บทที่ 11ท่านอ๋องลามกเช้าวันหนึ่งแสงแดดยามสายเพิ่งสาดผ่านหลังคาของเรือนหลังน้อยควรจะทำให้เรือนอบอุ่นแต่จิ้งหรูกลับรู้สึกเย็นวาบราวมีลมวูบหนึ่งพัดผ่านใจตลอดเวลา ตั้งแต่ยามที่บ่าวสาวคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบมาบอกว่า“มีของจากจวนท่านอ๋องมาส่งเจ้าค่ะ! คนจากตำหนักอ๋องนำมาส่งถึงหน้าประตูต่อหน้าทุกคนในจวนเลยเจ้าค่ะ!”นางชะงักกึกแทบจะทำตะเกียบหล่นจากมือ ขนลุกวาบโดยไม่ทราบสาเหตุเมื่อนึกถึงคำพูดของเขาก่อนจากไปเมื่อไม่กี่วันก่อน“ของจากท่านอ๋องหรือ…”เสียงนางอ้อมแอ้มแทบไม่ได้ยิน รู้เพียงว่าฝ่ามือเย็นเฉียบ แต่กลับชื้นเหงื่อเต็มไปหมด ยังไม่ทันถามไถ่ให้มากความ หีบไม้ทรงยาวก็วางนิ่งอยู่บนโต๊ะด้านหน้าแล้ว ดูเผิน ๆ เหมือนไม่มีพิษภัยนัก ขนาดก็ไม่ใหญ่มาก แต่เพียงแรกเห็นก็ทำให้นางรู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ ราวมีบางสิ่งซุกซ่อนอยู่ภายในขณะที่บ่าวในเรือนหลายคนทำท่าจะช่วยเปิด นางรีบยกมือห้ามไว้ทัน“ไม่ต้อง ๆ ข้าจัดการเอง…ของพวกนี้ ขะ…ของสำคัญส่วนตัวน่ะ!”อาหมิงเพิ่งเดินเข้ามาก็เอ่ยเสียงใสตามนิสัย “หรือให้บ่าวยกไปเก็บในห้องให้ดีเจ้าคะคุณหนู?”“ไม่ต้อง!” จิ้งหรูเสียงสูงขึ้นโดยไม่ตั้งใจก่อนจะกระแอมกลบเกลื่อน “ข้าหมายถ
Read more
LOGIN
