Semua Bab หยกโลหิตพลิกชะตา: Bab 91 - Bab 100

200 Bab

บทที่ 91 จดหมายจากซานอ๋อง

อยากจะแข็งแกร่งต้องขยันฝึกฝนตนเองไม่อาจเกียจคร้าน แต่เมิ่งเถียนซีเพิ่งจะถูกเมิ่งเซวียนอี้เตือนเรื่องสุขภาพร่างกายที่ไม่ค่อยจะแข็งแรงไป ดังนั้นนางจึงไม่ได้ทุ่มเทฝึกฝนตนเองอย่างหักโหมและเร่งรีบอีกต่อไปแล้ว นางใช้ช่วงเวลาก่อนนอนเข้าไปฝึกในห้วงมิติพิเศษของหยกโลหิตเป็นประจำทุกวัน เมื่อรู้สึกว่าร่างกายเริ่มอ่อนล้าก็จะออกมานอนพักผ่อนด้านนอกเท่านั้น แต่ทว่าพลังปราณของนางก็ยังเพิ่มระดับอย่างรวดเร็วอยู่ดีเมื่อเสร็จสิ้นพิธีปักปิ่นของเมิ่งเถียนซีแล้ว คนในตระกูลสวียังคงรั้งอยู่เป็นแขกที่จวนตระกูลเมิ่งต่อเป็นเวลาอีกห้าวันก่อนจะกล่าวคำอำลาเพื่อเตรียมตัวเดินทางกลับเมืองติ้งหลังจากวันนั้นที่สวีซินหลานตกลงมาจากรถม้า แม้จะเป็นเพียงอุบัติเหตุแต่ก็มีคนเห็นเหตุการณ์เป็นจำนวนมาก ดังนั้นเรื่องที่คนตระกูลสวีตั้งใจจะพาสวีซินหลานมาหาคู่ครองที่เหมาะสมจึงถูกล้มเลิกไป มิหนำซ้ำสวีซินหลานยังมีเรื่องทะเลาะกันใหญ่โตกับสวีซินเหยาทั้งๆ ที่ตนเองมีสถานะเป็นแขกอยู่ในจวนของผู้อื่น นางจึงถูกลงโทษห้ามออกจากห้องพักส่วนตัวของนางจนกว่าจะเดินทางกลับเมืองติ้ง จึงทำให้เมิ่งเถียนซีไม่ต้องอดทนพบหน้าของคุณหนูผู้นี้ให้ระคายตาส่วนทาง
Baca selengkapnya

บทที่ 92 เป็นเพราะเจ้า

ณ.จวนซานอ๋อง หยางเฟิ่งเจี๋ยนั่งฟังคนมาแจ้งข่าวหลายๆ เรื่องด้วยสีหน้าสงบนิ่ง จนกระทั่งมีบ่าวอีกคนเดินเข้าห้องหนังสือมารายงานข่าวว่าจดหมายที่เขาใช้ให้คนนำไปส่งที่จวนตระกูลเมิ่งถึงมือผู้รับทุกฉบับแล้วเขาจึงเผยสีหน้าพึงพอใจให้ทุกคนเห็น แล้วเอ่ยปากไล่ทุกคนให้กลับไปพักผ่อนเพราะในวันนี้เขายังมีธุระอื่นให้รีบเร่งไปทำฮวนเยวี่ยรอจนทุกคนออกไปจากห้องหนังสือแห่งนี้จนหมดแล้ว ภายในห้องหนังสือเหลือเพียงแค่ตัวเขากับซานอ๋องหยางเฟิ่งเจี๋ยเท่านั้น เขาจึงเอ่ยปากถามผู้เป็นนายด้วยความรู้สึกข้องใจว่า “ทำไมท่านอ๋องจึงต้องส่งจดหมายไปบอกเล่าเรื่องราวของลี่อ๋องให้คุณหนูสี่ตระกูลเมิ่งรับรู้ด้วย ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วท่านอ๋องส่งจดหมายไปบอกแค่คุณชายใหญ่เมิ่งเซวียนอี้ก็น่าจะเพียงพอแล้วไม่ใช่หรือ”หยางเฟิ่งเจี๋ยปรายตามองฮวนเยวี่ยแล้วพูดว่า “ถ้าหากคนที่เอ่ยถามเรื่องนี้กับเราคือกังตู๋เราจะไม่แปลกใจเลย แต่ไฉนจึงเป็นเจ้าที่คิดสงสัยการกระทำของเราได้ มิใช่ว่าเมื่อหลายวันก่อนเป็นเพราะเจ้าที่เอ่ยเตือนเราว่าถึงจะมีธุระยุ่งมากแค่ไหน เราก็ไม่ควรจะละเลยคุณหนูสี่ตระกูลเมิ่งผู้เป็นคู่หมั้นจนทำให้ดูห่างเหินต่อกันแบบนี้ อย่างน้อยเรา
Baca selengkapnya

บทที่ 93 เอ่ยเตือนเมิ่งซูเหวิน

วันต่อมาเมิ่งเถียนซีกำลังนั่งพักผ่อนอยู่ในเรือนรับอรุณอย่างสบายใจ ก็มีสาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามารายงานว่าลี่อ๋องใช้ให้มามาสูงวัยนำของขวัญมามอบให้แก่คุณหนูสามเมิ่งซูเหวินเพื่อแสดงความยินดีต่อชัยชนะที่หอจวี๋ฮวา และยังมีของขวัญแรกพบหน้ามามอบให้เมิ่งเถียนซีอีกด้วย ดังนั้นฮูหยินใหญ่สวีเยี่ยนหลันจึงต้องส่งคนมาตามเมิ่งเถียนซีให้ออกไปแสดงความขอบคุณลี่อ๋องด้วยตนเอง“ท่านแม่ของข้ารับของขวัญเหล่านั้นจากลี่อ๋องอย่างนั้นหรือ” เมิ่งเถียนซีเอ่ยถามสาวใช้คนที่มาแจ้งข่าวด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยจะพอใจสักเท่าไรนัก“เรียนคุณหนูสี่ บ่าวได้ยินมาว่าฮูหยินใหญ่เอ่ยตอบปฏิเสธไม่ยอมรับของขวัญจากลี่อ๋องไปแล้วเจ้าค่ะ โดยใช้คำกล่าวอ้างที่ว่าคุณหนูสามเมิ่งซูเหวินไม่ได้มีความดีความชอบที่เป็นประโยชน์ต่อท่านอ๋องจึงไม่อาจจะรับของขวัญได้ ส่วนของขวัญแรกพบหน้าของคุณหนูสี่ ทางจวนลี่อ๋องเคยส่งมาให้คุณหนูสี่เมิ่งเถียนซีตั้งแต่คุณหนูเดินทางมาถึงเมืองหลวงใหม่ๆ ไปแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินใหญ่ขอรับความเมตตาจากท่านอ๋องด้วยใจไม่ขอรับของขวัญเจ้าค่ะ”“อืม…ท่านแม่เลือกใช้คำกล่าวที่ว่าไม่มีความดีความชอบย่อมไม่อาจจะรับของขวัญนำมาเป็นข้ออ้างได้ดีพอสมควร
Baca selengkapnya

บทที่ 94 การลอบสังหาร

หลังจากวันนั้นที่ซานอ๋องหยางเฟิ่งเจี๋ยส่งจดหมายมาให้นางที่เรือนรับอรุณ เมิ่งเถียนซีก็ได้รับจดหมายจากเขาทุกวัน โดยจดหมายฉบับหลังๆ ไม่ได้ถูกส่งผ่านคนของเรือนโป่รงฟ้าอีกต่อไป แต่ถูกส่งผ่านสาวใช้ของจวนซานอ๋องที่เดินทางมายังจวนตระกูลเมิ่งอย่างเปิดเผยหลังจากที่นางอ่านจดหมายจบสาวใช้ผู้นั้นยังคงก้มหน้าเอ่ยอย่างอ่อนน้อมว่า “คุณหนูสี่ได้โปรดตอบจดหมายซานอ๋องด้วยเจ้าค่ะ เพราะบ่าวมีหน้าที่นำจดหมายของคุณหนูสี่ไปส่งให้ท่านอ๋องอีกทีเจ้าค่ะ”เมิ่งเถียนซี “…”จดหมายของซานอ๋องเขียนมาบอกนางว่าในยามนี้เขาอยู่ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งของเมืองเหลียงเท่านั้น ไม่มีข้อความใดๆ มากกว่านี้แล้วจะให้นางเขียนจดหมายตอบเขาว่าอย่างไรดี จะให้นางเขียนตอบไปว่าในยามนี้นางอยู่ที่จวนตระกูลเมิ่งในเมืองหลวงก็คงจะไม่ได้กระมัง เพราะซานอ๋องย่อมจะรู้เรื่องนี้อยู่แล้วเมิ่งเถียนซีอ่านจดหมายของซานอ๋องหยางเฟิ่งเจี๋ยวนซ้ำอีกรอบด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ ไฉ่เสียนที่ยืนคอยรับใช้อยู่ด้านข้างอดทนมองเห็นสีหน้าลำบากใจของผู้เป็นนายหญิงอยู่นานก่อนจะตัดสินใจพูดชี้แนะว่า“ท่านอ๋องมีกิจธุระมากมายจึงไม่มีเวลามาพบหน้าคุณหนู จึงได้ใช้วิธีเขียนจดหมายเพื่อหวังจ
Baca selengkapnya

บทที่ 95 เขียนจดหมายตามให้คนรีบกลับเมืองหลวง

หยางเฟิ่งเจี๋ยแอบซ่อนตัวลักลอบสืบข่าวอยู่ที่เมืองเหลียงด้วยตนเอง จึงไม่ได้รู้ล่วงหน้าว่าทางวังหลวง ฮ่องเต้หยางตี๋ทรงมีพระราชโองการให้รองแม่ทัพเมิ่งหานและรองแม่ทัพหลินเจียวฝางพากองทัพตระกูลเมิ่งจำนวนหนึ่งเดินทางกลับไปช่วยกองทัพตระกูลจี๋รักษาความสงบที่ชายแดนทางทิศตะวันตก ซึ่งเรื่องนี้ทำให้ทุกคนในตระกูลเมิ่งรู้สึกตกใจและรู้สึกกังวลใจเป็นอย่างมากทุกคนในตระกูลเมิ่งมารวมตัวกันที่เรือนหลักเพื่อรับราชโองการฉบับนี้จากขันทีคนสนิทของฮ่องเต้หยางตี๋ ในขณะที่รับราชโองการทุกคนภายในตระกูลเมิ่งมีท่าทางสงบนิ่ง รอจนกระทั่งคนนอกเดินทางกลับไปจนหมดแล้ว เมิ่งหานจึงรีบหันมาพูดกับเมิ่งอันหวายด้วยน้ำเสียงไม่สบายใจว่า“พระราชโองการม้วนนี้ของฝ่าบาท ถือว่าเป็นการแบ่งกองกำลังของตระกูลเมิ่งแยกออกจากกัน เป็นการตัดลดกำลังพลทหารของพวกเราทางอ้อมไม่ใช่เหรอ พี่ใหญ่พวกเราจะทำอย่างไรดี”เมิ่งอันหวายก้มหน้ามองม้วนราชโองการสีเหลืองทองที่เขาถืออยู่ในมือด้วยสีหน้าไม่สบายใจ ก่อนจะเอ่ยปลอบใจน้องชายต่างมารดาของเขาว่า “น้องรอง…เจ้าอย่าเพิ่งตื่นตกใจไป ฝ่าบาทไม่ได้มีพระบัญชาลงมาว่าให้เจ้านำทหารไปยังชายแดนจำนวนเท่าไหร่ ดังนั้นเจ้าไม
Baca selengkapnya

บทที่ 96 สุดแค้นแสนรัก

เมิ่งเถียนซีกำลังเดินกลับไปยังเรือนรับอรุณที่เป็นเรือนพักส่วนตัวของนางพร้อมกับสาวใช้คนสนิทของนางที่ติดตามมาด้วย แต่ระหว่างทางกลับถูกสาวใช้ของเมิ่งซูเหวินเดินเข้ามาขวางทางเอาไว้ เพื่อขอให้นางหยุดรอพูดคุยกับเมิ่งซูเหวินก่อน ทำให้สาวใช้คนสนิทของนางทั้งไฉ่เฉินและไฉ่เสียนแสดงท่าทางไม่พอใจสาวใช้ผู้นี้ จนถึงขั้นที่เมิ่งเถียนซีต้องห้ามปรามสาวใช้ทั้งสองคนไม่ให้พูดจาหาเรื่องผู้อื่นและนางยังยอมหยุดยืนรอเมิ่งซูเหวินแต่โดยดีเมิ่งเถียนซีเลือกที่จะเดินไปหยุดยืนรอเมิ่งซูเหวินอยู่ที่ใต้ต้นไม้ที่มีขนาดใหญ่ต้นหนึ่งซึ่งอยู่ทางด้านหลังสวนดอกไม้ของเรือนหลัก ใช้เวลารอเพียงไม่นานเมิ่งซูเหวินก็มาปรากฏกายอยู่ตรงหน้าของนางอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เสียเวลาเปล่าไปมากกว่านี้ เมิ่งเถียนซีจึงเริ่มเอ่ยถามอีกฝ่ายก่อนในทันที “พี่สามมีอะไรจะพูดกับข้าหรือเจ้าคะ”เมิ่งซูเหวินมองน้องสาวต่างมารดาของตนเองด้วยสายตาสงบนิ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ข้าแค่อยากคุยเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องโถงของเรือนหลัก ท่านแม่สั่งให้เจ้าเขียนจดหมายไปตามซานอ๋องให้รีบเดินทางกลับเมืองหลวง เรื่องนี้…คงจะทำให้เจ้ารู้สึกล
Baca selengkapnya

บทที่ 97 เลื่อนพลังปราณระดับห้าขั้นฮวาเสิ่น

เมิ่งเถียนซียังคงเขียนเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในจวนตระกูลเมิ่งอย่างละเอียดลงในจดหมาย แล้วฝากสาวใช้ที่มาจากจวนซานอ๋องส่งไปให้หยางเฟิ่งเจี๋ยเหมือนเดิมตามปกติ แม้ว่านางจะถูกเมิ่งซูเหวินเอ่ยปากห้ามปรามและยังมีข้อความในจดหมายของหยางเฟิ่งเจี๋ยที่เขียนมาบอกว่าเขารู้เรื่องราชโองการของฝ่าบาทที่ส่งมายังจวนตระกูลเมิ่งแล้วก็ตามเพราะเมิ่งเถียนซีมีความคิดว่าการเขียนเล่าเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นในมุมมองของตนเองให้หยางเฟิ่งเจี๋ยได้อ่านจะเป็นการดีมากกว่า เขาจะได้รู้ว่านางมีความคิดเห็นอย่างไรต่อเรื่องนี้เพื่อให้เขาได้รับรู้ว่านางมีแนวคิดแบบนี้ เนื่องจากว่าถ้าหากไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงในอนาคตข้างหน้าเขาจะต้องใช้ชีวิตคู่ร่วมกับนาง เขาจะได้มีความเข้าใจอุปนิสัยของนางได้ง่ายมากขึ้นเมิ่งเถียนซีวางแผนเอาไว้ว่าในชีวิตนี้นางจะไม่ยอมโอนอ่อนยอมเปลี่ยนแปลงนิสัยและความเคยชินของตนเองเพื่อคนอื่นอีกแล้ว นางคิดจะเป็นตนเองแบบนี้ใครชอบก็คบหา ถ้าหากไม่ชอบก็แยกย้ายต่างคนต่างอยู่ แต่ถ้าหากแยกจากกันโดยดีไม่ได้ นางก็ยินดีจะลงมือกำจัดอีกฝ่ายให้พ้นทางเพื่อความสบายตาและความสบายใจของตนเองหลังจากที่สาวใช้ของจวนซานอ๋องนำจดหมา
Baca selengkapnya

บทที่ 98 เพิ่งได้พูดคุยกันตามลำพัง

เมิ่งเถียนซียืนอยู่ริมหน้าต่างแล้วจึงหมุนตัวหันกลับมามองหยางเฟิ่งเจี๋ย ทว่านางมองเห็นเพียงใบหน้าด้านข้างของเขาเท่านั้น เพราะในยามนี้เขากำลังหันไปจ้องมองยังอีกฟากหนึ่งของห้องนอนอย่างจริงจังจนทำให้นางรู้สึกสงสัยแล้วจึงอดที่จะหันไปมองตามทิศทางเดียวกับเขาไม่ได้ แต่ทว่าบริเวณนั้นเป็นเพียงพื้นห้องที่ว่างเปล่ามีเพียงเงามืดที่แสงจันทร์สาดส่องไปไม่ถึงเท่านั้น“ท่านอ๋องกำลังมองสิ่งใดอยู่เพคะ ที่ตรงนั้นมีอะไรอย่างนั้นหรือเพคะ”หยางเฟิ่งเจี๋ย “…”หยางเฟิ่งเจี๋ยยกมือขึ้นมาปิดปากแสร้งกระแอมกระไอเพื่อสงบสติอารมณ์ของตนเองแล้วพูดตอบนางด้วยน้ำเสียงแอบเก้อเขินเล็กน้อยว่า “ไม่มีอะไร เรามองสำรวจรอบห้องเพื่อตรวจดูว่ามีใครแอบมาฟังพวกเราคุยกันหรือเปล่า”เมิ่งเถียนซีกลอกตาขึ้นมองฟ้าอีกครั้งด้วยท่าทางเหลืออดแล้วจึงพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า “ดึกดื่นค่อนคืนขนาดนี้ยังจะมีผู้ใดสอดรู้มาแอบฟังพวกเราพูดคุยกันได้อีกหรือเพคะ อีกอย่างพวกเรามีพลังปราณขั้นฮวาเสิ่นแล้ว ถ้าหากมีคนอื่นอยู่บริเวณนี้พวกเราย่อมจะสัมผัสได้อยู่แล้ว”หยางเฟิ่งเจี๋ย “….ในเมื่ออีกฝ่ายเข้าสู่ความนิ่งเงียบไม่ยอมเอ่ยตอบและไม่มีคำแก้ตัวใดๆ แม
Baca selengkapnya

บทที่ 99 คำสัญญาก่อนแต่งงาน

หยางเฟิ่งเจี๋ยมีสีหน้าประหลาดใจเป็นอย่างมาก เพราะเขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเมิ่งเถียนซีจะเอ่ยปากขอเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้ ใบหน้าหล่อเหลาของเขามีความยุ่งยากใจเผยออกมา แล้วจึงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลงว่า“คำขอข้อนี้ของซีซี ไม่ใช่ว่าเราจะไม่อยากยอมทำตามความต้องการของเจ้า แต่ด้วยฐานะองค์ชายสามของเราและยังมีตำแหน่งซานอ๋องของแคว้นจื่อหยวนเราไม่อาจจะทำตามใจเจ้าในเรื่องนี้ได้ หลังจากที่พวกเราแต่งงานกันและเจ้ามีฐานะเป็นพระชายาเอกเสร็จเรียบร้อยแล้ว เราสามารถประกาศไม่รับอนุได้ แต่ถ้าหากเสด็จพ่อทรงมีพระราชโองการพระราชทานพระชายารองอีกสองคนมาให้แก่เราตามทำธรรมเนียมฏิบัติ เราก็ไม่อาจจะปฏิเสธไม่รับราชโองการของเสด็จพ่อได้”“อ่อ…แสดงว่าท่านอ๋องทรงทำตามคำขอข้อนี้ของหม่อมฉันไม่ได้สินะเพคะ” เมิ่งเถียนซีพูดด้วยสีหน้าผิดหวังเล็กน้อยหยางเฟิ่งเจี๋ยมองเห็นสีหน้าผิดหวังของนางแล้ว หัวใจของเขาพลันรู้สึกว่าทนไม่ได้ เขาจึงมีท่าทางร้อนรนขึ้นมาในทันที เขานิ่งคิดเล็กน้อยแล้วค่อยเอ่ยพูดแก้ตัวกับนางว่า“ถ้าหากมีความจำเป็นที่เราจะต้องรับพระชายารองเข้าจวนมาจริงๆ เมื่อถึงเวลานั้นเราสามารถไม่ไปเยี่ยมเยือนเรือนของพวกนางได้ แต่ถ้าหา
Baca selengkapnya

บทที่ 100 ทูลขอพระบิดาสองเรื่อง

วันต่อมาหยางเฟิ่งเจี๋ยรีบเดินทางเข้าวังหลวงเพื่อมาขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้หยางตี๋ผู้เป็นพระบิดาของเขาตั้งแต่ยามเช้า ที่พระตำหนักหยางกวงตามลำพัง โดยมีเพียงซุนหยาไฉขันทีคนสนิทของฮ่องเต้หยางตี๋คอยยืนรับใช้อยู่ด้านข้างเพียงคนเดียวเท่านั้นเหตุผลที่หยางเฟิ่งเจี๋ยต้องรีบมาขอเข้าเฝ้าก่อนที่ฮ่องเต้หยางตี๋จะเสด็จออกว่าราชการที่ท้องพระโรงข้อแรกคือเขามาเพื่อทูลขอพระราชานุญาตจากองค์ฮ่องเต้ให้ทรงผ่อนผันเวลาในการเดินทางไปชายแดนทิศตะวันตกของท่านรองแม่ทัพหลินเจียวฝางฮ่องเต้หยางตี๋ทรงมีพระพักตร์ครุ่นคิดเล็กน้อย และจึงตรัสว่า “ท่านแม่ทัพใหญ่ตระกูลหลินปีนี้มีอายุมากแล้ว เราจึงเรียกเขาให้เดินทางกลับเมืองหลวงเพื่อที่ท่านแม่ทัพผู้เฒ่าจะได้พักผ่อนในยามชรา และยังแต่งตั้งให้บุตรชายคนโตของสกุลหลินรับตำแหน่งเป็นแม่ทัพใหญ่หลินแทน รองแม่ทัพหลินเจียวฝางผู้นี้เป็นบุตรสาวสุดที่รักเพียงคนเดียวของท่านแม่ทัพผู้เฒ่าหลิน จึงสมควรจะให้บิดาและบุตรสาวได้พบหน้ากันเสียก่อนก็น่าจะดีกว่า”“ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อ และท่านรองแม่ทัพหลินยังมีอีกเรื่องที่จะต้องอยู่ทำธุระให้เสร็จสิ้นในเมืองหลวงก่อนจะออกเดินทางไปชายแดนทางทิศตะวันตก นั่นคื
Baca selengkapnya
Sebelumnya
1
...
89101112
...
20
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status