All Chapters of อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! : Chapter 101 - Chapter 110

…ครอบครัว มิตรสหาย และหน้าที่การงานต้องสามารถไปด้วยกันได้ อีกทั้งเพื่อตอบแทนลู่หลินคนเก่าที่ตายจากไป นางก็จะขอใช้ร่างนี้ตอบแทนคุณบิดามารดา และใช้ชีวิตอย่างดีให้มีความสุข เพื่อให้วิญญาณเจ้าของร่างไร้ห่วงไร้ความกังวลและไปเกิดใหม่อย่างเป็นสุขเฮ้อ ทว่าสิ่งที่ยากก็คือ ลู่หลินคนเก่านั้น ถูกนักเขียนวางให้มีปมชีวิตน่าเวทนาไปเสียหน่อย ด้วยความเก็บกดที่ตนไม่สามารถแสดงความเป็นสตรีออกไปได้ ชีวิตประจำวันในความทรงจำนั้นช่างเสเพล วัน ๆ เอาแต่เที่ยวเตร่ หาเรื่องชาวเมืองไม่เว้นแต่ละวัน งานการไม่ทำ การเรียนก็ไม่สนใจใฝ่รู้จนถูกไล่ออกมาจากสำนักศึกษา หนีเรียนไปหอนางโลมเป็นประจำ ใช้เงินมือเติบและล่าสุดลู่หลินคนเก่านั้นสารภาพรักกับองค์รัชทายาทเหวินหลงหรือก็คือพระเอกนิยายกลางถนน เป็นที่อับอายของวงศ์ตระกูลไม่พอยังถูกองค์รัชทายาทด่าทอเสียเจ็บแสบ !วีรกรรมเหล่านี้มิใช่คนในตระกูลไม่รู้ เพียงแต่ไม่คิดจะห้ามปรามเลยสักคนเท่านั้นเอง ทำให้ตัวร้ายจอมเสเพลผู้นี้มีนิสัยเอาแต่ใจตนเองอย่างใหญ่หลวงจนนางที่มาใช้ร่างนี้ต่อ รู้สึกปวดหัวในมาก…แล้วไหนจะเรื่องเมื่อคืนอีกเล่า ไม่รู้ก่อนตายลู่หลินไปถูกยาตัวไหนเข้าทำเอานางที่มาเ

ด้วยในชาติที่แล้ว ก่อนมาเปิดสำนักพิมพ์ทำตามความฝันตนเอง เยี่ยนเฟยคนนี้กคือลูกสาวของมาเฟียใหญ่! ตั้งแต่เด็กได้เรียนวิชาการต่อสู่มาหลายแขนง แม้นไม่ได้เก่งกาจเยี่ยงอาชีพที่ได้ใช้วิชาการต่อสู่จริงแต่ก็สามารถเอาตัวรอดได้สบาย ๆ ฉะนั้นตอนนี้ลู่หลินจึงอาศัยความคล่องตัวเคลื่อนหลบเหล่าองครักษ์ของหอเข้าไปยังสถานที่พักได้อย่างไม่ถูกจับได้ นางสอดสายตาหาเสี่ยวเอ้อผู้นั้นชั่วครู่พอเห็นก็รีบตามไปทันที นางไม่รู้ว่าสตรีคนในความทรงจำก่อนตายพักที่ใดแต่นางมั่นใจว่าเสี่ยวเอ้อคนนั้นต้องกำลังไปหาพวกนางเหล่านั้นแน่นอนเสี่ยวเอ้อผู้นั้นเดินหายเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง ลู่หลินที่หลบอยู่ไม่ไกลพอได้ยินว่ามีเสียงสนทนาระหว่างบุรุษและสตรีหลายนางชั่วครู่ ประตูก็เปิดออกพร้อมเสี่ยวเอ้คนเดิมเดินหนาบึ้งออกมา…เขาคงถูกปฏิเสธมานั่นล่ะ ซึ่งลู่หลินก็ไม่คิดว่าพวกนางจะยอมมาหาง่าย ๆ เพราะเพียงเพิ่มเงินอยู่แล้วล่ะพอบริเวณนี้กลับเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครา ไม่มีคนเดินผ่านไปมาลู่หลินก็ย่องเบาไปทางห้องที่น่าจะมีสตรีสามนางพักอยู่ นางใช้ด้ามพัดในมือเจาะรูที่กำแพงบริเวณหนึ่งก่อนแนบหูเพื่อลอบฟังบทสนทนาในห้อง“ไหนเจ้าว่าคุณชายลู่หลินไม่หายใจ

สองการพบกันอีกครากับสุนัขป่าแสนเจ้าเล่ห์เวลาผ่านไปนานกว่าสองชั่วยามในที่สุดก็เป็นเวลาเลิกเรียนแล้ว เหล่าลูกหลานขุนนางต่างเรียกบ่าวรับใช้ส่วนตัวให้เข้ามาเก็บของเตรียมกลับจวนไปพักผ่อนลู่หลินก็เช่นกันนางเรียกจางซิ่งให้เข้ามาถือพวกเครื่องเขียนออกไป ทว่าตัวนางยังไม่ทันก้าวออกจากประตูห้องเรียน ก็ถูกเสียงเย็นของเหวินหลงเอ่ยขัดเสียก่อน“เจ้ายังไม่เลิกก่อกวนข้าอีกหรือ”ไม่พูดเปล่า ร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบสำนักศึกษา ทว่าเขาใส่แล้วดูงามติดตาเมื่ออยู่บนตัวของพระเอกนิยายอย่าง เหวินหลงเดินเข้ามาพร้อมสหายอีกสองคน สีหน้าพวกเขาล้วนแสดงความรังเกียจออกมาอย่างไม่คิดปิดบัง…ว่าแต่นางไปก่อกวนอันใดกับเขากัน?“เจ้ายังมาทำหน้าใสซื่อไม่รู้อันใดอีก คนในชั้นเรียนต่างรู้ทั้งนั้นว่าเจ้านั่งมององค์รัชทายาทตลอดเวลาเรียน อีกทั้งเจ้าที่ถูกไล่ออกไปแล้วไฉนกลับมาเรียนได้ตรงกับช่วงเวลาที่องค์รัชทายาทเข้ามาเรียนที่นี่อีกเล่า หากบอกว่าไม่ได้ตั้งใจตามติด เจ้าคงคิดว่าพวกเราต่างเป็นหมู[1]ไปแล้วกระมัง”เมื่อสักครู่นางนั่งนึกเนื้อหาในต้นฉบับนิยายเท่าที่ได้อ่านมา ไม่รู้เลยว่าเผลอไปจ้องมองเหวินหลงเมื่อไร ส่วนเรื่องตั้งใจมาเข

ดีที่นางยืนก้มหน้ารอรับคำสั่งอยู่มิเช่นนั้นป่านนี้สตรีวัยละอ่อนอย่างนางคงได้เห็นภาพอุจาดตาไปแล้วฮือ ชาติก่อนนางบ้าทำแต่งาน แฟนก็ไม่เคยมี ประสบการณ์บนเตียงหรือจะเคยได้สัมผัส แต่แน่นอนบก.อย่างนางเพื่อให้สามารถวิเคราะห์ต้นฉบับได้อย่างมีประสิทธิภาพ ย่อมต้องเสพประสบการณ์เหล่านั้นผ่านหน้าดิจิทัลมากจนแทบหมดเท่าที่มีให้ดูเลยล่ะ หุ่นบุรุษทั้งผอมแห้งและล่ำบึกแบบนักเพาะกายนางก็เห็นมาหมดแล้ว เปลี่ยนแค่เห็นผ่านหน้าจอจับต้องไม่ได้เป็นของจริงก็คงคล้ายกันนั่นแล“รออันใดอยู่หรือ ข้ายืนรอเจ้าจนแข็งแล้วนะ”บุรุษตรงหน้าคงหมายถึงขาแข็งกระมัง คิดได้ดังนั้นลู่หลินก็เหลือบขึ้นมองผ่านจากล่างขึ้นบนอย่างรวดเร็ว เร็วขนาดที่เส้นผมบนหัวนางสะบัดกระจายจากแรงลมเลยล่ะ สายตาของนางจึงไม่เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นของคนตรงหน้าชัดเจนมากนัก“เรียบร้อยพะยะค่ะ”เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นพร้อมมือเรียวอย่างกลีบดอกบัวปล่อยลงข้างกายเจ้าของหลังจากจัดการสวมชุดให้บุรุษร่างโตจนหมาเลียก้นไม่ถึงเสร็จ“ทำดีเกินคาดเชียว”บุรุษมากอำนาจเดินออกจากบริเวณอาบน้ำเข้ามานั่งที่ชุดเก้าอี้ในห้อง เขามองถ้วยชานิ่งจนลู่หลินต้องก้าวเข้าไปรินชาให้เขาอย่า

เพียงลู่หลินกำลังจะลุกเพื่อหลบไปก่อนหมดเวลาเหล่าขุนนางว่าราชการ แต่ก็ถูกเรียกไว้เสียก่อน พอหันไปตามต้นกำเนิดเสียก็พบกับสตรีนางที่ตนเคยช่วยไว้ในวันงานเลี้ยงฉลองไม่ให้ตกน้ำคนนั้นนั่นเอง“อ้อ ว่าอย่างไรหรือเอ่อ แม่นาง….”“เรียกข้าว่าหนิงอันก็ได้”ลู่หลินตาเบิกกว้างทันใด หนิงอัน นี่ไม่ใช่ชื่อของนางเอกนิยายหรอกหรือ! แปลว่าสตรีตรงหน้าของลู่หลินตอนนี้คือ องค์หญิงต่างแคว้น องค์หญิงหนิงอัน ที่ถูกส่งมาอภิเษกสมรสทางการเมืองกับองค์รัชทายาทเหวินหลงซึ่งเป็นพระเอกนิยายนั่นเอง“ถวายบังคมองค์หญิงหนิงอันพะยะค่ะ หม่อมฉันล่วงเกินพระองค์แล้ว”หัวใจของลู่หลินเต้นรัว นางรู้สึกใจไม่ดีเลยที่ตัวร้ายอย่างตนมาเจอนางเอกนิยายเข้า แล้วยิ่งกำลังประสบปัญหาระดูเลอะเต็มก้นยิ่งทำให้จิตใจสั่นไหวราวมีคนมาตีกลองรัวระเรง“ไม่ต้องมากความไปหรอก เรียกข้าว่าหนิงอันเฉย ๆ ก็ได้ ส่วนข้าขอเรียกว่าท่านพี่หลินได้หรือไม่”ลู่หลินรีบส่ายหน้าทันควัน “มิกล้าล่วงเกินพระองค์หรอกพะยะค่ะ องค์หญิงหนิงอัน เอ่อ หม่อมฉันต้องรีบไปรับท่านชินอ๋อง เชิญพระองค์ประทับที่ศาลาตามพระทัยเลยพะยะค่ะ”ลู่หลินไม่เสี่ยงให้ใครเห็นรอยคราบเลือดที่ก้นทั้งสิ้น นางจึ