All Chapters of อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! : Chapter 91 - Chapter 100

บทที่ 25การค้าคราใหม่ของใต้เท้าเซี่ยเมื่อกลับถึงจวนตระกูลเซี่ย จิ้งหรูแสร้งทำทีเข้าไปดูมารดาชั่วครู่แต่ใจกลับว้าวุ่นเกินกว่าจะอยู่นาน นางจึงลอบออกทางลับที่เคยขุดไว้ หลบเลี่ยงสายตาคนในเรือน ตรงไปยังหอนางโลมที่เม่ยหลิงสหายเก่าอ้าแขนรออยู่เพียงเห็นจิ้งหรูก้าวเข้ามาในห้องรับรอง เม่ยหลิงก็ยกยิ้มเอ็นดู แววตาเต็มไปด้วยความดีใจ ข่าวลือเรื่องคุณหนูเซี่ยน่าจะเป็นสตรีตัวจริงหรือว่าที่พระชายาของอ๋องเยี่ยนกระจายทั่วเมืองแล้ว“ในที่สุดเจ้าก็ยอมใจอ่อนต่อท่านอ๋องแล้วใช่หรือไม่ ดูสิเจ้า…สีหน้าก็เปลี่ยนไป ข้ารู้เลยว่าเจ้ามิใช่คนเดิมแล้ว”จิ้งหรูชะงักหัวใจสะท้อนวูบ รู้สึกทั้งเขินทั้งอาย ใบหน้าแดงจัดในทันที “อย่าพูดเช่นนั้นสิ…”เสียงนางเบาจนแทบไม่พ้นริมฝีปาก พูดเรื่องนี้ทีไรภาพมากมายระหว่างนางถูกเขาเคี่ยวเข็นก็ผุดขึ้นมาเม่ยหลิงหัวเราะคิก ยื่นถ้วยชาอุ่นให้พลางเอ่ยแซวต่อ“ก็จริงไม่ใช่หรือ แม่นางจิ้งหรูที่คนเคยหัวเราะเยาะ บัดนี้กลายเป็นสตรีผู้ที่อ๋องผู้ยิ่งใหญ่ยอมกอดนอนเคียงตลอดคืนแล้ว”จิ้งหรูกัดริมฝีปากแน่น มือบางรับถ้วยชามาประคองไว้ แต่กลับไม่กล้ายกขึ้นดื่ม สีหน้าหม่นลงจนอีกฝ่ายสังเกตเห็นเม่ยหลิงขมว

บทที่ 27ข้ารับไม่ไหวจริง ๆแสงแดดลอดเข้ามาจากช่องไม้เล็ก ๆ ทำให้รู้ว่าบัดนี้เข้าสู่วันใหม่แล้ว จิ้งหรูนั่งขดอยู่บนเตียงฃสองข้อมือแดงช้ำมีรอยจากเชือกที่เคยมัดไว้ แม้ถูกแก้ออกตั้งแต่เมื่อคืนแต่นางก็ทำได้แค่ต้องนั่งนิ่งเหมือนนกน้อยติดกรง หัวใจเต้นระส่ำทุกคราที่ได้ยินฝีเท้าคนผ่านไปมาเมื่อบานประตูถูกผลักออกมาพร้อมกลิ่นเหล้าผสมกลิ่นเหงื่อแรงจัด ซาหลี่หมิงเดินเข้ามา ดวงตาแดงกร่ำด้วยความโกรธและความคุกรุ่นที่สะสมมา“เจ้ายังคิดว่าตัวเองฉลาดนักหรือ?!” น้ำเสียงเขาเย็นชาแววตากวาดมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า “รู้หรือไม่ว่าการหลอกลวงข้าจะมีผลเช่นไร!”จิ้งหรูตัวแข็งทื่อ ความสงสัยพุ่งพล่านในใจ เขารู้แล้ว? นางกัดริมฝีปาก พยายามหายใจลึกก่อนยกดวงตาขึ้นแสร้งทำเสียงสั่นเครืองุนงง “ท่าน…ท่านพูดอันใด ข้าเพียงบอกความจริง หากท่านเมตตา--”เพี๊ยะ!ฝ่ามือหนักฟาดลงบนแก้มนวลจนศีรษะหันสะบัด ความเจ็บแล่นแปลบไปทั้งใบหน้า จิ้งหรูหน้ามืดไปชั่วขณะ น้ำตาไหลโดยไม่อาจกลั้นซาหลี่หมิงก้มหน้าลงใกล้จนลมหายใจกรุ่นร้อนปะทะแก้มนาง“เจ้าเป็นสตรีคนแรกที่กล้ามาหลอกข้า เจ้าคิดว่ามารยาอ่อนหวานพวกนั้นจะทำให้ข้าเชื่อจริง ๆ หรือ”หัวใจจิ้งห

ตอนพิเศษจวนอ๋องในยามราตรีเงียบสงัด เงาไฟตากตะเกียงทาบทับลงบนเรือนกายสูงใหญ่ที่กำลังนั่งเอนพิงอยู่กลางห้องนอนเยี่ยนหลงนั่งทอดกายอย่างผ่อนคลาย แต่สิ่งที่อยู่ในมือเขาทำเอาเซี่ยจิ้งหรูที่เพิ่งเข้าห้องมาเหมือนถูกสายฟ้าฟาดกลางอกเนื้อผ้าบางเบาสีอ่อนที่นางจำได้ขึ้นใจ ด้ายเส้นเล็กพันกันอ่อนช้อยเป็นรูปทรงที่ไม่อาจเข้าใจได้ง่ายหากไม่เคยเห็นสิ่งนั้นมาก่อนนั่นมัน…ชุดนอนไม่ได้นอนที่นางตัดไว้เพื่อแผนการวันนั้น!เลือดทั้งกายหลั่งขึ้นสู่หน้าร้อนผ่าว นางเผลออ้าปากแต่ไร้เสียง ก่อนที่หัวใจจะเต้นแรงจนเหมือนจะหลุดออกมา จังหวะที่เขาคลี่เนื้อผ้าบางนั้นออกดูด้วยสีหน้าเข้มขรึมปนสนอกสนใจ ทำเอาขาของนางแทบก้าวไม่ออก“นั่น…ท่านอ๋องไปเอามาจากที่ใดเพคะ!”เสียงนางดังแหลมออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปหมายจะแย่งคืน แต่เยี่ยนหลงเพียงเลิกคิ้ว ยกมือสูงหลบอย่างง่ายดายแทน“ในหีบผ้าหีบหนึ่งของเจ้า” เขาตอบเสียงเรียบ ดวงตาคมยังไม่ละจากเนื้อผ้าที่สะท้อนแสงตะเกียงระยิบระยับ “มันบางเสียจนไม่น่าจะเป็นเสื้อผ้าที่ใครใช้ปกติได้… หรือว่าเจ้าทำเป็นสายรัดเอว?”เขายกผ้าขึ้นพลิกไปมา ปลายนิ้วหนาไล้ไปตามเส้นสายเล็กอย่างพินิจพ

เยี่ยนหลงยกก้อนเนื้อนุ่มขึ้นบีบเคล้นสลับกับการใช้ปากครอบดูด เสียงครางสะท้านแผ่วดังต่อเนื่องทุกครั้งที่เขาดูดแรงขึ้นเหมือนจะลงโทษ ดวงตาคมพร่ามัวไปด้วยแรงปรารถนา เขากระซิบพร่าติดผิวขาวที่ชื้นเหงื่อ“ทั้งหมดนี้…เจ้าต้องโทษตัวเองที่เก็บของเช่นนี้ไว้ไม่ดี…เห็นหรือไม่ ข้าแทบจะบ้าตายเพราะมัน”ร่างสูงไม่รอช้าอีก เขารั้งเอวน้อยยกขึ้นวางบนเตียงในทันที น้ำหนักกายหนาหนักทาบทับลงมา มือใหญ่กักแขนเล็กไว้เหนือศีรษะ ปลายจมูกเฉียดแก้มแดงชื้นเขาก็ขยับสะโพกเข้าแนบชิด เสียงเนื้อกระทบกันหนักแน่นทำให้นางสะดุ้งเฮือก ร้องครางหลุดดังลั่น“อ๊ะ…! อ๊าา…!”มือเล็กคว้าแขนเขาแน่น ร่างบิดเร่าไปมารับแรงกระแทกที่เข้ามาลึกจนสั่นสะท้านไปทั้งกายเยี่ยนหลงกัดฟันข่มเสียงคำรามในลำคอ แรงที่สอดใส่เริ่มหนักขึ้นทีละจังหวะจนเตียงส่งเสียงสั่นสะเทือน เขากดหน้าลงซุกซอกคอขาว ดูดเม้มแรงจนจิ้งหรูครางหวาน“อื้มม…เบาหน่อย…เจ็บ…”เขาผละออกเพียงน้อย แววตาคมพร่าจับจ้องนางอย่างจริงจัง น้ำเสียงกระซิบพร่าใกล้หู “เจ็บสักนิดเดี๋ยวเจ้าจะสุขยิ่งกว่า เจ้ากำลังทำให้ข้าแทบขาดสติ… เจ้ารู้ตัวหรือไม่”“มะ ไม่รู้ อือ…” นางสะอื้นแผ่ว ใบหน้าแดงจัด น้ำตาคลอ

เฮือก!ร่างแน่นิ่งอยู่ดีดีก็กระตุกวูบ เสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่และถี่รัวของเจ้าของร่างดังสะท้านห้องหรูหราแสนว่างเปล่า รอจนความรู้สึกเหมือนกำลังจมน้ำแล้วไม่มีอากาศเข้ามาหล่อเลี้ยงร่างกายหายไปทันใดนั้นความทรงจำมากมายก็วิ่งผ่านหัวปรากฎขึ้นให้เห็นจนปวดหัวแทบอยากตายกันไปข้างโอ นี่ฉันมาเกิดใหม่ในร่างของคนอื่นที่มีชีวิตสุดแสนอาภัพ เกิดเป็นผู้หญิงทั้งทีแต่ต้องจำใจใช้สถานะผู้ชายจนอายุสิบเจ็ดเข้าไปแล้ว อีกทั้งยังมีคนที่ชอบทั้งทีก็ถูกด่ากลับมาว่าวิปริตผิดเพศจนมาดื่มเหล้าย้อมใจแต่กลับมาตายเพราะดื่มเหล้ามากไปเสียได้…เอ ไม่สิ หากตัดเรื่องว่าร่างที่ตนกำลังมาเกิดเป็นผู้หญิงปลอมเป็นผู้ชายทิ้งไป ทั้งชื่อคน สถานการณ์สารภาพรักกับองค์รัชทายาทล้วนเหมือนต้นฉบับนิยายที่บรรณาธิการสาวใหญ่พ่วงด้วยเจ้าของสำนักพิมพ์อย่าง เยี่ยนเฟย อ่านและตีกลับให้นักเขียนในสังกัดกลับไปแก้ไขทั้งสิ้นตนนั้นกลับจากที่ทำงานในช่วงดึก อาบน้ำเสร็จก็กลับมาอ่านต้นฉบับต่อในห้องนอนของตัวเอง ด้วยคิดจะกอบกู้สถานการณ์ผลกำไรไม่เป็นอย่างหวังของบริษัทตัวเองจึงทำงานอย่างหนัก ไม่ได้นอนอย่างดีมาก็หลายปีแล้ว รู้ตัวว่าสุขภาพย่ำแย่แต่จะให้ทิ้งสำนักพิ