All Chapters of หยกโลหิตพลิกชะตา: Chapter 41 - Chapter 50

ภายในงานเลี้ยงของตระกูลเมิ่ง หยางเฟิ่งเจี๋ยในฐานะแขกคนสำคัญได้นั่งทางด้านซ้ายมือของท่านแม่ทัพใหญ่เมิ่งอันหวาย มีท่านรองแม่ทัพเมิ่งหานและเมิ่งจื่อซานนั่งอยู่ถัดต่อไปจากเขา ส่วนทางขวามือของเมิ่งอันหวายเป็นเมิ่งฮูหยินสวีเยี่ยนหลันและถัดไปเป็นท่านรองแม่ทัพหลินเจียวฝางและเมิ่งซูเหวิน โดยภายในโต๊ะอาหารแห่งนี้ขาดเมิ่งเซวียนอี้และเมิ่งเถียนซีไปเมื่ออยู่ในกองทัพหลินเจียวฝางมีฐานะเป็นถึงรองแม่ทัพที่ทุกคนให้ความเคารพ ทว่าเมื่อนางเดินทางกลับมายังตระกูลเมิ่งในเมืองหลวง ฐานะของนางที่คนในตระกูลเมิ่งเรียกขานกลับกลายเป็นเพียงแค่อนุหลินเท่านั้นหลินเจียวฝางย่อมจะไม่ชอบใจในเรื่องนี้ ดังนั้นนางจึงพยายามไม่เดินทางกลับมาเมืองหลวงสักเท่าไหร่นัก นางยอมลำบากอยู่ที่กองทัพเพื่อจะได้อยู่ในตำแหน่งท่านรองแม่ทัพหลินที่มีแต่คนให้ความเคารพนับถือจะดีมากกว่า แต่ในเมื่อบุตรสาวเพียงคนเดียวของนางอยู่ที่นี่ สุดท้ายแล้วนางจึงต้องเดินทางกลับมาที่จวนตระกูลเมิ่งแห่งนี้ เพื่อมาเยี่ยมบุตรสาวเพียงคนเดียวของนาง ถึงแม้ว่าจะได้รับเพียงสีหน้าที่ห่างเหิน และคำพูดที่เย็นชาพูดตอบกลับมาจากบุตรสาวของนางก็ตาม“ซูเอ๋อร์…ถึงแม้ว่าแม่จะไม่ได

ในขณะที่มีหลายคนในจวนตระกูลเมิ่ง ยังคงรู้สึกประทับใจและประหลาดใจกับการเปลี่ยนแปลงของบุตรสาวตระกูลเมิ่ง หยางเฟิ่งเจี๋ยที่กำลังนั่งอยู่ภายในรถม้าก็ได้แต่ลอบคิดในใจว่านับจากนี้ไป เขาคงจะต้องจับตาดูการเติบโตของเมิ่งเถียนซีอย่างใกล้ชิดมากขึ้นกว่าเดิม เพราะเขานำชื่อนางมาพูดคุยโอ้อวดผู้อื่นไปแล้ว ดังนั้นเพื่อไม่ให้ตนเองกลายเป็นคนที่พูดจาโอ้อวดจนเกินจริง เขามีแต่ต้องทำให้นางกลายเป็นหญิงสาวผู้ที่พร้อมจะก้าวเดินเคียงข้างเขาได้อย่างสง่างามเท่านั้น…ทางฝ่ายเมิ่งเถียนซีนางไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นภายในงานเลี้ยงแม้แต่น้อย เมื่อนางทำแผลให้เมิ่งเซวียนอี้เสร็จนางก็เดินกลับไปพักผ่อนที่เรือนรับอรุณของนาง จนกระทั่งเช้าวันต่อมา นางตื่นนอนแล้วแต่กลับไม่ยอมลุกขึ้นจากเตียง นางนอนหลับตาตั้งจิตให้ว่างเปล่าเพื่อรอฟังเสียงธรรมชาติที่อยู่รอบกายทว่าภายในเรือนรับอรุณมีสาวใช้มากมายที่ตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้ามืด ทุกคนต่างทำหน้าที่ของตนเองอย่างกระตือรือร้น ทั้งทำความสะอาดเรือน การจัดสิ่งของภายในเรือนเพื่อรอให้คุณหนูสี่ของพวกนางตื่นนอน เมิ่งเถียนซีจึงไม่ได้ยินเสียงสกุณาขับขานในยามเช้าอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ แต่นางกลับได้ยินเส

หลินเจียวฝางเป็นคนที่มองเห็นบุตรสาวของตนเองเดินมาที่ลานฝึกยุทธ์เป็นคนแรกก่อน นางจึงมีสีหน้าดีใจในทันทีเมื่อมองเห็นว่าบุตรสาวกำลังเดินมุ่งหน้ามาหาตน แต่ทว่าเมื่อนางมองเห็นสีหน้าบึ้งตึงของบุตรสาวในระยะใกล้ สีหน้าดีใจของหลินเจียวฝางจึงจืดจางลงเมิ่งเถียนซียืนเผชิญหน้าอยู่ใกล้หลินเจียวฝาง นางจึงมองเห็นสีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของหลินเจียวฝางได้อย่างชัดเจน เมิ่งเถียนซีขมวดหัวคิ้วเล็กน้อยแล้วหมุนตัวหันหลังกลับไปมองดูผู้มาใหม่ เมื่อมองสีหน้าเป็นอริของเมิ่งซูเหวินที่จ้องมาที่นาง เด็กสาวจึงทำสีหน้าเรียบตึงใส่อีกฝ่ายเช่นกัน“อยากให้ท่านแม่มาเห็นท่าทางสนิทสนมกันของอนุหลินและน้องสี่เมื่อครู่นี้เสียเหลือเกิน... ข้ามองมาจากระยะไกลยังรู้สึกได้ว่าคนทั้งคู่ช่างดูเหมือนแม่ลูกกันยิ่งนัก ถ้าหากท่านแม่ได้มาเห็นเหตุการณ์อย่างที่ข้ามองเห็นก็ไม่รู้ว่าท่านแม่จะรู้สึกอย่างไร”“ซูเอ๋อร์ทำไมเจ้าจึงพูดแบบนี้?” หลินเจียวฝางเอ่ยถามบุตรสาวด้วยน้ำเสียงไม่เข้าใจเมิ่งเถียนซีเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าฉาบไปด้วยรอยยิ้มเย็นชาเล็กน้อย “พี่สามคงจะรู้สึกอิจฉาที่ข้าและอนุหลินสนิทสนมกันมากใช่หรือไม่เจ้าคะ จึงได้เอ่ยถ้อยคำแบบประชดประชัน

เมื่อได้ยินว่าจะมีการประลองฝีมือกันระหว่างน้องสาวทั้งสองคน เมิ่งจื่อซวานผู้มีใจเอนเอียงไปทางน้องสาวคนเล็กจึงเอ่ยเสนอเรื่องเกี่ยวกับการประลองขึ้นด้วยน้ำเสียงพยายามแสดงความเป็นกลางว่า“เช่นนั้นให้น้องสาวทั้งสองคนประลองฝีมือการยิงธนูกันดีหรือไม่ การยิงธนูเข้าเป้ากึ่งกลางโดยการนับคะแนนผู้ใดยิงแม่นกว่ากันได้คะแนนมากกว่าคือผู้ชนะ พวกนางทั้งสองคนจะได้ไม่เสี่ยงต่อการได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้”เมิ่งซูเหวินมั่นใจว่าตนเองจะต้องต่อสู้เอาชนะผู้เป็นน้องสาวผู้อ่อนแอได้อย่างแน่นอน เพราะว่านางมีท่านอาจารย์เฉิงลี่เป็นผู้สั่งสอน แต่ทว่าเมิ่งเถียนซีไม่มีอาจารย์มีเพียงพี่ชายรองเท่านั้นที่สอนนางที่ลานฝึกยุทธ์ โดยในแต่ละวันใช้เวลาฝึกฝนแค่หนึ่งถึงสองชั่วยามเท่านั้น และเท่าที่นางสืบรู้มาเมิ่งจื่อซวานสอนน้องสี่ผู้นี้ยิงธนูใส่เป้านิ่งเท่านั้น นางจึงยกมุมปากยิ้มแล้วพูดต่อว่าผู้เป็นพี่รองของตนด้วยน้ำเสียงน้อยใจ“พี่รองจะลำเอียงเข้าข้างน้องสี่มากเกินไปหรือไม่เจ้าคะ พี่รองรู้แก่ใจดีว่าข้ามีฝีมือยิงธนูอ่อนด้อย เป็นอาวุธที่ข้าไม่ค่อยถนัดมากสักเท่าไหร่ เพราะข้าเน้นการฝึกฝนตนใช้พลังปราณควบคุมอาวุธเวทย์ แล้วเหตุใดพี่รอง

หลังจากเกิดเรื่องวุ่นวายที่ลานฝึกยุทธ์ เมิ่งเถียนซีกำลังเดินกลับมายังเรือนรับอรุณด้วยสีหน้าครุ่นคิด เพราะก่อนที่นางจะขอตัวแยกย้ายกลับมา เมิ่งซูเหวินได้พูดกับนางด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยว่า“เจ้าอย่าคิดว่าต่อสู้เอาชนะข้าได้แล้วจะอยู่เหนือกว่าคุณหนูตระกูลอื่นในเมืองหลวงได้นะ เพราะในเมืองหลวงแห่งนี้ยังมีคนที่โดดเด่นมากกว่าข้าอยู่อีกหลายคน โดยเฉพาะคุณหนูใหญ่ตระกูลจ้าวผู้นั้น นางต่อสู้กับข้ามานานหลายปีเพราะกลัวว่าข้าจะแย่งชิงตำแหน่งพระชายาเอกของซานอ๋องกับนาง ในเมื่อคู่หมั้นตัวจริงของซานอ๋องอย่างเจ้ากลับมาเมืองหลวงแล้ว จ้าวจิ้นถงผู้นั้นไม่มีทางปล่อยให้เจ้าอยู่อย่างสงบสุขแน่”เมิ่งเถียนซีรู้สึกสงสัยใคร่รู้ว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลจ้าวผู้นี้มีความเป็นมาอย่างไร เมิ่งซูเหวินจึงได้หยิบยกเอ่ยถึงสตรีผู้นี้มาข่มขู่นาง และนางยังสังเกตเห็นอีกด้วยว่าเมื่อพี่สาวของนางเอ่ยถึงจ้าวจิ้นถง สีหน้าของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้นของนางดูอึมครึมและทำให้คนรู้สึกว่าเขามีท่าทางเย็นชามากกว่าเดิม นางจึงหันไปถามสาวใช้คนสนิทของตนว่า“ไฉ่เสวียน ไฉ่เฉิน พวกเจ้าทั้งสองรู้จักคุณหนูใหญ่จ้าวจิ้นถงหรือไม่”สาวใช้ทั้งสองคนหันมามองสบตากัน