All Chapters of หยกโลหิตพลิกชะตา: Chapter 191 - Chapter 200

หยางเฟิ่งเจี๋ยเดินกลับมากินอาหารมื้อเย็นที่เรือนจันทร์ส่องช้ากว่าตามปกติ เขาแอบตั้งความหวังว่าเมิ่งเถียนซีจะยังคงนั่งรอเขาอยู่ที่ห้องโถงเพื่อรอกินอาหารมื้อเย็นร่วมกันกับเขาเหมือนที่นางเคยทำ แต่เมื่อเขาเดินเข้ามาด้านในห้องโถงแล้วมองไม่เห็นนางกำลังนั่งรออยู่ ภายในใจมีทั้งความรู้สึกผิดหวังและมีความรู้สึกโล่งใจคละเคล้าปะปนกันไป“พระชายากินอาหารมื้อเย็นแล้วอย่างนั้นหรือ”“พระชายาทรงกินอาหารมื้อเย็นมาจากข้างนอกจวนแล้วเพคะ ในวันนี้พระชายาทรงปิดหอฮ่าวชือเพื่อเลี้ยงอาหารคนที่พาออกไปทำภารกิจด้านนอกเพคะ ดังนั้นพระชายาจึงกินอาหารมื้อเย็นร่วมกับพวกเขาด้วยเพคะ” ไฉ่หงก้มหน้าเอ่ยตอบแล้วจึงรีบขยับตัวเดินถอยห่างเพื่อให้ความเป็นส่วนตัวแก่หยางเฟิ่งเจี๋ย“อืม…”หยางเฟิ่งเจี๋ยส่งเสียงรับรู้ในลำคอแล้วก้มหน้าลงกินอาหารมื้อเย็นตามลำพัง อาหารเย็นมื้อนี้จบลงอย่างฝืดคอ หยางเฟิ่งเจี๋ยกินไปเพียงไม่กี่คำแล้วจึงวางตะเกียบลงก่อนจะหันไปถามสาวใช้คนเดิมอีกครั้งว่า “ในยามนี้พระชายาอยู่ที่ใด”“พระชายาทรงอยู่ในห้องนอนด้านในแล้วเพคะ ในวันนี้พระชายาต้องออกไปข้างนอกคงจะรู้สึกเหน็ดเหนื่อยมากพอสมควรจึงพักผ่อนเร็วกว่าปกติเพคะ”

เดือนสิบสองของแคว้นจื่อหยวนเป็นช่วงเวลาที่หนาวเย็นมากที่สุด หลังจากที่มีพายุหิมะพัดผ่านการสัญจรบนท้องถนนเริ่มกลับมาคึกคักอีกครั้ง ตระกูลสวีจึงฉวยโอกาสนี้รีบเดินทางออกจากเมืองติ้งมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงเพื่อมารอร่วมงานมงคลของคุณชายใหญ่ตระกูลเมิ่งและคุณหนูหกตระกูลกู้หลังจากเดือนแปดที่จวนตระกูลเมิ่งจัดงานมงคลอย่างยิ่งใหญ่เพื่อส่งคุณหนูสามเมิ่งซูเหวินแต่งงานออกเรือนไปยังตระกูลเซี่ย จวนตระกูลเมิ่งก็ปิดประตูใหญ่งดรับแขก ทั่วทั้งจวนอยู่กันอย่างสงบจวบจนใกล้จะถึงกำหนดวันมงคลของคุณชายใหญ่เมิ่งเซวียนอี้ ประตูใหญ่ของจวนตระกูลเมิ่งจึงเปิดต้อนรับแขกอีกครั้งเมิ่งเถียนซีไม่ได้ออกไปรอต้อนรับท่านตาและท่านยายที่หน้าประตูเมืองหลวง เนื่องจากฐานะที่สูงส่งของนางถ้าหากออกไปปรากฏตัวที่ประตูเมือง ญาติพี่น้องจำเป็นต้องคุกเข่าให้นางตามธรรมเนียมท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย ดังนั้นเมิ่งเถียนซีจึงมารอต้อนรับแขกอยู่ที่จวนตระกูลเมิ่งแทนเมื่อท่านผู้เฒ่าทั้งสองของตระกูลสวีมาถึงห้องโถงของเรือนหลักตระกูลเมิ่งและพบว่าซานอ๋องหยางเฟิ่งเจี๋ยกับพระชายาเอกเมิ่งเถียนซีพำนักรออยู่ที่นี่ ท่านผู้เฒ่าทั้งสองเตรียมจะคุกเข่าทั้งหยางเฟ

งานมงคลของเมิ่งเซวียนอี้จบลงไปได้เพียงสองสัปดาห์ต่อมาก็จะเป็นวันส่งท้ายปีเก่าเตรียมงานฉลองต้อนรับปีใหม่ ในปีใหม่นี้เมิ่งเถียนซีมีฐานะเป็นนายหญิงของจวนซานอ๋องแล้ว นางจึงต้องจัดเตรียมงานฉลองคืนข้ามปีให้แก่จวนซานอ๋อง เพื่อให้พวกบ่าวและสาวใช้ที่อยู่ในจวนได้เฉลิมฉลองในเทศกาลมงคลร่วมกัน“…ท่านพ่อบ้านใหญ่บอกกับข้าว่าปีก่อนๆ ท่านอ๋องแค่แจกถุงเงินถุงทองมอบรางวัลพิเศษให้แก่พวกบ่าวและสาวใช้เท่านั้น ไม่ได้มีการจัดโต๊ะเลี้ยงอาหารและจ้างมหรสพมาทำการแสดงภายในจวนเพคะ” ไฉ่เสียนก้มหน้ารายงานความคืบหน้าของการจัดเตรียมงานและเล่าเรื่องที่จวนซานอ๋องเคยจัดงานเลี้ยงฉลองปีใหม่ให้เมิ่งเถียนซีฟังอย่างละเอียด“เทศกาลเฉลิมฉลองแบบนี้จะปล่อยให้ทุกคนภายในจวนต้องผ่านคืนข้ามปีไปอย่างเงียบเหงาโดยไม่มีการเลี้ยงเฉลิมฉลองได้อย่างไร การแสดงมหรสพจะไม่มีก็ช่างเถิดแต่อย่างน้อยภายในจวนก็ควรจะมีเสียงเพลงมาบรรเลงเพื่อสร้างบรรยากาศรื่นเริง อาหารมงคลควรจะมีการจัดโต๊ะเลี้ยงอาหารสักเก้าชนิด ควรจะมีอาหารประเภทเนื้อเห็ดเป็ดไก่ อาหารที่ทำมาจากเนื้อหมูและเนื้อปลา รวมไปถึงอาหารที่มีผักใบเขียวเพื่อแก้เลี่ยนอีกด้วย ของหวานย่อมจะต้องมีขนมแป

การเดินทางไปเมืองซีโจวถ้าหากขี่ม้าเร็วจะใช้เวลาในการเดินทางประมาณเจ็ดวันหรือแปดวัน แต่เมื่อเป็นขบวนรถม้าขนาดใหญ่ที่ขนสัมภาระมากมายและยังมีผู้คนร่วมเดินทางเป็นจำนวนมาก การเดินทางจึงใช้เวลานานขึ้นใช้เวลาในการเดินทางนานครึ่งเดือนเป็นอย่างน้อยตลอดการเดินทางหยางเฟิ่งเจี๋ยและเมิ่งเถียนซีไม่ได้พบกับความยากลำบากแม้แต่น้อย เพราะเขาและนางสลับกันเข้าไปพักผ่อนอยู่ในห้วงมิติพิเศษของหยกโลหิต จึงมีเวลาให้ใช้เหลือเฟือไม่ต้องรีบ พวกเขาได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่ม ได้ฝึกฝนตนเองโดยไร้คนรบกวน ได้นอนแช่น้ำอุ่นในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่อย่างสบายใจ โดยมีอีกคนนั่งเฝ้าในรถม้าอยู่ด้านนอก ถ้าหากมีอะไรเกิดขึ้นคนที่นั่งอยู่ในรถม้าจะรีบเข้ามาตามคนในห้วงมิติพิเศษของหยกโลหิตในทันทีดังนั้นตลอดการเดินทางทั้งหยางเฟิ่งเจี๋ยและเมิ่งเถียนซีจึงดูสดชื่นมีชีวิตชีวามากกว่าผู้อื่นที่ร่วมออกเดินทางมาด้วยกัน ภายในรถม้าคันหรูหราจะมีหยางเฟิ่งเจี๋ยนั่งอยู่กับเมิ่งเถียนซีเพียงสองคน เพื่อที่จะได้สะดวกในการหลบเข้าไปในห้วงมิติพิเศษได้ง่าย ยามค่ำคืนคนทั้งคู่มักจะนอนอยู่ในรถม้าคันใหญ่ร่วมกัน ส่วนคนอื่นๆ ก็มักจะค้างคืนอยู่ภายในรถม้าของตนเอง เพราะห

เมิ่งเถียนซีเดินทางไปจัดงานเลี้ยงฉลองครบรอบวันเกิดปีที่สิบเจ็ดของตนเองที่เมืองจิ่วโจว เพราะพี่ชายรองของนางเมิ่งจื่อซวายมารับตำแหน่งนายกองของกองทัพตระกูลเมิ่งที่เมืองจิ่วโจวในเดือนสามพอดี การฉลองวันเกิดถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายมีการตั้งโต๊ะเลี้ยงอาหาร มีการดื่มสุราสังสรรค์กันอย่างรื่นเริงสนุกสนาน เมิ่งเถียนซีมีความสุขมากที่ได้พบหน้ากับเมิ่งจื่อซวายอีกครั้ง สองพี่น้องจึงประลองฝีมือกันส่งท้าย“ไม่เจอเพียงหนึ่งปี พลังปราณของเจ้าเลื่อนระดับไปอีกขั้นแล้ว” เมิ่งจื่อซวานพูดด้วยน้ำเสียงท้อแท้หลังจากที่เขาประลองฝีมือพ่ายแพ้ให้แก่ผู้เป็นน้องสาว“ข้าย้ายมาอยู่ที่เมืองซีโจวนอกจากชอบปลูกพืชสมุนไพรแล้วก็หมั่นขยันฝึกซ้อมฝีมือแทบจะทุกวัน จึงเป็นธรรมดาที่ฝีมือของข้าจะรุดหน้าอย่างรวดเร็วแบบนี้ พี่รองอย่าทำสีหน้าหดหู่ใจแบบนี้สิเจ้าคะ พวกเราสองพี่น้องได้มาพบหน้ากันใหม่อีกครั้งข้าย่อมจะมีของขวัญพบหน้ามอบให้แก่พี่ชาย รับรองว่าของขวัญสิ่งนี้จะทำให้พี่รองมีฝีมือก้าวหน้าอย่างรวดเร็วเช่นกัน” เมิ่งเถียนซีอมยิ้มแล้วจึงยื่นขวดยาที่ด้านในมียาฟื้นฟูพลังปราณชั้นดีสิบกว่าเม็ดมอบให้แก่เมิ่งจื่อซวาน“ยานี้…เป็นยาอะไร” เม