All Chapters of หยกโลหิตพลิกชะตา: Chapter 101 - Chapter 110

หลายวันต่อมาเมิ่งเถียนซีเดินมาฝึกการต่อสู้กับเมิ่งจื่อซวานที่ลานฝึกยุทธ์ของจวนตระกูลเมิ่งในช่วงสายเหมือนที่นางทำเป็นปกติทุกวัน ความจริงแล้วนางสามารถฝึกฝนวิชาการต่อสู้คนเดียวได้ แต่ทว่านางมีใจอยากจะช่วยให้ผู้มีฐานะเป็นพี่ชายรองของนางมีความแข็งแกร่งและเชี่ยวชาญในการใช้อาวุธวิเศษทวนทลายฟ้ามากกว่าเดิม นางจึงออดอ้อนขอร้องให้พี่ชายรองผู้นี้มาเป็นคู่ซ้อมช่วยนางฝึกวิชาการต่อสู้แทบทุกวันตามปกติแล้วเมิ่งจื่อซวานมักจะไปฝึกวิชาการต่อสู้ที่สำนักฝึกยุทธ์ตระกูลถังร่วมกับสหายสนิทหลายคน ทว่านับตั้งแต่ที่เขาได้รับอาวุธวิเศษทวนทลายฟ้ามาจากน้องสาว เขาจึงอยากตอบแทนบุญคุณนี้ของนางโดยการยินยอมมาเป็นคู่ซ้อมให้แก่นางทุกวัน เมื่อฝึกซ้อมจนครบหนึ่งชั่วยามแล้วเขาจึงค่อยขอตัวแยกไปที่สำนักฝึกยุทธ์ตระกูลถังในภายหลังหลายเดือนที่ผ่านมาเมิ่งจื่อซวานค้นพบแล้วว่าการที่เขาฝึกซ้อมอยู่ที่บ้านกับเมิ่งเถียนซี ฝีมือของเขามีพัฒนาการดีมากกว่าการที่เขาไปฝึกวิชาการต่อสู้ที่สำนักฝึกยุทธ์ของตระกูลถังเสียอีก แม้แต่เมิ่งซูเหวินที่มีอคติกับเมิ่งเถียนซี แต่นางก็มาฝึกยุทธ์ร่วมกับพวกเขาอยู่บ่อยครั้ง“วันนี้ทำไมน้องสามจึงไม่มาฝึกวิทยายุท

จวนตระกูลหลินมีขนาดใหญ่ใกล้เคียงกับจวนตระกูลเมิ่ง แต่ทว่าจำนวนคนในตระกูลหลินกลับมีมากกว่าตระกูลเมิ่งหลายสิบคน หลินเจียวฝางมีพี่ชายถึงสี่คนและแต่ละคนก็มีฮูหยินที่มีบุตรสาวและบุตรชายมากมาย ตระกูลหลินเป็นตระกูลทหาร ผู้ที่เป็นทหารส่วนใหญ่มักจะอายุสั้นเพราะต้องใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในสนามรบ ดังนั้นคนในตระกูลหลินจึงยึดถือคำโบราณที่ว่ายิ่ง มีลูกหลานเป็นจำนวนมากจะยิ่งสืบเชื้อสายได้ยาวนานไปถึงร้อยปีหลินเจียวฝางและเมิ่งซูเหวินเดินทางมายังจวนตระกูลหลินก่อนตั้งแต่ช่วงเช้าโดยมีเมิ่งจื่อซวานเดินทางติดตามไปภายหลัง ส่วนสวีเยี่ยนหลันเพิ่งจะพาเมิ่งเถียนซีเดินทางมาถึงจวนตระกูลหลินในช่วงบ่ายภายในรถม้ายังมีเมิ่งเซวียนอี้ที่ขอเดินทางมาด้วยเพิ่มอีกหนึ่งคนเมิ่งเถียนซีมองเห็นใบหน้าค่อนข้างเหนื่อยล้าของเมิ่งเซวียนอี้จึงพูดถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงว่า “พี่ใหญ่เพิ่งจะเดินทางกลับมาจากการไปทำงานช่วยรักษาคนป่วยจากโรคระบาดที่เมืองเจียง เหตุใดจึงไม่ยอมพักผ่อนอยู่ที่จวนให้ดีก่อนล่ะเจ้าคะ จะดื้อรั้นขอติดตามข้ากับท่านแม่มายังจวนตระกูลหลินให้ทรมานตนเองไปทำไมก็ไม่รู้”“พี่ชายแค่รู้สึกอ่อนเพลียจากการเดินทางเล็กน้อย แต่ไม่ได้

เมิ่งซูเหวินกำลังยืนพูดคุยอยู่กับเหล่าคุณหนูตระกูลหลินอีกกลุ่มหนึ่งตรงทางเข้าของศาลาชมบุปผา เมื่อถูกคุณหนูสามตระกูลหลัวตะโกนถามออกมาเช่นนั้น เมิ่งซูเหวินเดิมทีนางก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาพูดจาดูถูกตนเองได้อยู่แล้ว จึงเตรียมตัวจะอ้าปากเอ่ยโต้ตอบอีกฝ่ายด้วยคำพูดที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเจ็บแสบในใจ แต่ทว่าการปรากฏตัวของน้องสาวคนเล็ก ทำให้นางรู้สึกประหลาดใจจนไม่ได้พูดจาโต้ตอบฝ่ายตรงข้ามออกไปอย่างที่ใจคิดเมิ่งเถียนซีเดินเข้าไปคล้องแขนของเมิ่งซูเหวินด้วยท่าทางสนิทสนมและดูเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง จนคนนอกที่มองดูอยู่อาจจะคิดว่าพวกนางทั้งสองคน ช่างเป็นพี่น้องที่รักใคร่สนิทสนมกันยิ่งนัก เมิ่งเถียนซีเรียกนางด้วยน้ำเสียงสูงขึ้นเล็กน้อยว่า ‘พี่สาม!’ ก่อนจะหันไปพูดกับหลัวหมินหมิ่นว่า“คุณหนูสามตระกูลหลัวไม่จำเป็นจะต้องมาเป็นห่วงเรื่องในอนาคตของพี่สามของข้าหรอกเจ้าค่ะ มีผู้ใดบ้างที่ไม่รู้ว่าท่านแม่ของข้ารักและเอ็นดูพี่หญิงสามราวกับว่านางเป็นบุตรสาวในอุทร จนมีบางครั้งข้ายังรู้สึกว่าท่านแม่รักพี่สามมากกว่าข้าด้วยซ้ำไป ดังนั้นต่อให้พี่สามของข้ามีฐานะเป็นบุตรอนุ แต่พี่สามก็ถูกเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดี ข้าเชื่อว่

คุณหนูหกหลินเหม่ยหลิงรีบเดินมาตามเมิ่งเซวียนอี้ที่เรือนรับรองแขกส่วนหน้าของจวนตระกูลหลินด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เมื่อรู้ข่าวว่ามีคนบาดเจ็บคำถามแรกที่เมิ่งเซวียนอี้เอ่ยออกมาก็คือ“ใครเป็นคนลงมือทำร้ายผู้อื่น คนเจ็บเป็นผู้ใด”หลิงเหม่ยหลิงรีบเอ่ยตอบเสียงเบาว่า “พี่ซูเหวินซัดพลังใส่คุณหนูใหญ่เซี่ยหวั่นถิงเจ้าค่ะ”เมื่อได้ยินว่าผู้ลงมือเป็นเมิ่งซูเหวิน สีหน้าของเขาดูผ่อนคลายลง ขอแค่ไม่ใช่เมิ่งเถียนซีเป็นคนลงมือทำร้ายผู้อื่นเขาก็รู้สึกเบาใจได้แล้ว แต่เขาก็ยังเอ่ยถามรายละเอียดอีกครั้ง เพราะในกลุ่มที่เขากำลังนั่งสนทนากันอยู่มีคุณชายใหญ่เซี่ยหยุนเหอนั่งจิบชาพูดคุยกับทุกคนด้วย“คุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ยบาดเจ็บมากหรือไม่”“คุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ยมีอาการหายใจติดขัดและกระอักโลหิตออกมาเจ้าค่ะ”“ปกติน้องสามของข้าซูเอ๋อร์ไม่เคยลงมือทำร้ายผู้อื่นอย่างไร้เหตุผลเกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ”ประโยคนี้เมิ่งเซวียนอี้เอ่ยถามแบบเข้าข้างน้องสาวของเขาในขณะที่ตัวเขาเองลุกขึ้นยืนเพื่อเตรียมตัวจะไปดูอาการของคนบาดเจ็บอย่างใจเย็น เพราะเขารู้ดีว่าถ้าหากคุณหนูใหญ่เซี่ยหวั่นถิงบาดเจ็บร้ายแรง เมิ่งเถียนซีคงลงมือรักษาคนด้วยตนเองไป

เมิ่งเถียนซีอยู่ที่จวนตระกูลหลินจนถึงยามเย็นแล้วจึงนั่งรถม้าเดินทางกลับมายังจวนตระกูลเมิ่งโดยมีเมิ่งจื่อซวานขี่ม้าประกบอยู่ด้านข้างรถม้าเพื่อช่วยระมัดระวังความปลอดภัยให้แก่คนภายในรถม้าผู้ที่นั่งอยู่ในรถม้าคันใหญ่ของจวนตระกูลเมิ่งยังคงมีสวีเยี่ยนหลัน เมิ่งเซวียนอี้และเมิ่งเถียนซีนั่งอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม ซึ่งแน่นอนว่าเมิ่งเซวียนอี้ใช้โอกาสนี้พูดตำหนิน้องสาวคนเล็กของเขาที่กล้าก่อเรื่องวุ่นวายในจวนตระกูลหลินเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมาต่อหน้าผู้เป็นมารดาของเขา“ท่านแม่ดูเอาเถิดขอรับว่าน้องสี่ก่อเรื่องอย่างที่ข้ากังวลใจจริงๆ เสียด้วย ซีเอ๋อร์จะต้องเป็นฝีมือของเจ้าอย่างแน่นอนที่ซัดพลังปราณใส่คุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ยจนกระอักเลือดเช่นนั้น เพราะน้องสามมีความอดทนมากกว่าเจ้า นางย่อมไม่ลงมือกับผู้อื่นอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้”“ใช่แล้วเจ้าค่ะ เป็นพลังปราณของข้าเองที่ทำร้ายคนอื่นอย่างโจ่งแจ้ง นี่พี่ใหญ่อยากจะพูดสั่งสอนให้ข้าแอบลอบโจมตีผู้อื่นอย่างลับๆ หรือเจ้าคะ”“น้องสี่! เจ้าก็น่าจะรู้ดีว่าพี่ชายไม่ได้หมายความเช่นนั้น”“หึหึ…ข้าแค่พูดล้อพี่ใหญ่เล่นเท่านั้นเจ้าค่ะ พี่ใหญ่วางใจเถิดข้าทำอะไรยังพอรู้จักหนักเบาอ