หยกโลหิตพลิกชะตา의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

สนามฝึกยุทธ์ของจวนตระกูลเมิ่งมีเสียงการต่อสู้เสียงดังขึ้นเป็นระยะ แต่ทว่าไม่มีใครกล้าเดินไปที่นั่น เพราะทุกคนรู้ดีว่าโทสะของคุณหนูสามพุ่งขึ้นสูงเมื่อไหร่ นางมักจะลงโทษพวกบ่าวและสาวใช้อย่างรุนแรงทุกครั้งมีสาวใช้คนหนึ่งกระซิบบอกกับสาวใช้อีกคนว่า “ก่อนหน้านี้ข้าเห็นมาด้วยตาของตนเองว่าคุณหนูสี่พาพี่ไฉ่เสียนและพี่ไฉ่เฉินเดินไปทางลานฝึกยุทธ์ ไม่รู้ว่าคุณหนูสี่จะถูกคุณหนูสามรังแกทำร้ายร่างกายหรือไม่”“เจ้ามองเห็นว่าคุณหนูสี่เดินไปที่ลานฝึกยุทธ์จริงๆ หรือ”“ใช่”“เช่นนั้นพวกเรารีบนำเรื่องนี้ไปบอกกับซุนมามากันเถิด เผื่อว่าซุนมามาอาจจะพาฮูหยินไปห้ามไม่ให้คุณหนูสามทำร้ายคุณหนูสี่ได้ทันเวลา”คุณหนูสี่สวีซินหลานเดินออกมาจากเรือนรับแขกเพื่อจะออกมาเดินเล่นผ่อนคลายอารมณ์ นางเป็นผู้มีพลังปราณระดับหนึ่งขั้นฝึกฝนตนจึงสามารถได้ยินเสียงที่สาวใช้สองคนนี้แอบพูดคุยซุบซิบกันได้ ดวงตาของสวีซินหลานเป็นประกายสมใจเมื่อคิดได้ว่าพี่สาวและน้องสาวของตระกูลเมิ่งกำลังทำร้ายกันอยู่ที่ลานฝึกยุทธ์ และคนที่น่าจะเป็นฝ่ายเจ็บตัวก็คือคุณหนูสี่เมิ่งเถียนซีที่ไร้พลังปราณสวีซินหลานแอบยิ้มกว้างด้วยความพึงพอใจเมื่อคิดได้ว่าเมิ่ง

ห้องอ่างน้ำของเมิ่งซูเหวินเป็นอ่างอาบน้ำหินอ่อนที่มีขนาดกว้างขวางมากจนคนสามารถลงไปแหวกว่ายน้ำได้พร้อมกันถึงสามคน บ่งบอกว่าเมิ่งซูเหวินได้รับการตามใจมากมายยิ่งนัก เพราะเรือนรับอรุณของเมิ่งเถียนซียังไม่มีอ่างอาบน้ำที่มีขนาดใหญ่โตและดูสวยงามหรูหรามากเช่นนี้“ของใช้ภายในเรือนบุปผาของพี่สามดูสวยงามหรูหรามากเจ้าค่ะ อ่างอาบน้ำหินอ่อนที่มีขนาดกว้างขวางใหญ่โตมากถึงเพียงนี้คงจะใช้ทรัพย์สินไปไม่น้อยในการก่อสร้างไหนยังจะมีการวางระบบน้ำที่ไหลมาตามท่อส่งน้ำอีก ในความคิดของข้าพี่สามมีความเป็นอยู่ที่ดีมากกว่าเหล่าองค์หญิงที่อาศัยอยู่ในวังหลวงเสียอีก แล้วเหตุใดพี่สามจึงได้มีนิสัยคิดเล็กคิดน้อยอิจฉาคนอื่นไปทั่วแบบนี้ได้หรือเจ้าคะ?”สุดท้ายแล้วเมิ่งเถียนซีอดที่จะเอ่ยคำถามที่ค่อนขอดเมิ่งซูเหวินไม่ได้อยู่ดี เมิ่งซูเหวินจึงส่งสายตาไม่พอใจมายังร่างบางของเมิ่งเถียนซีแล้วพูดด้วยอารมณ์โมโหออกมาว่า“เจ้าอย่าได้พูดจามั่วซั่ว ข้าไม่เคยอิจฉาใครไปทั่วอย่างที่เจ้าพูดมาสักหน่อย”“อ่อ…เช่นนั้นพี่สามก็รู้สึกอิจฉาแค่น้องสาวอย่างข้าเพียงผู้เดียวเท่านั้นสินะเจ้าคะ ทั้งๆ ที่ข้าเป็นเพียงเด็กสาวที่อ่อนแอไร้รากฐานพลังลมปราณ ถ

หลังจากที่เมิ่งเถียนซีกลั่นแกล้งพี่สาวต่างมารดาจนหนำใจแล้ว นางจึงเอ่ยแนะนำเมิ่งซูเหวินให้นั่งสมาธิกำหนดจิตตั้งใจรวบรวมลมปราณที่จุดตันเถียนในระหว่างที่นั่งแช่น้ำสมุนไพรด้วยกัน“พี่สามอยากรู้มาโดยตลอดไม่ใช่หรือเจ้าคะ ว่าเป็นเพราะเหตุใดข้าจึงมีการเลื่อนขั้นระดับพลังปราณแบบก้าวกระโดดเช่นนี้ ทั้งๆ ที่ข้าเพิ่งจะมีรากฐานพลังปราณเท่านั้น ข้าใช้วิธีนี้เจ้าค่ะ”“แล้ววิธีการฝึกฝนตนแบบนี้จะใช้ได้ผลกับพลังปราณของข้าอย่างนั้นหรือ” เมิ่งซูเหวินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยเชื่อถือผู้เป็นน้องสาวต่างมารดาสักเท่าไหร่นัก เป็นเพราะความสัมพันธ์แบบพี่น้องของพวกนางไม่ได้รักใคร่สามัคคีกันเหมือนพี่น้องคนอื่นๆ ถ้าให้พูดตามความเป็นจริงแล้วนิสัยของพวกนางเป็นเหมือนดังถ้าคนหนึ่งเป็นเปลวไฟที่ลุกโชติช่วง อีกคนจะรีบทำตัวเป็นน้ำเพื่อดับไฟนั้นให้ดับมอดลงในทันที“วิธีการฝึกฝนตนเองแบบนี้ ข้าได้รับการถ่ายทอดมาจากท่านหมอเทวดาไป๋ ข้าปฏิบัติเช่นนี้มาเนิ่นนาน อาจจะกล่าวได้ว่าข้าใช้เวลาในการฝึกฝนตนมากกว่าที่ทุกคนจะคาดคิดได้ ดังนั้นการฝึกฝนโดยวิธีกำหนดจิตเช่นนี้อาจจะไม่ได้ทำให้พี่สามเลื่อนระดับขั้นพลังปราณแบบพุ่งพรวดเหมือนกับข้า แ

กระบี่อ่อนที่เมิ่งเถียนซีนำมาใช้ที่ลานฝึกยุทธ์คืออาวุธวิเศษที่หยางเฟิ่งเจี๋ยมอบให้มาจริงๆ ไม่ใช่อาวุธที่นางนำออกมาจากห้วงมิติของหยกโลหิต กระบี่อ่อนเล่มนี้เป็นกระบี่ที่ตีขึ้นจากแร่เงินบริสุทธิ์ มีทั้งความบางเฉียบมีความคมกริบและยังมีพลังปราณแฝงอยู่เป็นจำนวนมากเป็นเพราะกระบี่อ่อนเล่มนี้จึงทำให้เมิ่งซูเหวินต้องพ่ายแพ้อย่างหมดหนทางสู้ คุณหนูสามเมิ่งซูเหวินจึงได้พูดบ่นเรื่องการที่เมิ่งเถียนซีเปลี่ยนอาวุธที่เคยใช้ตามปกติมาเป็นกระบี่อ่อนเล่มนี้จนนำไปสู่การที่นางได้อาวุธวิเศษอันใหม่มาใช้เช่นกันในเย็นวันนั้นเมื่อเดินกลับมาถึงเรือนรับอรุณ เมิ่งเถียนซีเก็บกระบี่อ่อนเล่มนี้เอาไว้เป็นอย่างดี แล้วจึงนั่งเขียนสารเพื่อส่งไปยังจวนซานอ๋อง เป็นเพราะตัวคนไม่ได้พบหน้าแต่เพื่อไม่ให้ห่างเหินกันกับคู่หมั้นมากเกินไป เมิ่งเถียนซีจึงใช้วิธีเขียนอักษรลงบนม้วนกระดาษแล้วให้คนที่ไว้ใจได้ถือนำไปส่งที่จวนซานอ๋องและเรื่องที่ทำให้เมิ่งเถียนซีรู้สึกดีก็คือซานอ๋องหยางเฟิ่งเจี๋ยมักจะให้คนถือสารตอบกลับมาภายในวันนั้นเลย อย่างเช่นสารเมื่อเย็นวันนี้ที่นางได้เขียนไปถามเขาว่ากระบี่อ่อนเล่มที่นางเลือกใช้มีชื่อว่าอะไร ในยามนี้ซ

เมิ่งเถียนซีเดินตามหลังของเมิ่งซูเหวินไปยังลานประลองโดยมีเมิ่งจื่อซวานคอยเดินตามประกบอยู่ด้านข้าง ก่อนการประลองฝีมือจะมีคนมาเอ่ยเตือนเรื่องกฎกติการวมไปถึงเรื่องมารยาทในการใช้สนามประลอง“ห้ามโจมตีเป้าหมายในขณะที่ยังไม่มีสัญญาณของการเริ่มต้นการประลองและห้ามโจมตีเมื่อสัญญาณจบการประลองดังขึ้น ทั้งสองฝ่ายต่างมีผ้าสีขาวพกติดตัว ในระหว่างที่มีการต่อสู้กันต้องหยุดโจมตีฝ่ายตรงข้ามในทันทีเมื่อมีการโยนผ้าสีขาวลงบนพื้นสนามประลองเป็นการประกาศขอยอมแพ้ การประลองจบลงรู้ผลแพ้ชนะแล้ว ทั้งสองฝ่ายจะต้องยอมรับผลการประลองแต่โดยดีภายในสามเดือนนี้ห้ามมาขอท้าประลองฝีมือกันที่นี่อีก”เจ้าหน้าที่ผู้อธิบายกฎกติกาในการประลองของหอจวี๋ฮวาสวมใส่เสื้อสีเหลืองอ่อนมีผ้าคาดเอวสีดำขนาดใหญ่คาดทับส่วนกางเกงสีดำมีเชือกหนังสัตว์สีน้ำตาลเข้มรัดขากางเกงตั้งแต่บริเวณน่องจนลามไปถึงรองเท้าเพื่อทำให้ขากางเกงแนบไปกับเรียวขาในยามเคลื่อนไหวจึงไม่มีสิ่งใดกีดขวาง ซึ่งการแต่งกายแบบนี้เมิ่งเถียนซีรู้สึกชอบมากและนางยังแอบจดจำรูปแบบของเสื้อผ้าชุดนี้เอาไว้ในใจอีกด้วยเมิ่งเถียนซียืนฟังกฎกติกาในการประลองด้วยความสนใจ ก่อนที่จะนิ่งชะงักไปเล็กน