All Chapters of หยกโลหิตพลิกชะตา: Chapter 31 - Chapter 40

หยางเฟิ่งเจี๋ยเดินทางออกจากเมืองหลวงมุ่งหน้าไปทางชายแดนทิศตะวันตก เพื่อไปดักซุ่มรอกองทัพของตระกูลเมิ่งที่กำลังเคลื่อนขบวนกองทัพเดินทางกลับเมืองหลวงในระหว่างที่หยางเฟิ่งเจี๋ยกำลังปักหลักยืนรอดูการเคลื่อนทัพเดินทางกลับเมืองหลวงของตระกูลเมิ่งอยู่บนเนินเขาแห่งหนึ่งของเมืองเหลียง ฮวนเยวี่ยและกังตู๋ยืนอยู่เคียงข้างผู้เป็นนาย โดยทางด้านหลังของพวกเขามีคนชุดดำกลุ่มใหญ่ติดตามมาคอยอารักขาความปลอดภัยด้วยกังตู๋ก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อยก่อนเอ่ยรายงานถ่ายทอดข้อมูลที่ได้รับมาจากคนใต้อาณัติของตนเองอย่างละเอียด “ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ กองทัพตระกูลจี้ได้รับพระราชโองการให้เคลื่อนพลไปยังชายแดนตะวันตก เพื่อทำหน้าที่รักษาการณ์ปกป้องชายแดนตะวันตกแทนกองทัพตระกูลเมิ่งที่กำลังเคลื่อนขบวนเดินทางกลับเมืองหลวง โดยมีนายท่านใหญ่ตระกูลจี้ทำหน้าที่เป็นแม่ทัพใหญ่ และคุณชายใหญ่ตระกูลจี้รับหน้าที่รองแม่ทัพ ทั้งสองคนจัดเตรียมกองทัพตระกูลจี้จำนวนหกหมื่นนายเดินทางไปถึงชายแดนตะวันตกเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”หยางเฟิ่งเจี๋ยนิ่งไปชั่วครู่ ดวงตาคมเข้มหรี่ลงอย่างครุ่นคิด “เสด็จพ่อทรงมีรับสั่งสับเปลี่ยนกองทัพที่รักษาการณ์ทางชายแดนทิศตะวัน

คนชุดดำกลุ่มใหม่ที่หยางเฟิ่งเจี๋ยพามาแม้จะมีจำนวนคนเยอะกว่าคนชุดดำของสำนักจินอู่ แต่คนของหยางเฟิ่งเจี๋ยทุกคนมีฝีมือในการต่อสู้และมีระดับพลังปราณขั้นสูงมากกว่า ดังนั้นจึงกำจัดนักฆ่าที่ทำการลอบโจมตีขบวนรถม้าของเมิ่งเซวียนอี้ได้อย่างรวดเร็วและทางฝ่ายของหยางเฟิ่งเจี๋ยไม่มีผู้เสียชีวิตแม้แต่คนเดียวหยางเฟิ่งเจี๋ยลงมือสังหารคนชุดดำที่วิ่งไล่ตามฆ่าเมิ่งเซวียนอี้ด้วยตนเอง เขาวาดดาบฟาดฟันคู่ต่อสู้เพียงไม่กี่กระบวนท่า คนชุดดำเหล่านั้นก็มีชิ้นส่วนอวัยวะหลุดกระเด็นแยกออกจากร่างกายก่อนจะสิ้นใจตายอย่างรวดเร็ว และเขายังไม่ยอมปล่อยให้มีคนหนีรอดไปจากการสังหารคนทิ้งของเขาได้ โดยเขาใช้พลังปราณซัดมีดบินปลิดชีพคนที่คิดจะหลบหนีอย่างรวดเร็วเมื่อกำจัดศัตรูทิ้งจนหมดแล้ว หยางเฟิ่งเจี๋ยจึงเดินมาถามอาการของเมิ่งเซวียนอี้ด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง “เซวียนอี้เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”“ได้รับบาดเจ็บหลายแห่ง แต่ไม่มีจุดใดอันตรายถึงแก่ชีวิต ท่านอ๋องมาที่นี่ได้อย่างไร”“เราพาคนมาสืบเรื่องบางอย่างที่เมืองเหลียง คนของเราตรวจพบคนชุดดำกลุ่มใหญ่ดักซุ่มรอใครบางคนอยู่ เราอยากรู้ว่าคนชุดดำเหล่านี้เป็นคนของใครและมาแอบลอบดักซุ่มรอใคร เรา

เมื่อได้ฟังบุตรชายเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงว่าในยามนี้ อี้อ๋องและลี่อ๋องกำลังแข่งขันแย่งชิงความโปรดปรานจากฮ่องเต้หยางตี๋ โดยทั้งสองฝ่ายต่างเผชิญหน้ากันอย่างเปิดเผย แต่แอบลอบโจมตีซานอ๋องทั้งในทางตรงและทางอ้อมอยู่เสมอ นอกจากนี้ยังมีคนพยายามสร้างข่าวลือทำลายชื่อเสียงของซานอ๋องอยู่หลายเรื่อง อีกทั้งยังมีคนแอบลอบปองร้ายหยางอ๋องอยู่บ่อยครั้ง ซึ่งหลายๆ เรื่องมีผลกระทบมาถึงทุกคนในตระกูลเมิ่งด้วยเมิ่งอันหวายถอนหายใจยาว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวลใจก่อนจะเอ่ยกับเมิ่งเซวียนอี้ว่า “ความจริงแล้วเดิมทีพ่ออยากจะรีบเร่งเดินทางไปให้ทันพิธีปักปิ่นของซีเอ๋อร์ แต่ฝ่าบาทกลับมีพระราชโองการเรียกกองทัพตระกูลเมิ่งให้เดินทางกลับเมืองหลวงทั้งกองทัพ พ่อจึงพยายามเร่งขบวนทัพตระกูลเมิ่งให้เดินทางกลับเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว ด้วยพ่อกลัวว่าจะมาไม่ทันเข้าร่วมพิธีปักปิ่นของบุตรสาวคนเล็ก ระหว่างทางพ่อจึงแทบจะไม่ได้มีคำสั่งให้กองทัพหยุดพักเพื่อหาเสบียงอาหารเพิ่มเติม ดังนั้นในยามนี้เสบียงอาหารในกองทัพจึงเหลือน้อยมาก พ่อจึงต้องส่งจดหมายไปแจ้งเรื่องนี้กับมารดาของเจ้า เพื่อขอให้มารดาของเจ้าช่วยจัดเสบียงอาหารมาช

เนื่องจากเชื่อคำเตือนของซานอ๋อง แม่ทัพเมิ่งอันหวายจึงมีคำสั่งให้กองทัพตระกูลเมิ่งหยุดพักและตั้งค่ายแรมอยู่บริเวณชานเมืองเหลียงซึ่งเป็นจุดที่เชื่อมต่อกับเขตชานเมืองของเมืองหลวง ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังและความตื่นตัวจากเหล่าทหาร เมิ่งอันหวายได้เลือกสรรคนที่ไว้ใจได้จำนวนหนึ่ง ให้เดินทางไปยังจวนตระกูลเมิ่งในช่วงบ่ายของวันนั้นเองการตัดสินใจครั้งนี้สร้างความสงสัยและคาดหวังให้แก่เหล่าทหารตระกูลเมิ่ง เพราะทุกคนต่างตระหนักดีว่าการที่กองทัพตระกูลเมิ่งถูกเรียกให้เดินทางกลับเมืองหลวงไม่ใช่เรื่องปกติ ทุกฝีก้าวและทุกการกระทำนับแต่นี้ของท่านแม่ทัพใหญ่ตระกูลเมิ่งล้วนมีผลต่อความปลอดภัยของเหล่าทหารทั้งกองทัพและทุกคนในจวนตระกูลเมิ่งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เมิ่งเถียนซีแต่งกายด้วยชุดที่มีสีสันสดใสเพื่อความเป็นสิริมงคลในการต้อนรับบิดาผู้ให้กำเนิดร่างนี้กลับบ้าน การแต่งแต้มสีสันบนใบหน้าร่วมกับการสวมใส่ชุดตัวใหม่ที่เมิ่งจื่อซวานนำมามอบให้ จึงทำให้นางดูงดงามและเปล่งปลั่งมากขึ้น เมื่อนางเดินมาถึงบริเวณหน้าจวน จึงถูกผู้เป็นพี่ชายรองเมิ่งจื่อซวานเอ่ยทักทายว่า“วันนี้น้องสี่ดูงดงามมากเหลือเกิน ต

หยางเฟิ่งเจี๋ยยืนสงบนิ่งอยู่ทางเบื้องหลัง ทว่าสายตาคมลึกลับจับจ้องไปที่เมิ่งเถียนซีอย่างไม่อาจละสายตาไปทางอื่นได้ ดวงตาสีดำสนิทของเขาปรากฏประกายม่วงเข้มวาบผ่าน ภายในใจของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจหยางเฟิ่งเจี๋ยแอบคิดในใจว่าเขาเพิ่งจะห่างหายจากการพบกันกับเมิ่งเถียนซีเพียงไม่กี่วันเท่านั้น แต่คู่หมั้นผู้นี้ของเขากลับดูเปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัด พลังปราณของเมิ่งเถียนซีไหลเวียนมั่นคงมากขึ้น ราวกับว่านางจวนจะทะลวงผ่านเข้าสู่ระดับสี่ขั้นหยวนอิงได้ในอีกไม่ช้านี้หยางเฟิ่งเจี๋ยมองดูพัฒนาการอันรวดเร็วของเมิ่งเถียนซีด้วยความตื่นตะลึงและชื่นชมในใจ มิใช่มีเพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอกของนางที่ดูสง่างามสดใสมากขึ้น ทว่าคู่หมั้นของเขายังมีพลังปราณภายในที่ทรงพลังและมีบุคลิกที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ นางมิได้เป็นเพียงคุณหนูสี่ผู้ขลาดเขลาอีกต่อไป หากแต่เป็นผู้ที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับผู้คนด้วยจิตใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยการไร้ซึ่งความกลัวเกรงผู้ใด“ซีเอ๋อร์? เจ้าดูเปลี่ยนไปมากจริงๆ ว่าแต่เหตุใดเจ้าจึงเดินออกมาที่หน้าจวนแบบนี้ ไม่กลัวว่าจะจับไข้เพราะร่างกายได้รับไอเย็นแล้วหรืออย่างไร”ท่านแม่ทัพเมิ่งอันหวายเอ่ยปาก