All Chapters of หยกโลหิตพลิกชะตา: Chapter 11 - Chapter 20

เมิ่งซูเหวินไม่อยากให้น้องสาวถอนหมั้นกับซานอ๋องหยางเฟิ่งเจี๋ย เพียงเพื่อผลประโยชน์ของตนเองนางจึงเอ่ยปรามเมิ่งเถียนซีว่า“น้องสาวเจ้าจงคิดเรื่องนี้ให้ดีเสียก่อน ในเมืองหลวงแห่งนี้สตรีที่เคยผ่านการหมั้นหมายมาก่อนย่อมจะหาคู่ครองคนใหม่ได้ยาก ท่านแม่เจ้าคะ ในเมื่อซานอ๋องพูดว่าไม่ได้มีความคิดที่จะถอนหมั้นกับน้องสาวแล้ว เช่นนั้นท่านแม่ก็อย่าพูดคุยเรื่องยกเลิกการหมั้นหมายกับซานอ๋องอีกเลยนะเจ้าคะ”“ซูเอ๋อร์เหตุใดเจ้าจึงไม่อยากจะให้ซีเอ๋อร์ ยกเลิกการหมั้นหมายกับท่านอ๋องอย่างนั้นหรือ”“ข้า...” เมิ่งซูเหวินมีท่าทางอึกอักพูดไม่ออกเพราะคิดหาเหตุผลในเรื่องนี้ได้ไม่ทัน แต่จะให้นางบอกกับทุกคนไปตามตรงว่าถ้าหากน้องสาวยกเลิกการหมั้นหมายกับซานอ๋องไปแล้ว ตัวนางคงจะหาคู่ครองได้ยากตามน้องสาวไปด้วยไม่ได้ นางไม่ได้อยากเป็นคนที่มีความเห็นแก่ตนเองไม่สนใจเรื่องความสุขของผู้เป็นน้องสาวในสายตาของท่านแม่เมิ่งเถียนซีเคยเห็นท่าทางการคุยกระซิบกระซาบกันอย่างสนิทสนมของแม่ลูกต่างสายเลือดคู่นี้อยู่เป็นประจำ ภายในใจรู้สึกอิจฉาท่าทางของแม่ลูกคู่นี้อยู่บ้างจึงเอ่ยแกล้งผู้เป็นพี่สาวด้วยน้ำเสียหยอกเย้าไปว่า“ถ้าหากท่านอ๋องทรงไ

เมิ่งเถียนซีถือหยกโลหิตเดินกลับมาที่เรือนรับอรุณของนางด้วยความรู้สึกตื่นเต้นดีใจ เพราะนางสัมผัสได้ถึงพลังงานลึกลับที่ไหลวนอยู่ในหยกโลหิตชิ้นนี้ ซึ่งเป็นพลังงานที่นางรู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างดีมีน้อยคนนักที่จะรู้ว่าหยกโลหิตชิ้นนี้ไม่ได้เป็นเพียงเครื่องประดับที่มีความงดงามเท่านั้น แต่หยกโลหิตยังมีห้วงมิติพิเศษแอบซ่อนอยู่ด้านใน ในชีวิตก่อนนางเคยเข้าไปฝึกฝนพลังปราณในห้วงมิติแห่งนี้อยู่เป็นประจำ และยังนำของมีค่าที่สำคัญหลายอย่างนำมาแอบซ่อนอยู่ภายในหยกโลหิตชิ้นนี้ เพราะหยกโลหิตชิ้นนี้นางได้ทำการหยดเลือดแสดงความเป็นเจ้าของแล้ว คนที่จะสามารถเปิดห้วงมิติพิเศษของหยกโลหิตชิ้นนี้ได้ จึงมีเพียงแค่นางคนเดียวเท่านั้นเมื่อกลับมาถึงเรือนรับอรุณ เมิ่งเถียนซีวางหยกโลหิตไว้บนโต๊ะแล้วพยายามระงับความตื่นเต้นของตนเอง นางเดินไปยังหน้าต่างเพื่อทอดสายตามองท้องฟ้ายามเย็นที่กำลังเปลี่ยนสี ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “วันนี้พวกเจ้าแยกย้ายกันไปพักผ่อนกันเร็วหน่อยเถิด เพราะข้าอยากจะรีบพักผ่อน” เสียงของนางสะท้อนความเหนื่อยล้าหลังจากวันที่เต็มไปด้วยเหตุการณ์ฉุกละหุกสาวใช้ทั้งสองคนซึ่งกำลังช่วยกันจัดเตรียมอาหารเย็นและเตรียมถ้ว

เมื่อมองเห็นว่าคุณหนูของตนกินอาหารเสร็จเรียบร้อยดีแล้ว ไฉ่เสียนจึงสั่งสาวใช้อีกสองคนให้จัดการเก็บสำรับอาหารนำไปคืนที่โรงครัวแล้วจึงหันมาพูดกับเมิ่งเถียนซีว่า “คุณหนูสี่อย่าเพิ่งเข้านอนนะเจ้าคะ สมควรจะเดินย่อยอาหารก่อนสักครู่แล้วค่อยเข้านอนเจ้าค่ะ”“ได้ๆ” เมิ่งเถียนซีเอ่ยรับปากสาวใช้ในระหว่างที่กำลังนั่งจิบชากินขนมแป้งนึ่งที่หอมกรุ่นอย่างถูกใจสายตาของไฉ่เสียนมองไปเห็นม้วนตำราไม้ไผ่ที่มีตัวอักษรลักษณะแปลกประหลาดเขียนลงไปวางแผ่อยู่บนโต๊ะข้างหน้าต่าง นางจึงเอ่ยถามด้วยความรู้สึกแปลกใจ“คุณหนูเจ้าคะ ม้วนอักษรบนโต๊ะตรงนั้นคืออะไรเจ้าคะ บ่าวไม่เคยเห็นมาก่อนเลยเจ้าค่ะ”เมิ่งเถียนซีนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย สายตาพลันเหลือบไปมองเห็นหีบไม้ค่อนข้างเก่าหลายใบที่วางเรียงอยู่ด้านในห้องนอนอย่างเป็นระเบียบอยู่สามสี่หีบนางจึงนำมาเอ่ยอ้างถึงเพื่อแก้ตัวว่า“นั่นเป็นม้วนคัมภีร์ตำราการปรุงยาแบบโบราณที่ข้าค้นเจอในหีบไม้เหล่านั้น เจ้าเคยบอกกับข้าเองว่าหีบไม้เหล่านั้นเป็นของข้าที่ขนมาจากเมืองติ้งมิใช่หรือ เมื่อครู่นี้ข้านั่งรอเจ้าอยู่นาน ไม่มีอะไรทำจึงเดินไปเปิดหีบแล้วค้นเจอคัมภีร์...ตำราม้วนนี้เข้าจึงหยิบออกมาอ่านเ

ซานอ๋องหยางเฟิ่งเจี๋ยเดินทางมาถึงจวนตระกูลเมิ่งพร้อมกับท่านหมออู๋ในช่วงบ่าย ด้านหลังของเขามีบ่าวช่วยถือสิ่งของจำนวนมากตามมาด้วยพ่อบ้านตระกูลเมิ่งรีบร้อนเดินออกมาต้อนรับหยางเฟิ่งเจี๋ยที่หน้าประตูจวนด้วยท่าทางนอบน้อมแล้วเอ่ยแจ้งผู้เป็นซานอ๋องว่า“ฮูหยินของบ่าวพาคุณหนูสามออกไปทำธุระด้านนอกจวนตั้งแต่เช้า ในยามนี้ฮูหยินและคุณหนูสามยังไม่เดินทางกลับจวนเลยพ่ะย่ะค่ะ ส่วนคุณชายรองมีนัดกับสหายของสำนักฝึกยุทธ์ตระกูลถัง บ่าวสืบทราบมาว่าคุณชายรองจะไปตามล่าจับม้าป่าร่วมกันกับเหล่าสหาย ในยามนี้ภายในจวนเหลือแค่คุณชายใหญ่และคุณหนูสี่เท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”หยางเฟิ่งเจี๋ยขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะรู้สึกสะดุดใจในเรื่องที่ว่าสวีเยี่ยนหลันพาเมิ่งซูเหวินออกไปทำธุระภายนอกจวน แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรต่อพ่อบ้านของตระกูลเมิ่งต่อ เพียงแค่เอ่ยปากแจ้งความต้องการของตนเองให้พ่อบ้านตระกูลเมิ่งรับรู้ว่า“เราพาท่านหมออู๋มาตรวจสุขภาพของคุณหนูสี่ตระกูลเมิ่ง และนำสมุนไพรล้ำค่าหายากนำมาให้คุณหนูสี่ตระกูลเมิ่งเพื่อใช้บำรุงร่างกายด้วย”“ได้พ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้นบ่าวขอเชิญท่านอ๋องและท่านหมออู๋ไปนั่งพักผ่อนรออยู่ที่ห้องโถงรับแขกในเรือนห

หยางเฟิ่งเจี๋ยยังคงยืนมองเมิ่งเถียนซีโดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา เพียงแต่แววตาของเขายิ่งดูลึกล้ำมากขึ้น เทียบได้กับห้วงมหาสมุทรที่ไม่อาจหยั่งถึง รอยยิ้มเย็นเฉียบที่ผุดขึ้นตรงมุมปากของเขาเผยให้เห็นความมุ่งมั่นอย่างไม่ลดละในการเจาะลึกหาความลับเบื้องหลังร่างกายบอบบางตรงหน้าหน้าเรือนรับอรุณท่ามกลางบรรยากาศการงอนง้อขอคืนดีของพี่ชายและน้องสาวตระกูลเมิ่ง จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา น้ำเสียงนั้นปะปนไปด้วยความรู้สึกสงสัยและความรู้สึกไม่เชื่อถือ ซึ่งเป็นเสียงของหยางเฟิ่งเจี๋ยนั่นเอง“ต่อให้คุณหนูสี่กินยาฟื้นฟูการสร้างรากฐานพลังปราณจริงๆ แล้วคุณหนูสี่จะสามารถฝึกฝนพลังปราณจนบรรลุถึงระดับสองสำเร็จขั้นสร้างลมปราณที่จุดตันเถียนภายในคืนเดียวได้อย่างไร”เมื่อหยางเฟิ่งเจี๋ยพูดจบทุกสายตาต่างจับจ้องมายังเมิ่งเถียนซีด้วยความทึ่งและคลางแคลงใจ บางคนถึงกับกระซิบต่อกันเบาๆ ว่าการฝึกฝนพลังปราณจนบรรลุถึงระดับสองโดยใช้เวลาเพียงหนึ่งคืนถือได้ว่าเป็นปาฏิหาริย์ และปาฏิหาริย์เช่นนี้ไม่เคยมีปรากฏมาก่อนในประวัติศาสตร์ของแคว้นจื่อหยวน รวมไปถึงในดินแดนฉิงอันแห่งนี้ก็ไม่น่าจะมีใครทำเรื่องที่เป็นปาฏิหาริย์เช่นนี้ได้ด้