หยกโลหิตพลิกชะตา のすべてのチャプター: チャプター 121 - チャプター 130

การพูดคุยที่เรือนพักผ่อนส่วนกลางของเรือนหลังจบลงด้วยบรรยากาศรื่นเริง ถึงแม้ว่าทุกคนจะมีเรื่องราวบางอย่างในใจแต่ในเมื่อวันนี้นับได้ว่าเป็นงานมงคลของจวนตระกูลเมิ่ง ทุกคนจึงพร้อมใจหลบเลี่ยงบทสนทนาที่จะพูดถึงเรื่องที่อาจจะทำให้ผู้อื่นต้องรู้สึกไม่สบายใจสำหรับเมิ่งเถียนซีแล้วนางไม่ได้รู้สึกอะไรต่อฐานะอนุของหลินเจียวฝาง แต่นางรู้ดีว่าสำหรับมารดาผู้ให้กำเนิดของร่างนี้ สวีเยี่ยนหลันมีทั้งความรู้สึกสงสารหลินเจียวฝางแต่ก็ยังมีทั้งความรู้สึกไม่อาจจะยอมให้อีกฝ่ายอยู่เหนือกว่าตนเองได้ทั้งในด้านฐานะและในด้านความรู้สึกของผู้เป็นสามีส่วนหลินเจียวฝางนั้นนางก็น่าจะรู้ตัวเองดีว่าเป็นส่วนเกินที่มาสอดแทรกความสัมพันธ์ของคู่สามีภรรยาที่มีจิตใจรักมั่นคงต่อกัน แต่นางก็ไม่อาจจะละทิ้งความรักและความลุ่มหลงในใจที่นางมีต่อเมิ่งอันหวายได้ ขอเพียงแค่นางได้ใช้ชีวิตคู่อยู่ร่วมกันกับเขาแค่บางเวลานางก็มีความสุขในใจมากแล้วทว่าทั้งสวีเยี่ยนหลันและหลินเจียวฝางกลับไม่รู้สึกเกลียดชังกัน ความจริงแล้วถ้าหากไม่มีเมิ่งอันหวายเป็นคนคั่นกลาง ความสัมพันธ์ของพวกนางคงจะสนิทสนมรักใคร่กันดุจสหายสนิทต่างวัยก็ได้ ถึงแม้ว่าคนทั้งคู่มีฐ

หยางเฟิ่งเจี๋ยมีรูปร่างสูงเพรียวเขาสามารถเคลื่อนไหวร่างกายอย่างรวดเร็วไปทุกที่ได้ดังใจต้องการโดยที่รูปร่างของเขาไม่เป็นอุปสรรค เขาเคยแอบย่องเข้าเรือนรับอรุณในยามดึกแบบนี้มาก่อน กับดักและกลไกที่เมิ่งอันหวายวางเอาไว้ป้องกันเรือนหลังนี้เขาเคยผ่านได้อย่างสบาย ในคืนนี้ถึงแม้กับดักเหล่านั้นจะถูกวางสับเปลี่ยนตำแหน่งแต่เขาก็สังเกตเห็นมันและหลบเลี่ยงได้อย่างรวดเร็วเหมือนเดิมจนกระทั่งหยางเฟิ่งเจี๋ยเดินเข้ามาภายในเรือนรับอรุณได้โดยที่ไม่มีใครพบเห็น แต่ทว่าเขาก็หาเมิ่งเถียนซีไม่พบซึ่งเหมือนกับครั้งที่แล้วไม่มีผิด ความรู้สึกสงสัยและความรู้สึกประหลาดใจล้วนปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของเขาอย่างที่ไม่เคยมีใครเคยได้เห็นมาก่อน เพราะในปกติสีหน้าของเขามักจะราบเรียบเคร่งขรึมจริงจัง เขาไม่ค่อยแสดงสีหน้าอื่นสักเท่าไหร่นักคราวก่อนที่หยางเฟิ่งเจี๋ยแอบปีนหน้าต่างเข้ามาหานางในห้องนอนแห่งนี้ เขาก็หายไม่พบแม้แต่เงาร่างของนาง ในวันนั้นเขาเดินหานางจนทั่วห้องและยังเดินไปตามหานางที่ห้องด้านข้างซึ่งเป็นห้องอาบน้ำและใช้เก็บเสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย แต่เขาก็หาไม่พบ ในขณะที่เขายืนรอนางอยู่ตรงมุมห้อง นางกลับปรากฏตัวอยู่บนเตี

ที่หน้าประตูเมืองหลวงทางทิศตะวันออกหยางเฟิ่งเจี๋ยยืนสั่งงานกับคนของเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ใบหน้าหล่อเหลาของเขามีแต่ความเคร่งเครียดเพราะเหตุการณ์เมื่อเช้านี้มีเรื่องที่เขาคาดไม่ถึงเกิดขึ้นหลายเรื่อง เขาจึงยืนคิดทบทวนเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นในอดีตของชีวิตที่เขายังจดจำได้อีกครั้งเรื่องราวของชีวิตในอดีต…หยางเฟิ่งเจี๋ยจดจำได้อย่างแม่นยำว่าในช่วงเวลานี้แคว้นเทียนหนานไม่ได้ยกกองทัพมารุกรานชายแดนทางเหนือแบบนี้ และอีกหนึ่งปีข้างหน้าเขาจะได้แต่งงานกับจ้าวจิ้นถง รับนางเข้าจวนซานอ๋องมาในฐานะพระชายาเอกด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจที่นางคอยอยู่ปลอบใจเขาที่ต้องสูญเสียสหายรักและคู่หมั้นไป หลังจากผ่านงานมงคลของเขาและจ้าวจิ้นถงเพียงไม่กี่วันเขาก็ได้รับข่าวร้ายว่าเสด็จอาของเขาหนานเป่ยอ๋องเสียชีวิตที่ชายแดนเนื่องจากอาการป่วยเรื่องราวในอดีตที่ยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ หลังจากที่หนานเป่ยอ๋องเสียชีวิตเพียงไม่นาน หยางเฟิ่งเจี๋ยก็ถูกใส่ร้ายว่าคิดก่อกบฏ มีหลักฐานมัดตัวเขาแบบไม่อาจโต้แย้งได้ เขาจึงต้องถูกจับกุมขังอยู่ในคุกหลวงนานเกือบสิบปี ซึ่งหลังจากนั้นองค์ชายใหญ่อี้อ๋องถูกแต่งตั้งให้ขึ้นเป็นองค์รัชทายาท แต่ทว่าสุ

เมื่อหยางเฟิ่งเจี๋ยพาคนกลุ่มใหญ่ออกเดินทางไปพ้นประตูเมืองหลวงทางทิศตะวันออกแล้ว เมิ่งเถียนซียืนมองตามหลังคนกลุ่มใหญ่แค่เพียงครู่ ก่อนที่นางจะหันไปชวนพี่ชายทั้งสองคนของนางด้วยน้ำเสียงร่าเริง“ไหนๆ ในวันนี้ก็ได้มีโอกาสออกมาขี่ม้าด้านนอกจวนแล้ว พี่ใหญ่กับพี่รองพาข้าไปเที่ยวเล่นในสถานที่น่าสนใจได้ไหมเจ้าคะ ข้ามาอยู่เมืองหลวงจวนจะครบปีแล้ว แต่ยังไม่ได้ไปเปิดหูเปิดตาที่ไหนเลย”เมิ่งเซวียนอี้มีความลังเลต่อคำขอของนางสาว แต่เมิ่งจื่อซวานกลับไม่คิดมาก เขาพูดตอบผู้เป็นน้องสาวว่า “เจ้าคงจะรู้สึกเสียใจที่วันนี้ต้องส่งคนออกเดินทางไกลถึงสองคน เอาเถิดวันนี้พี่ชายจะพาเจ้าไปเที่ยวเล่นที่ค่ายทหารของตระกูลเมิ่งเอง ที่นั่นมีเรื่องน่าสนใจตั้งมากมายและที่นั่นยังเป็นสถานที่ปลอดภัยสำหรับเจ้าอีกด้วย ในวันนี้ท่านพ่อน่าจะไปอยู่ตรวจความพร้อมของกองทัพที่นั่น พวกเราไปหาท่านพ่อกันเถิด”“…” เมิ่งเถียนซีมีท่าทางนิ่งชะงักไปเล็กน้อย เพราะนางคิดว่าค่ายทหารของตระกูลเมิ่งมีอะไรที่น่าสนใจกัน และอีกอย่างถึงแม้นางจะรู้สึกใจหายเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจเหมือนที่พี่รองพูดออกมาเสียหน่อย“ในเมื่อส่งคนออกเดินทางเสร็จสิ้นแล้ว

ในวันนั้นเมิ่งเถียนซีชนะการประลองฝีมือกับเหล่าทหารในค่ายไปหลายสิบคน และยังมีรองแม่ทัพนายกองอีกหลายคนที่มาขอทดสอบฝีมือกับนางถึงแม้ว่านางจะสามารถต่อสู้เอาชนะผู้อื่นได้ง่าย แต่ทว่ากับผู้ที่มีตำแหน่งสูงและผู้แก่อาวุโสกว่า เมิ่งเถียนซีก็ยังแอบออมฝีมือให้อยู่ดีเพราะนางกลัวว่าคนเหล่านั้นจะรู้สึกขายหน้าแล้วเปลี่ยนความรู้สึกกลายมาเป็นโกรธเคืองเด็กสาวอย่างนางได้ในตอนท้ายจุดประสงค์ของการประลองฝีมือในวันนี้คือการคัดเลือกยอดฝีมือไปทำงานที่มีความสำคัญบางอย่างของกองทัพ ดังนั้นเมิ่งอันหวายจึงคัดเลือกคนเมื่อการประลองเสร็จสิ้นแล้วจึงประกาศรายชื่อให้ทุกคนรับรู้“ท่านพ่อเจ้าคะ ทำไมจึงตัดสินใจเลือกนายทหารกลุ่มนี้ไปทำภารกิจละเจ้าคะ” เมิ่งเถียนซีเอ่ยถามด้วยความสงสัย“พ่อเลือกจากการต่อสู้ ทหารกลุ่มนี้สามารถยืนหยัดต่อสู้กับเจ้าได้นานมากกว่าผู้อื่น พ่อประเมินดูฝีมือการต่อสู้ของพวกเขาแล้ว พวกเขามีฝีมือเก่งกาจมากพอสมควร เหมาะสมที่จะไปทำภารกิจสำคัญแล้ว หรือว่าเจ้าจะให้พ่อเลือกเจ้าไปทำภารกิจแทนเล่า” ประโยคสุดท้ายเมิ่งอันหวายอันมาถามบุตรสาวด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าอย่างอารมณ์ดี เพราะวันนี้ทุกคนในกองทัพตระกูลเมิ่งต่างรั