Alle Kapitel von หยกโลหิตพลิกชะตา: Kapitel 111 – Kapitel 120

ท่านแม่ทัพใหญ่เมิ่งอันหวายและฮูหยินใหญ่ตระกูลเมิ่งสวีเยี่ยนหลันไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ เรื่องกำหนดวันจัดงานมงคลของบุตรสาวคนเล็ก ซานอ๋องหยางเฟิ่งเจี๋ยนั่งพูดคุยอยู่ที่เรือนหลักของจวนตระกูลเมิ่งอยู่นานพักใหญ่แล้วจึงขอตัวลากลับไปยังจวนซานอ๋องด้วยท่าทางอบอุ่นและอ่อนน้อม และวันต่อมาเขารีบเดินทางเข้าวังหลวงตั้งแต่เช้าเพื่อไปทูลเรื่องนี้ให้ฮ่องเต้หยางตี๋ทรงรับรู้ดังนั้นในช่วงสายทางวังหลวงก็มีขันทีคนสำคัญถือพระราชโองการกำหนดวันจัดงานมงคลของซานอ๋องหยางเฟิ่งเจี๋ยและคุณหนูสี่เมิ่งเถียนซีมาแจ้งที่จวนตระกูลเมิ่ง และยังมีการป่าวประกาศให้คนภายนอกรับรู้กำหนดวันจัดงานมงคลโดยทั่วถึงอีกด้วยเมื่อรู้แล้วว่าอีกเจ็ดเดือนข้างหน้าตนเองจะต้องแต่งงาน เมิ่งเถียนซีจึงพยายามแอบเข้าไปฝึกฝนตนเองในห้วงมิติของหยกโลหิตให้บ่อยมากขึ้น เพราะนางพอจะรู้ว่าเมื่อแต่งงานออกเรือนไปแล้ว ชีวิตที่อบอุ่นปลอดภัยแบบนี้ของนางอาจจะเลือนหายไป ดังนั้นยิ่งตนเองแข็งแกร่งเพิ่มมากขึ้นเท่าไหร่ นางก็จะสามารถใช้ชีวิตได้อย่างปลอดภัยในอนาคตเพิ่มมากขึ้นเท่านั้นใกล้จะถึงวันปีใหม่แล้วจวนตระกูลเมิ่งได้ต้อนรับแขกที่มาเยี่ยมเยือนจวนตระกูลเมิ่งเป็นจำนวนมา

หลังจากที่ต้องอดนอนเพื่ออยู่เฝ้าคืนข้ามปี วันต่อมาเมิ่งเถียนซีจึงนอนหลับพักผ่อนไปตลอดทั้งวัน จึงไม่ได้พบซานอ๋องหยางเฟิ่งเจี๋ยที่นำของล้ำค่าจำนวนมากมามอบให้ทุกคนในจวนตระกูลเมิ่งเป็นของขวัญในวันที่สองของปีนี้เมิ่งเถียนซีนั่งมองของขวัญที่หยางเฟิ่งเจี๋ยส่งคนนำมามอบให้ตั้งแต่เมื่อวานด้วยความรู้สึกไม่เข้าใจ แล้วจึงหันไปถามสาวใช้คนสนิทข้างกายทั้งสองคนด้วยน้ำเสียงสงสัยว่า“ไฉ่เฉิน ไฉ่เสียน…เมื่อวานนี้ซานอ๋องเดินทางมาจวนตระกูลเมิ่งเพื่อคำนับทักทายและขอรับพรในวันแรกของปีใหม่ จากท่านพ่อและท่านแม่ของข้า ทำไมจึงไม่มีใครมาปลุกข้าให้ไปคำนับทักทายซานอ๋องเหมือนทุกครั้งละ”ไฉ่เฉินก้มหน้าตอบว่า “ฮูหยินใหญ่ไม่ได้ส่งสาวใช้ของเรือนหลักมาตามคุณหนูที่เรือนรับอรุณเจ้าค่ะ พวกบ่าวจึงไม่มีใครรู้ว่าซานอ๋องมาเยือนจวนตระกูลเมิ่งด้วยซ้ำไปจึงไม่ได้ปลุกคุณหนูให้ไปที่เรือนหลักเจ้าค่ะ”ไฉ่เสียนที่นั่งอยู่อีกมุมหนึ่งของห้องโถงแห่งนี้พูดด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มเพิ่มเติมขึ้นว่า “บ่าวรู้ว่าซานอ๋องมาเยือนจวนตระกูลเมิ่งก็เมื่อตอนที่มีสาวใช้จากเรือนหลักนำของขวัญและจดหมายมามอบให้แก่คุณหนูเมื่อวานตอนเย็นเจ้าค่ะ สาวใช้คนนั้นแจ้งว่าท

ในช่วงเช้าเมิ่งเถียนซีตื่นขึ้นมาทำกิจวัตรประจำวันตามปกติ ในช่วงสายไปทะเลาะ…ไปฝึกซ้อมฝีมือกับเมิ่งซูเหวินจนรู้สึกหนำใจแล้ว นางจึงเดินทางกลับมาพักผ่อนที่เรือนรับอรุณของนางต่อ ก่อนจะลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวให้สวยงามในช่วงบ่าย นางสวมใส่ชุดอาภรณ์บนร่างกายที่ดูหรูหรางดงามมากกว่าปกติเพื่อเตรียมตัวออกนอกจวนในวันนี้ที่ลานฝึกยุทธ์มีแค่พี่สาวน้องสาวตระกูลเมิ่งเพียงแค่สองคน เพราะเมิ่งเซวียนอี้และเมิ่งจื่อซวานรีบออกไปทำธุระของตนเองให้เสร็จสิ้นตั้งแต่เช้า คนหนึ่งเดินทางไปที่สำนักแพทย์เพื่อจัดการงานในหน้าที่ของตนให้สำเร็จเรียบร้อย ส่วนอีกคนเดินทางไปที่สำนักยุทธ์ตระกูลถัง เพื่อรับบทเรียนใหม่จากผู้เป็นอาจารย์ ในช่วงบ่ายพวกเขาทั้งสองคนต่างก็รีบเดินทางกลับมายังจวนตระกูลเมิ่งตามที่ได้รับปากกับน้องสาวคนเล็กเอาไว้ในช่วงบ่ายของวันนี้เมิ่งซูเหวินแต่งตัวงดงามมากกว่าปกติเช่นกัน นางยอมลดตัวเป็นฝ่ายเดินมาหาเมิ่งเถียนซีผู้เป็นน้องสาวต่างมารดาที่เรือนรับอรุณก่อน เพราะว่านางมีข่าวสำคัญจะมาเล่าให้น้องสาวต่างมารดาผู้เป็นเหมือนดังเพื่อนคู่คิดคู่แค้นของนางฟังด้วยความรู้สึกสะใจ“น้องสี่ที่จวนตระกูลหลินเกิดเรื่องใหญ่โตขึ

ในขณะที่ทุกคนเดินไปขึ้นรถม้าเมิ่งจื่อซวานรีบเดินไปทำหน้าที่ช่วยประคองน้องสาวเดินขึ้นรถม้าด้วยตนเองตามปกติเหมือนดั่งที่เขาเคยทำมาทุกครั้ง เขาช่วยเมิ่งซูเหวินเดินขึ้นไปบนรถม้าก่อน แล้วจึงค่อยหันมาเตรียมจะช่วยเมิ่งเถียนซีเดินขึ้นรถม้าเป็นคนต่อไป แต่ทว่านางกับเอ่ยปฏิเสธการช่วยเหลือของเขา“พี่รอง…ข้าจะไปขึ้นรถม้าของซานอ๋องเจ้าค่ะ”“ห๊า!…น้องสี่…มันจะไม่เหมาะสมหรือเปล่า…”“ไม่เหมาะสมตรงไหนหรือเจ้าคะ แค่นั่งรถม้าคันเดียวกันเท่านั้น อีกอย่างข้าและท่านอ๋องมีการหมั้นหมายกันมานานแล้ว อีกหกเดือนก็จะมีวันมงคล แล้วจะมีผู้ใดกล้าว่าข้าทำตัวไม่เหมาะสมได้เจ้าคะ”เมิ่งจื่อซวานยังคงมีสีหน้าไม่เห็นด้วย “นั่น…”“ปล่อยให้น้องสี่ไปขึ้นรถม้าของซานอ๋องเถิด ไม่เป็นอะไรหรอก”“พี่ใหญ่! แต่ว่า…”“จื่อซาน! แค่นั่งรถม้าคันเดียวกับเราเจ้าก็รู้สึกหวงน้องสาวตนเองแล้วหรอกหรือ”หยางเฟิ่งเจี๋ยเดินมาหยุดอยู่ทางด้านหลังของเมิ่งจื่อซวานแล้วเอ่ยถามเขาขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาทำให้อีกฝ่ายต้องรีบเอ่ยแก้ตัวว่า“ไม่ใช่นะพ่ะย่ะค่ะ!” เมิ่งจื่อซวานรีบเอ่ยแก้ตัว แล้วหันมาพูดกับเมิ่งเถียนซีว่า “เอ่อ…เช่นนั้นน้องสี่ให้พี่ชายพาเจ้าไปขึ้นรถ

เมิ่งเถียนซีไม่รู้ว่าเมิ่งซูเหวินคุยอะไรกับว่าที่คู่หมั้นอย่างเซี่ยหยุนเหอในวันนั้นบ้าง เป็นเพราะความสัมพันธ์ของนางและพี่สาวต่างมารดาไม่ได้สนิทสนมใกล้ชิดกันเหมือนดั่งพี่สาวน้องสาวคนอื่นๆ ทั่วไป นางจึงไม่กล้าเอ่ยถามเรื่องส่วนตัวของพี่สาวเมิ่งเถียนซีรู้แค่เพียงว่าในวันต่อมาพี่สาวต่างมารดาของนางผู้นี้รีบไปเร่งมารดาของนางเพื่อขอให้เร่งวันรีบจัดพิธีการการหมั้นหมายกับเซี่ยหยุนเหอโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ โดยใช้ข้ออ้างว่าถ้าหากปล่อยเวลาช้าออกไปนางกลัวว่าอาจจะมีพระราชโองการให้เมิงซูเหวินต้องแต่งเข้าจวนฉีอ๋องไปเป็นพระชายารองของฉีอ๋องได้ดังนั้นอีกเจ็ดวันต่อมาจวนตระกูลเมิ่งจึงมีพิธีหมั้นของเมิ่งซูเหวินและเซี่ยหยุนเหอ ซึ่งการหมั้นหมายตามธรรมเนียมของแคว้นจื่อหยวนเป็นเพียงการแลกเปลี่ยนสิ่งล้ำค่ามีการมอบสินสอดของฝ่ายบุรุษแลกเปลี่ยนกับสินเดิมของฝ่ายสตรี และยังมีพิธีการมอบของแทนใจจากฝ่ายชายมอบให้แก่ฝ่ายหญิงเท่านั้นโดยพิธีการมอบของแทนใจ ฝ่ายบุรุษไม่ต้องมาเยือนที่จวนของฝ่ายสตรีก็ได้ เพราะผู้ที่ทำหน้าที่นี้จะต้องเป็นบิดาหรือมารดาผู้ให้กำเนิดของบุรุษ และผู้ทำการรับของแทนใจจะต้องเป็นบิดาหรือมารดาผู้