All Chapters of อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! : Chapter 81 - Chapter 90

บทที่ 18อย่าได้โทษข้าที่ขอทวงคนคืนหากเขาเห็น... เขาจะมองนางด้วยแววตาแบบไหนกันนางไม่ใช่ผู้หญิงที่เชี่ยวชาญเรื่องรัก ไม่เคยคิดจะแต่งตัวแบบนี้ให้ใครเห็น แต่ตอนนี้...นางกลับกำลังเสี่ยงเดิมพันกับหัวใจของผู้ชายผู้หนึ่ง ผู้ที่ไม่เคยปล่อยให้อะไรหลุดมือ“หากเขาไม่เหลือที่ว่างในหัวใจให้ข้า อย่างน้อย...ก็ขอให้จดจำร่างนี้ไปจนตายก็ยังดี”ความคิดนั้นทำเอานางสะท้านเล็กน้อย แล้วรีบคว้าชุดธรรมดามาสวมทับอย่างรวดเร็ว ปิดบังเรือนกายที่ทำให้นางเองยังต้องใจสั่นเมื่อแต่งตัวเสร็จแล้ว นางนั่งลงเงียบ ๆ ตรงปลายเตียง มือขยุ้มชายชุดคลุม แต่หากคืนนี้... คือโอกาสเดียวที่จะย้ำเตือนเยี่ยนหลงว่าจิ้งหรูอยู่ตรงนี้ ทั้งตัวตน ทั้งหัวใจ นางก็จะยอมแม้ต้องถลำลึกทั้งกายก็ตามพลันเงาจันทร์เคลื่อนสูงจนพ้นยอดหลังคา เสียงเคาะเบา ๆ ที่ประตูข้างหลังจวนอ๋องดังขึ้น อวี๋เฟิงมาแล้วตามที่จิ้งหรูนัดไว้ จวนอ๋องวันนี้ยังคงเงียบสงบเช่นเคย จิ้งหรูในชุดธรรมดาแต่ข้างในสวมชุดนอนไม่ได้นอนที่นางตั้งใจเลือกอย่างพิถีพิถัน เดินตามหลังองครักษ์ผู้เคร่งขรึมเช่นอวี๋เฟิงเขากลับมาจากทำงานนอกเมืองตามรับสั่งท่านอ๋องเมื่อช่วงเย็น และยังมิทันได้ทราบข่าวค

บทที่ 20ที่นี่...ไม่เหมาะนักเพคะองค์รัชทายาทหลี่หงเวยหันกลับมานั่งลงครู่หนึ่งก็หัวเราะอย่างพอใจกับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เขาเพียงเอ่ยปากเชิญสตรีรูปงามที่น้องชายเขาหลงใหลนักในช่วงนี้มานั่งกินข้าวสร้างภาพให้อีกฝ่ายเห็นก็เท่านั้น ไม่ทันครึ่งชั่วยาม เยี่ยนหลงก็โผล่มาด้วยสีหน้าหึงหวงราวอสูรร้าย หากยังมีใจให้คนรักเก่าอย่างอวี๋เหยียนจริงจะหึงหวงใครอื่นถึงเพียงนั้นเล่า?ยิ่งเมื่อเขานึกถึงสีหน้าที่เยี่ยนหลงแสดงกับสตรีที่ตนเองพาไปกินข้าว...ยิ่งมั่นใจและในเมื่อมั่นใจแล้วว่าเยี่ยนหลงไม่มีใจคิดแย่งของรักของเขาอีก ก็ถึงเวลาที่เขาจะหันกลับไปจัดการเรื่องของตนเองเสียทีองค์รัชทายาทวางถ้วยชาอย่างแผ่วเบา ลุกขึ้นจากที่นั่ง สูดลมหายใจลึกเพื่อจัดสีหน้าให้กลับมาอ่อนโยนดังเดิม ก่อนเดินลงไปยังชั้นล่างซึ่งมีสตรีนางหนึ่งนั่งอยู่ตรงมุมที่ชั้นด้านล่างหญิงสาวผู้มีใบหน้างามละมุน ผิวขาวดั่งหยกตัดกับชุดผ้าคุณภาพดีสีอ่อนดูสงบเสงี่ยม หากแต่ดวงตากลับวาวโรจน์ด้วยแรงอารมณ์ที่แฝงเร้น ริมฝีปากเม้มแน่นราวกับกำลังสะกดกลั้นความน้อยใจที่กำลังจะทะลักเขารู้ดีว่านางโกรธ…และเหตุผลทั้งหมดก็คือเขาเอง“เหยียนเอ๋อร์” เขาเอ่ยเ

เยี่ยนหลงที่อุ้มร่างน้อยแนบอก ก้าวยาวและเร่งราวพายุพัด ร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ไม่อาจหักห้าม แววตาคมกล้าเปล่งประกายดุดันดั่งเปลวไฟเผาไหม้ป่ายามค่ำคืน เขาไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น แม้แต่อวี๋เฟิงที่เข้ามาทำท่าจะทูลถามก็ถูกเมินผ่านไปอย่างไม่แลมอง ร่างสูงพุ่งตรงเข้าสู่ห้องนอน ปิดประตูลงดังสนิทจนสั่นสะเทือน ก่อนจะวางนางลงบนโต๊ะชารับแขกทันทีริมฝีปากร้อนจัดกดลงมาอย่างหื่นกระหาย ราวกับกระหายน้ำมานานนับปี เรียวลิ้นร้อนแรงแทรกเข้ามากวาดไล้ลิ้มชิมทุกซอกลึกในโพรงปากนางอย่างไม่ปรานี จิ้งหรูไม่เคยพบเจอความเร่าร้อนเช่นนี้มาก่อน ร่างบางสั่นสะท้าน มือเล็กพยายามผลักเขาออกอย่างงุนงง เงอะงะ ไม่รู้แม้กระทั่งควรตอบรับอย่างไร แต่ยิ่งนางไม่เป็นไปตามกฎเกณฑ์ ยิ่งทำให้เยี่ยนหลงรู้สึกเสน่ห์ในตัวนางยิ่งรุนแรง ริมฝีปากหยักผละออกเพียงชั่วลมหายใจ ก่อนจะเลื่อนลงไปขบเบา ๆ ที่ติ่งหูขาวผ่อง แล้วอ้าอมอย่างหวงแหนเสียงหวานครางหลุดจากเรียวปากแดงเรื่อโดยไม่ทันตั้งใจ ความหวามไหวแล่นพล่านไปทั่วกาย นางหมดแรงเอนกายนอนหงายบนโต๊ะชารับแขก เสื้อคลุมที่หลุดรุ่ยเผยให้เห็นเรือนร่างงามจนเขาแทบคลั่ง เยี่ยนหลงจับข้อมือทั้งสองของนา

“อ๊ะ…ข้า…ข้าไม่ไหว…!”เยี่ยนหลงหัวเราะพร่าเบา ๆ “ทนอีกนิด…แล้วเจ้าจะรู้สึกสุขยิ่งกว่าเจ็บ”ปลายนิ้วแข็งแรงคลึงเขี่ยเม็ดตุ่มไตจังหวะเร่งแรงสลับผ่อนช้า จนช่องทางคับแน่นตอดรัดนิ้วราวกับร้องขอ ร่างน้อยดิ้นบิดบนโต๊ะ ผมยาวสยายกระจายไปทั่ว ผิวแก้มแดงระเรื่อราวเพลิงลาม ดวงตาสวยปรือพร่า น้ำเสียงครางหลุดรัวไร้การควบคุมในที่สุดร่างน้อยก็กระตุกสะท้านถี่แรง ช่องทางตอดรัดนิ้วที่ล้ำลึกไม่หยุด หยาดน้ำหวานไหลล้นออกมาเปียกชุ่มเรียวนิ้วเยี่ยนหลง เขาก้มหน้าครางต่ำด้วยความพึงใจ“ดีมาก…เจ้าสุขสมเพราะข้าแล้ว”จิ้งหรูลมหายใจขาดห้วง ร่างบางสั่นระริกแทบไร้เรี่ยวแรง เสียงครางครั้งแรกเต็มไปด้วยความสุขปนเขินอายเยี่ยนหลงไม่รอช้า เขาลุกขึ้นอุ้มร่างน้อยทั้งเปลือยแนบอก ก้าวยาวไปยังเตียงกว้าง พลางกดแกนกายใหญ่ผลุบเข้าออกในช่องร้อนระหว่างขาไม่หยุด มือใหญ่กดกอดรัดสะโพกนุ่มแน่นจนเสียงกระแทกดังสอดคล้องกับฝีเท้าพอถึงเตียง เขากดนางลงหมุนให้หันหลัง สองมือจับสะโพกกลมกลึงแน่น แกนกายแข็งร้อนสอดทะลวงเข้าสู่ช่องคับแน่นอีกครั้งอย่างไม่รั้งรอ“อ๊ะ! ท่านอ๋อง…เบา…หน่อย อ้ะ อ๊า…”เสียงครางหวานสะท้านด้วยทั้งหวาดหวั่นและหวามไหว แต่เยี

“ท่านอ๋อง… ที่แท้พระองค์จงใจไม่ให้หม่อมฉันแต่งตัว…ก็เพื่อสิ่งนี้เองหรือ”ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ ยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนริมฝีปากหยัก “เจ้ารู้ตัวก็ดีแล้ว…”เขากดริมฝีปากลงทับเรียวปากแดงร้อนแรง มือหนาเลื่อนต่ำลงระหว่างขาอ่อนที่สั่นระริก นิ้วหยาบแทรกชอนไชกลีบบอบบางที่ยังอุ่นชื้นจากคืนก่อน“ไม่…อย่าอีกแล้ว…หม่อมฉันไม่ไหวแล้วจริง ๆ…”แต่ปลายนิ้วที่บดคลึงวนซ้ำหนักหน่วงเร่งแรงทุกครา ร่างบางบิดเร้าไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน สุดท้ายเสียงห้ามก็เริ่มพร่าเลือนกลายเป็นเสียงครางแผ่วหวานแทน “อ๊ะ…อ๊า…ไม่…ข้า…”เยี่ยนหลงก้มลงซับน้ำตาและเสียงครางด้วยจุมพิตล้ำลึก พึมพำพร่าชิดปากนาง “เจ้าบอกให้ข้าทำเบา ๆ…แต่ยิ่งได้ฟัง ยิ่งทำให้ข้าอยากแรงกว่าเดิม”เมื่อเห็นนางเริ่มเคลิ้มตามสัมผัส นิ้วชื้นถูกถอนออกอย่างรวดเร็ว แทนที่ด้วยความใหญ่โตแข็งแกร่งที่เขาคุมไว้ไม่ไหวแล้ว เขาเสยสะโพกกระแทกเข้าไปในช่องทางคับแน่นจนสุดแรง“อ๊ะ…!”จิ้งหรูสะท้านเฮือกร่างทั้งร่างตึงเกร็ง ความเจ็บแสบแล่นวาบแต่ทันทีก็ตามมาด้วยความเสียวซ่านเกินบรรยาย เสียงครางหวานพร่าหลุดไม่หยุดเยี่ยนหลงกัดฟันครางต่ำ กอดรัดเอวบางแน่น กระแทกซ้ำอีกครั้งแรงกว่าเดิม ดวงตาคมทอ