All Chapters of หยกโลหิตพลิกชะตา: Chapter 51 - Chapter 60

เมิ่งเถียนซีกลับมาพักผ่อนอยู่ที่เรือนรับอรุณของนางอย่างสบายใจ เช้าวันต่อมานางคิดวางแผนเอาไว้ว่าในวันนี้นางจะใช้ชีวิตประจำวันตามปกติเหมือนเช่นทุกวันที่ผ่านมา จนกระทั่งในยามที่นางกำลังเตรียมตัวจะกินอาหารมื้อเช้า กลับมีสาวใช้จากเรือนหลักมาแจ้งนางให้รู้ว่าซานอ๋องมาเยือนจวนตระกูลเมิ่งแล้ว เมิ่งฮูหยินจึงสั่งให้สาวใช้มาตามนางไปกินอาหารมื้อเช้าที่เรือนหลักร่วมกับทุกคน“ซานอ๋องมาเยือนจวนตระกูลเมิ่งเช้าขนาดนี้เลยเชียวหรือ” เมิ่งเถียนซีบ่นพึมพำกับตนเองเสียงเบาเพราะนางเริ่มรับรู้ได้ว่าความสงบสุขที่ตนเองเคยมีกำลังจะจางหายไป ทำให้สาวใช้คนสนิททั้งสองคนของนางแอบหันไปสบตากันแล้วพูดหยอกล้อคุณหนูของพวกนางว่า“ซานอ๋องช่างรักษาคำพูดกับคุณหนูเสียเหลือเกินเจ้าค่ะ มิใช่ว่าเมื่อวานนี้ซานอ๋องทรงเอ่ยรับปากกับคุณหนูสี่เอาไว้หรอกหรือเจ้าคะว่าถ้าหากท่านอ๋องมีเวลาว่างจะรีบมาสอนวิชาการใช้พลังปราณให้แก่คุณหนูด้วยตนเอง ในวันนี้ซานอ๋องคงจะมีเวลาว่างตั้งแต่เช้า จึงรีบเดินทางมาหาคุณหนูสี่ที่จวนตระกูลเมิ่งก่อนที่ทุกคนจะกินมื้อเช้ากันเช่นนี้”“นั่นสิเจ้าคะ ซานอ๋องช่างมีความใส่ใจต่อคุณหนูสี่มากจริงๆ นะเจ้าคะ จึงได้อาสาจะสอน

ณ.ลานฝึกยุทธ์ของจวนตระกูลเมิ่งก้อนหินขนาดใหญ่ถูกพลังปราณจากคมดาบที่หยางเฟิ่งเจี๋ยถืออยู่ฟันขาดเป็นสองท่อนได้อย่างง่ายดาย ก่อนหน้านี้เมิ่งเถียนซีเคยได้ยินมาแล้วว่าหยางเฟิ่งเจี๋ยมีพลังปราณระดับห้าขั้นฮวาเสิ่น ซึ่งในแคว้นจื่อหยวนแห่งนี้มีคนน้อยมากที่จะฝึกฝนพลังลมปราณสูงถึงระดับนี้ได้ แต่นางในอดีตมีพลังปราณสูงถึงระดับเจ็ดขั้นเหอถี่ร่างกายสามารถรวมกับดวงจิตให้เป็นหนึ่งเดียวกันได้ นางจึงคิดเอาเองว่าตนเองน่าจะมีพลังปราณสูงกว่าหยางเฟิ่งเจี๋ยถึงสองระดับแต่ทว่านางลืมคิดไปว่าการแบ่งระดับขั้นพลังปราณของดินแดนฉิงอันแห่งนี้ไม่เหมือนการแบ่งระดับขั้นพลังปราณของดินแดนเทียนคงที่นางจากมา ดินแดนฉิงอันแห่งนี้แบ่งระดับขั้นพลังปราณสูงสุดแค่เพียงระดับเจ็ดเท่านั้น ซึ่งขั้นพลังปราณสูงสุดอยู่ที่ระดับเจ็ดขั้นฝานซู แต่ดินแดนเทียนคงที่นางจากมาแบ่งระดับขั้นพลังปราณเป็นเก้าระดับ ซึ่งพลังปราณขั้นสูงสุดของดินแดนเทียนคงคือระดับเก้าขั้นต้าเสิ่นโบยบินสู่เซียน ในเมื่อการแบ่งระดับขั้นพลังปราณไม่เหมือนกัน ความสามารถของบุคคลจึงค่อนข้างแตกต่างกันเมิ่งเถียนซีจ้องมองไปยังพลังปราณบนคมดาบที่หยางเฟิ่งเจี๋ยกำลังถืออยู่แล้ว นางแอ

เมื่อพูดรับปากแล้วหยางเฟิ่งเจี๋ยผู้มีตำแหน่งเป็นถึงซานอ๋องของแคว้นจื่อหยวนย่อมทำได้ตามที่เขาได้เคยเอ่ยรับปากเอาไว้ ในวันต่อมาเขาจึงมาเยือนจวนตระกูลเมิ่งอีกครั้ง ซึ่งในวันนี้เขาคำนวณเวลามาเยือนใหม่เพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท โดยเขาเลือกเดินทางมาถึงจวนตระกูลเมิ่งหลังจากการกินอาหารมื้อเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้วแม่ทัพใหญ่เมิ่งอันหวายออกมาต้อนรับซานอ๋องหยางเฟิ่งเจี๋ยด้วยตนเอง พร้อมกับคุณชายใหญ่เมิ่งเซวียนอี้และคุณชายรองเมิ่งจื่อซวาน ทั้งสามคนนั่งพูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องที่กองทัพตระกูลเมิ่งถูกพระราชโองการของฮ่องเต้หยางตี๋เรียกให้เดินทางกลับเมืองหลวงโดยไร้สาเหตุ แล้วทำให้ตระกูลใหญ่ทั้งหลายพยายามตีตัวออกห่างจากคนตระกูลเมิ่ง เพราะกลัวจะได้รับผลกระทบไปด้วย“ตลอดชีวิตนี้ข้าไม่เคยคิดเลยว่า ตนเองจะมีวันที่สหายหลายคนที่เคยคบหากันอย่างสนิทสนมจะพยายามหลีกเลี่ยงข้าราวกับว่าเป็นโรคระบาดที่จะนำโรคร้ายไปติดต่อพวกเขาเยี่ยงนี้ ถ้าหากเมื่อวานข้าไม่ได้ไปเชิญคนเหล่านั้นให้มาร่วมพิธีปักปิ่นของซีเอ๋อร์ด้วยตนเอง ข้าก็คงจะไม่รู้ว่าทุกคนที่เคยเป็นสหายสนิทกันจะพยายามหลีกเลี่ยงข้ามากขนาดนี้” เมิ่งอันหวายพูดด้วยน้ำเสีย

เมิ่งเถียนซีเดินขึ้นมานั่งในรถม้าของซานอ๋องหยางเฟิ่งเจี๋ยโดยมีคุณชายใหญ่เมิ่งเซวียนอี้และคุณชายรองเมิ่งจื่อซวานติดตามมานั่งในรถม้าคันนี้ร่วมกับนางและซานอ๋องด้วยบรรยากาศภายในรถม้าค่อนข้างจะรื่นเริงสนุกสนานเล็กน้อย เพราะมีเสียงกระตือรือร้นของเมิ่งเถียนซีคอยเอ่ยถามเรื่องราวหลายอย่างในเมืองหลวงด้วยความอยากรู้ และมีเสียงของพี่ชายใหญ่และพี่ชายรองของนางคอยตอบคำถามด้วยความใส่ใจภายในรถม้ามีเพียงแค่หยางเฟิ่งเจี๋ยผู้เป็นซานอ๋องเพียงผู้เดียวที่นั่งเงียบไม่พูดอะไรมาตลอดทาง ท่ามกลางเสียงสนทนากันอย่างออกรสของสามพี่น้องตระกูลเมิ่ง เขากลับนั่งนิ่งขรึมคล้ายกำลังครุ่นคิดเรื่องสำคัญอยู่ทำให้ไม่มีใครกล้ารบกวนจะเอ่ยปากถามอะไรเขาแม้แต่เรื่องเดียว จนกระทั่งรถม้าคันใหญ่มาจอดหยุดนิ่งอยู่ที่หน้าหอหรูอี้ ท่านอ๋องผู้นี้จึงยอมเอ่ยปากพูดกับทุกคนเสียที“ถึงแล้ว หอหรูอี้” เสียงของหยางเฟิ่งเจี๋ยดังขึ้นอย่างเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความหนักแน่น “พวกเจ้าทุกคนจงเดินตามเราเข้าไปด้านใน อย่าได้ว่อกแว่กหรือเดินแยกจากกันไปที่อื่นโดยพลการเป็นอันขาด เราได้สั่งให้เซี่ยหยุนเหอจัดเตรียมห้องพิเศษเอาไว้ให้แล้ว”ในขณะที่พูดออกคำสั่งหยา

เมิ่งเถียนซียืนอยู่ไม่ห่างไกลจากหยางเฟิ่งเจี๋ยมากนักในยามที่กังตู๋เดินเข้ามารายงานเขาว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลจ้าวมาขอเข้า พบแต่ทว่าเขาเอ่ยปฏิเสธแบบไม่เสียเวลาคิดแม้แต่น้อย ซึ่งนางได้ยินเรื่องที่กังตู๋และหยางเฟิ่งเจี๋ยพูดคุยกันอย่างชัดเจน พี่ชายใหญ่และพี่ชายรองของนางก็ได้ยินเรื่องนี้เช่นกัน พวกเขาทั้งสองคนมีสีหน้าไม่ค่อยพอใจเล็กน้อยแสดงออกมาด้วย“ในเมื่อคุณหนูใหญ่ตระกูลจ้าวบอกว่ามีธุระสำคัญที่อยากจะมาขอปรึกษากับท่านอ๋อง แล้วเหตุใดท่านอ๋องจึงไม่ยอมอนุญาตให้นางเดินเข้ามาพบกับท่านอ๋องเล่าเพคะ” เมิ่งเถียนซีเอ่ยถามผู้เป็นคู่หมั้นด้วยน้ำเสียงหยั่งเชิงหยางเฟิ่งเจี๋ยหันมาสบตากับเมิ่งเถียนซีด้วยสายตาล้ำลึกก่อนจะเอ่ยตอบนางด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ธุระสำคัญของคุณหนูใหญ่ตระกูลจ้าวแล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้าด้วยเล่า เหตุผลใดกันที่เมื่อคนอื่นมีธุระสำคัญ แล้วเราจึงต้องอนุญาตให้ผู้ใดก็ได้ที่กล่าวว่ามีธุระสำคัญเข้ามาพบเราได้โดยไร้การตรวจสอบ เพียงแค่เพราะนางกล่าวอ้างเท่านั้นหรือ”“มิใช่ว่าเป็นคนอื่นสักหน่อย เพราะเท่าที่หม่อมฉันเคยฟังจากผู้อื่นมาคุณหนูใหญ่ตระกูลจ้าวผู้นี้ เป็นบุคคลสำคัญคนหนึ่งสำหรับท่านอ๋องมิใช่หรื