All Chapters of อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! : Chapter 61 - Chapter 70

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดลอดหน้าต่างกระดาษโปร่งเข้ามาในห้องพักหอนางโลม กลิ่นสุราที่ค้างอยู่ตั้งแต่เมื่อคืนผสมกับกลิ่นไม้หอมอ่อน ๆ ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ หลี่เยี่ยนหลงขยับตัวเล็กน้อย รู้สึกหนักหัวและพร่าเลือนกว่าทุกครั้งที่เคยดื่ม ดวงตาคมค่อย ๆ ลืมขึ้น เขามองเพดานอย่างสงบแต่แฝงความระแวงเมื่อคืน…เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดเขาแทบจำอะไรไม่ได้เมื่อสายตาเลื่อนลง เขาก็เห็นร่างอรชรในชุดบางเบาที่นั่งเรียบร้อยบนเตียงก้มหน้าลงแต่พอเขาขยับตัวนางก็เงยหน้ามองเขาเพียงชั่วครู่ ก่อนรีบก้มหน้าลงเหมือนคนขวยเขิน ใบหน้าของนางแดงระเรื่อและที่ปลายผ้าปูเตียงมีรอยเลือดเล็ก ๆ ที่เด่นชัดคิ้วเข้มของเยี่ยนหลงขมวดเข้าหากันทันที ดวงตาคมกริบหรี่ลงราวกับเข้าใจเรื่องบางอย่างขึ้นมาแล้ว“ท่านอ๋อง…” เสียงของจิ้งหรูสั่นน้อย ๆ อย่างตั้งใจ นางก้มหน้ามือบีบชายชุดแน่น “เมื่อคืน…หม่อมฉันเป็นของท่านอ๋องแล้วเพคะ”เยี่ยนหลงนิ่งเงียบ จ้องมองนางราวกับต้องการอ่านความจริงจากดวงตาคู่นั้น ความทรงจำเมื่อคืนกลับมาเพียงเลือนว่าเขาและนางกำลังจุมพิตกันและเกือกกลิ้งบนบนเตียงแต่เหตุใดจำไม่ได้ว่าเขาได้เข้าไปในกายนางแล้วจิ้งหรูเม้มริมฝีปากเมื่อเห็นว่

จิ้งหรูขมวดคิ้ว “ฟังดูซับซ้อนกว่าที่คิด…”“แน่นอนสิ” เม่ยหลิงยิ้มเจ้าเล่ห์ “บุรุษไม่ชอบสตรีที่ฉลาดมากเกินไปจนทำให้เขารู้สึกด้อย แต่ก็ไม่ชอบคนที่ว่าง่ายเกินไปเช่นกัน เจ้าต้องทำให้เขารู้สึกว่าเจ้ายังมีเความคิดเป็นของตัวเอง หากเขาขออะไร อย่าตอบตกลงทันที ให้ดูเหมือนลังเลเล็กน้อย ให้เขาต้องพยายามเพื่อได้เจ้าก่อนได้มา”คำพูดนั้นทำให้จิ้งหรูนึกถึงคืนแรก ใจเต้นแรงเล็กน้อย “หมายความว่าที่ข้าปฏิเสธเขาตรง ๆ วันนั้น…คือทำพังไปแล้ว?”“ใช่เลย” เม่ยหลิงตอบอย่างไม่ลังเล “คราวหน้า ถ้าเขาเข้ามาใกล้อีก อย่าแสดงท่าทีปฏิเสธทันที ลองเล่นตัวหน่อย ให้เขาเดาไม่ออกว่าตกลงเจ้าจะยอมหรือไม่ แบบนั้นเขาจะยิ่งสนใจเจ้า”จิ้งหรูพยักหน้าช้า ๆ ดวงตาฉายแววกังวลปนตั้งใจ ฟังดูง่าย แต่ทำจริงคงยากไม่น้อย…นางไม่เคยทำอะไรแบบนี้กับใครมาก่อนเม่ยหลิงแตะมือของนางเบา ๆ “จำไว้นะ บุรุษชอบความท้าทาย ถ้าเขารู้สึกว่าต้องพยายามถึงจะได้เจ้า เขาจะไม่ปล่อยเจ้าแน่” “ข้าจะพยายาม”ในใจเต็มไปด้วยความประหม่า ในหัวคิดแผนการมากมายจนเม่ยหลิงพูดอะไรมาก็ไม่เข้าหัวอีกต่อไปแล้วค่ำคืนในจวนอ๋องสว่างไสวด้วยแสงตะเกียงเต็มจวน กลิ่นหอมหวานจัดลอยปะปนไปกับเ

“…แต่มิใช่ว่าหม่อมฉันไม่ชอบ… หม่อมฉันชอบมากที่พระองค์ทั้งอึดและเก่งกาจ …”เยี่ยนหลงเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ สายตาคมเข้มที่เคยเฉยชาแปรเปลี่ยนไปแล้ว ริมฝีปากหยักคล้ายจะแย้มยิ้มน้อย ๆ อย่างประหลาดใจ คล้ายไม่คุ้นกับการถูกสรรเสริญในเรื่องเช่นนั้น“ว่าไปอีกสิ ข้าอยากฟัง” น้ำเสียงทุ้มต่ำฟังดูอารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจิ้งหรูใจสั่นไหวกระดากปากยิ่งกว่าเดิม ไม่รู้ว่าควรรู้สึกกลัวหรือละอายกับสายตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความร้อนแรงปะปนความลำพองใจดี“ตรงนั้นของท่าน…ท่านอ๋องนั้นแข็งแรง…และใหญ่กว่าที่หม่อมฉันเคยได้ยินมาเพคะ” นางว่าเบา ๆ ขณะหน้าร้อนผ่าวจนเหมือนจะละลายคาที่ “เมื่อคืน…พระองค์ทำให้หม่อมฉัน…แทบขาดใจตายเลยจริง ๆ…”คำพูดนั้นทำให้เยี่ยนหลงหัวเราะในลำคอเสียงต่ำ ดวงตาที่เคยกดดันกลับฉายแววคล้ายแมวตัวผู้ที่พึงใจในของเล่นตรงหน้า ร่างสูงใหญ่โน้มลงกระซิบข้างหูเสียงพร่า “เช่นนั้นคืนนี้ เจ้าเตรียมใจไว้เถอะ…”“มะ…ไม่เพคะ!” จิ้งหรูรีบแทรก เสียงสั่นพลางรีบยันมือบนอกเขา “หม่อมฉัน…ยังไม่พร้อม หากฝืนกันไป…เกรงว่าจะช้ำยิ่งกว่าเดิมเพคะ”เยี่ยนหลงชะงักเพียงชั่วครู่ แววตาคมหรี่ลงอย่างพินิจ “แล้วเจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร

ใต้เงามืดของคืนนั้นเอง จิ้งหรูหมอบตัวอยู่หลังแนวพุ่มไม้ใกล้กำแพงจวน ดวงตาไหวระริกมองซ้ายขวา ก่อนจะย่องเบาเข้าทางรูที่นางขุดไว้แล้วเอาก้อนหินและกิ่งไม้ทับไว้พรางตา นางกลั้นหายใจขณะลอดร่างผ่านช่องเล็กนั้น เมื่อเข้าไปถึงด้านในก็ต้องแนบกายกับกำแพงเรือนอย่างระมัดระวัง เพื่อหลบสายตายามยามกับบ่าวเฝ้าจวนที่เดินไปมาหัวใจเต้นแรงทุกย่างก้าว ในที่สุดจิ้งหรูก็พาตนเองไปถึงเรือนที่นางกับมารดาอาศัยอยู่จนได้ ทว่ายังไม่ทันจะเข้าไป เสียงด่าทอโหวกเหวกดังแทรกความเงียบเข้ามาก่อนแล้ว“นังเสี่ยวหนิง! ถ้าไม่ปล่อยมือข้า เจ้าจะโดนตบอย่างไม่ปราณีแน่!”“อนุหลิวได้โปรดในเย็นก่อนเจ้าค่ะ!”“บุตรสาวร่านของเจ้า เอากายไปให้ท่านอ๋องเชยชมอยู่หลายคืน ยังไม่ได้อะไรกลับมาเลยงั้นรึ! สมควรแล้วหรือที่บุตรสาวของข้าจะต้องถูกจับแต่งให้ขุนนางแก่หัวหงอกแทน!”สตรีนางนั้นกรีดเสียงใส่ มารดาของจิ้งหรูนั่งตัวสั่นอยู่บนพื้นก็ยังไม่รอดจากการกล่าวโทษอันมาจากความกรุ่นโกรธต่อโชคชะตาที่ตนเลี่ยงไม่ได้เสียงตะโกนกรีดหูพร้อมเสียงฝ่ามือตบผิวเนื้อดังฉาดทำให้จิ้งหรูรีบพุ่งตัวเข้าไปข้างในเห็นภาพที่ทำให้นางเลือดขึ้นหน้าอย่างไม่อาจอดไหว“หยุดเดี๋ยวนี

เยี่ยนหลงมองนางอีกครู่ดวงตาเครียดขึงค่อย ๆ คลายลง สีหน้ากลับมานิ่งเฉยอย่างเดิมแต่แววตาก็ยังคล้ายมีอะไรค้างคา เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงหนีบหีบแล้วเก็บห่างจากมือนาง…ไม่ได้คืนให้นางอย่างที่ควรจิ้งหรูได้แต่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่รู้ว่าเขาโมโหอันใด เดี๋ยวก็ยิ้มเดี๋ยวก็หน้าดุดันจนนางปรับตัวไม่ถูกแล้ว“ดี เช่นนั้นข้าว่าวันนี้ เรามาใช้ร่วมกันเสียหน่อยแล้วกัน”“ไม่เพคะ!”จิ้งหรูสะดุ้งเฮือกรีบถอยหลังชนโต๊ะไม้เสียงดัง ใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุอก โชคดีที่เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของเขาตามมาในทันที ราวกับตอกย้ำว่าที่พูดไปเมื่อครู่เป็นเพียงคำล้อเล่น…ครึ่งหนึ่งเยี่ยนหลงหยิบของในมือเก็บใส่หีบปิดเรียบร้อย ก่อนปิดฝากล่องอย่างไม่รีบร้อน ท่าทางดูสบาย ๆ ไม่ได้ใส่ใจอะไรนักเมื่อเอ่ยออกมาอย่างเรียบ ๆ“ข้าจะต้องไปทำธุระที่เมืองหลวงสักพัก”เยี่ยนหลงพูดขึ้นเสียงเรียบ ดวงหน้าทรงอำนาจนั้นดูราบเรียบจนน่าขัดใจ จิ้งหรูได้ยินเรื่องนี้มาจากอนุผู้นั้นที่มาหาเรื่องมารดานาง แล้วกะว่าจะไปสืบว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่แต่ใครจะคิดว่าเจ้าตัวกลับมาบอกนางเองถึงเรือนความรู้สึกตอนนี้ของจิ้งหรูสับสนปนเปว่าควรจะดีใจที่เขาดูใส่ใจนา