หยกโลหิตพลิกชะตา

เมิ่งเถียนซีคิดว่าตนเองต้องจบชีวิตลงที่ใต้หุบเขาอู่ไถไปแล้ว แต่เมื่อนางรู้สึกตัวฟื้นคืนสติขึ้นมาอีกครั้งจึงพบว่าตัวนางได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคุณหนูสี่ตระกูลเมิ่งแห่งแคว้นจื่อหยวนซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนฉิงอัน ตามที่สาวใช้ทั้งสองคนพูดอธิบายให้นางฟัง จึงคิดสรุปได้ว่าดินแดนฉิงอันแห่งนี้เป็นดินแดนที่นางไม่เคยรู้จักมาก่อน อีกทั้งนางยังได้กลายมาเป็นคุณหนูสี่แห่งจวนแม่ทัพสกุลเมิ่งไปเสียแล้ว“ในที่สุดคุณหนูสี่ก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาได้เสียที หลังจากที่คุณหนูสี่นอนหลับพักผ่อนไปในช่วงบ่ายของเมื่อวาน ก็หลับยาวนานมาจนถึงยามสายของวันนี้ ซึ่งเรื่องนี้ทำให้พวกบ่าวรู้สึกกังวลใจเป็นอย่างมากเลยเจ้าค่ะ” ไฉ่เฉินผู้เป็นสาวใช้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงโล่งใจ“ใช่แล้วเจ้าค่ะ บ่าวและไฉ่เสียนกำลังพูดคุยปรึกษากันอยู่เลยเจ้าค่ะ ถ้าหากว่าอีกสองชั่วยามคุณหนูสี่ยังไม่รู้สึกตัวตื่น บ่าวจะไปตามคุณชายใหญ่ให้มาตรวจสุขภาพของคุณหนูสี่ใหม่อีกครั้งเจ้าค่ะ” ไฉ่เสียนผู้เป็นสาวใช้อีกคนพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เพราะในที่สุดคุณหนูสี่ของพวกนางก็รู้สึกตัวตื่นเสียทีเมิ่งเถียนซีมองดูสาวใช้ทั้งสองคนด้วยแววตามึนงงเล็กน้อย และคิดทบทวนเรื่

เมิ่งเถียนซียอมรับการปรนนิบัติจากสาวใช้จำนวนหนึ่งด้วยความรู้สึกเริ่มคุ้นชิน เหล่าสาวใช้พวกนี้ช่วยกันอุ้มนางไปทำธุระส่วนตัวจนเสร็จเรียบร้อยเป็นอย่างดี และช่วยกันอาบน้ำผลัดเปลี่ยนชุดใหม่ให้แก่นางอย่างคล่องแคล่วรวดเร็วเป็นอย่างยิ่งในชีวิตเก่าเมิ่งเถียนซีต้องทำทุกอย่างด้วยตนเองมาโดยตลอดไม่เคยมีสาวใช้มาช่วยทำเรื่องกิจเฉพาะเป็นการส่วนตัวเช่นนี้ ดังนั้นช่วงที่นางรู้สึกตัวฟื้นคืนสติมาในวันแรกๆ นางจึงดิ้นรนเพื่ออยากจะหลบหนีจากเงื้อมมือของสาวใช้เหล่านี้อย่างสุดกำลัง แต่ทว่าด้วยสภาพร่างกายที่แสนจะอ่อนแอ นางจึงหลบหนีได้ไม่พ้นจึงต้องยินยอมปล่อยให้สาวใช้เหล่านี้จัดการกับร่างกายของตนได้ตามแต่ใจของพวกนางวันเวลาผ่านไปนานหลายวันเมิ่งเถียนซีเริ่มรู้สึกเคยชินที่ได้รับการปรนนิบัติจากสาวใช้เหล่านี้ จนกระทั่งในยามนี้นางรู้สึกผ่อนคลายและรู้สึกสบายตัวเป็นอย่างยิ่ง ที่มีสาวใช้ช่วยทำหลายๆ อย่างให้แก่ตนเอง“วันนี้บ่าวได้เปลี่ยนอาหารมื้อเช้าจากอาหารเหลวเป็นอาหารอ่อนที่มีความเหนียวข้นเพิ่มมากขึ้น ตามที่คุณหนูเอ่ยปากขอแล้วนะเจ้าคะ” ไฉ่เสียนยกสำรับอาหารมาวางตรงหน้าของเมิ่งเถียนซี แล้วพูดอธิบายเรื่องเกี่ยวกับการเปล

หลังจากที่เมิ่งเถียนซีได้นั่งอยู่ท่ามกลางวงล้อมของคนตระกูลเมิ่ง นางนั่งฟังทุกคนพูดคุยกันจึงได้รับรู้อีกเรื่องว่าบิดาผู้ให้กำเนิดของเมิ่งเถียนซี ท่านแม่ทัพเมิ่งอันหวายในยามนี้ยังคงต้องนำกองทัพไปปักหลักเฝ้าปกป้องชายแดนทางทิศตะวันตกของแคว้นจื่อหยวน โดยท่านแม่ทัพเมิ่งได้พาอนุหลินเจียวฝาง มารดาผู้ให้กำเนิดเมิ่งซูเหวินติดตามไปด้วยเมื่อทุกคนเดินไปจากเรือนรับอรุณซึ่งเป็นเรือนพักส่วนตัวของเมิ่งเถียนซีแล้ว นางรู้สึกสนใจเรื่องราวของพี่สาวต่างมารดาเมิ่งซูเหวินเป็นพิเศษ เพราะในระหว่างที่ทุกคนกำลังให้ความสนใจเพียงแค่นาง ทว่านางก็แอบลอบสังเกตท่าทางของทุกคนเพื่อความรอบคอบเช่นกันดังนั้นเมิ่งเถียนซีจึงมองเห็นแววตาดำมืดของเมิ่งซูเหวินในวันนี้ได้อย่างชัดเจนตั้งหลายครั้ง เป็นเพราะเคยต้องเสียชีวิตด้วยความโง่เขลาไว้ใจผู้อื่นง่ายดายมาก่อน นางจึงระมัดระวังตัวคอยมองดูสีหน้าของทุกคนที่อยู่รอบกายเป็นพิเศษ เพราะนางคิดว่าตนเองจะไม่เชื่อถือถ้อยคำหวานหู จะไม่เชื่อฟังคำพูดเอาใจใส่ที่แสนจะอบอุ่นของผู้อื่นง่ายๆ อีกแล้วหลังจากนั้นเมิ่งเถียนซีจึงพยายามชวนเหล่าสาวใช้ให้พูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องของเมิ่งซูเหวินมาตลอดครึ่ง

แม้จะเพียรพยายามฝึกฝนอย่างเต็มกำลัง แต่เมิ่งเถียนซีกลับพบว่าทุกหยาดเหงื่อและความตั้งใจคล้ายจะสูญเปล่า ไม่ว่ากระบวนท่าฝึกปราณของสำนักชิงเสวียนจะพิถีพิถันมากเพียงใด ทุกครั้งที่นางนั่งสมาธิเพ่งจิตรวบรวมพลังปราณ พลังที่เพิ่งจะดึงเข้ามาในร่างกายก็ไหลรั่วออกไปอย่างไร้การควบคุม ราวกับว่าร่างกายของนางเป็นเพียงถังน้ำที่มีรูรั่ว ยิ่งเติมเท่าใด น้ำก็ยิ่งซึมไหลออกไปจนหมดสิ้นความรู้สึกท้อแท้เริ่มก่อตัวขึ้นภายในจิตใจของเมิ่งเถียนซี เพราะผ่านมานานหลายวันแต่นางยังคงมองไม่เห็นแม้เพียงเงาของความก้าวหน้า ทุกค่ำคืนแห่งการฝึกฝนกลายเป็นวังวนของความคาดหวังและความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระนั้น เมิ่งเถียนซีก็ยังไม่ยอมแพ้ แม้รู้ว่าตนไร้รากฐานพลังปราณแต่กำเนิด นางกลับยิ่งกัดฟันแน่น ยึดมั่นว่าจะต้องค้นพบวิถีของตนเองให้จงได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยหยาดเหงื่อและร่างกายต้องรู้สึกถึงความเหน็ดเหนื่อยมากเพียงใดก็ตามหลายวันต่อมาในยามค่ำคืนเมิ่งเถียนซีพยายามฝึกฝนพลังปราณ ในยามกลางวันเมิ่งเถียนซีพยายามกินอาหารบำรุงร่างกายและใช้ช่วงเวลานี้ในการปล่อยให้ร่างกายได้นอนหลับพักผ่อนอย่างสงบ โดยมีเหล่าสาวใช้ในเรือนรับอรุณคอยนั่งเฝ้า

หยางเฟิ่งเจี๋ยนั่งมองบรรยากาศที่แสนจะหรูหราโอ่อ่าของห้องโถงในเรือนหลักของจวนตระกูลเมิ่งด้วยแววตาระลึกถึงความหลังในอดีต ยามที่เขายังเป็นเพียงองค์ชายสามผู้อ่อนเยาว์ เขาเดินทางมาเยี่ยมเยือนจวนตระกูลเมิ่งแห่งนี้เป็นประจำ เนื่องจากเขาคบหากับเมิ่งเซวียนอี้เป็นสหายสนิทเพียงคนเดียวเหมือนกับที่พระมารดาของเขาจ้าวฮองเฮาคบหากับฮูหยินตระกูลเมิ่งเป็นพระสหายหลังจากที่พระมารดาของหยางเฟิ่งเจี๋ยสิ้นพระชนม์ ผู้คนมากมายต่างห่างเหินและหลบเลี่ยงองค์ชายสามผู้กำพร้าพระมารดาอย่างเขา มีเพียงแค่คนในตระกูลเมิ่งเท่านั้น ที่ยังคงปฏิบัติต่อเขาเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ทำให้เขาไม่ได้อยู่เพียงลำพังจนโดดเดี่ยวมากเกินไปนักทว่าในชีวิตนั้นที่จบสิ้นไปแล้วอย่างน่าอนาถของหยางเฟิ่งเจี๋ย จวนตระกูลเมิ่งแห่งนี้ต้องล่มสลายแบบไม่มีใครเหลือรอด สาเหตุส่วนหนึ่งน่าจะเป็นเพราะซานอ๋องอย่างเขา ดังนั้นตั้งแต่เขาได้หวนกลับในชีวิตนี้ใหม่อีกรอบเขาจึงเริ่มทำตัวห่างเหินกับทุกคนในตระกูลเมิ่งเพราะในชีวิตนั้นหยางเฟิ่งเจี๋ยเคยผ่านประสบการณ์เริ่มตั้งแต่คุณหนูสี่ตระกูลเมิ่งถูกโจรภูเขาจับตัวไปและต้องเสียชีวิตด้วยความอัปยศน่าเวทนา ร่างกายของคุณหนูส