีแปะ นอกจากนี้ตอนกลางวันยังมีน้ำชาให้จิบแก้กระหายทุกคนสามารถไปพักจิบได้หน้าบ้านข้า”สายตาหลายคู่มองไปทางหน้าบ้านเฟยหมิง บริเวณนั้

ฝ่ายเฟยอี้หนิงที่ได้เดินเข้ามาในป่าไม่ได้สังเกตเห็นแววตาเสียดายของบิดาเลย เด็กสาวกำลังตื่นเต้นกับการกระทำของเฟยหลานจนไม่มีเวลาไปสนใจอย่างอื่น“หนิงเอ๋อร์ต้นไม้ต้นนี้ใช่ไหม?” เพราะมีเถาวัลย์ช่วยแหวกทางให้ ใช้เวลาไม่นานทั้งสองคนก็เดินมาจนถึงโคนต้นเชอร์รีเฟยอี้หนิงเงยหน้ามองต้นเชอร์รีตรงหน้าด้วยสายตาประหลาดใจ ปกติแล้วต้นเชอร์รีที่นางเคยเจอส่วนมากจะสูงประมาณสองจั้ง ส่วนต้นเชอร์รีแคระสูงไม่ถึงหนึ่งจั้งด้วยซ้ำแต่ต้นเชอร์รีตรงหน้ามองด้วยตาเปล่ากลับสูงไม่น้อยกว่าสี่จั้ง ถ้าจะบอกว่านี่ไม่ใช่ต้นเชอร์รีธรรมดาเฟยอี้หนิงก็เชื่อ แต่หากจะบอกว่านี่ไม่ใช่ต้นเชอร์รีเฟยอี้หนิงกลับทำใจเชื่อไม่ลงในเมื่อผลซึ่งเกิดอยู่เต็มต้นมีลักษณะคล้ายผลเชอร์รีชัด ๆ จะมาบอกว่าไม่ใช่ได้อย่างไรกัน!!เด็กน้อยพยักหน้าให้เฟยหลาน ก้มหน้าขยับพู่กันเขียนอักษรลงบนกระดาษในมือ “ท่านข้าอยากได้สักลูก”เฟยหลานทำตามทันที เตะเท้ากระโดดสูงเหนือพื้นเกือบสองจั้งเด็ดผลเชอร์รีสีแดงเข้มเกือบจะกลายเป็นสีม่วงดำให้เฟยอี้หนิงเฟยอี้หนิงหยิบผลไม้ในมือเฟยหลานมาพิจารณาใกล้ ๆ ยื่นเข้ามาใกล้จมูกสูดดมกลิ่นของมันก่อนจะหันหลังให้ ขยับมือจิ้ม ๆ ระบบเรี