Semua Bab My Revenge Against Mr. CEO: Bab 21 - Bab 30

Kabanata 21 Tahimik ang aming buhay sa loob ng ilang taon. Si Luna ay lumalaki nang matalino at mabait. Ang foundation ay patuloy na tumutulong sa mga biktima. Si Wei Long ay masaya sa kanyang maliit na negosyo. Ngunit hindi lahat ng araw ay payapa. Isang umaga, may tumawag sa akin mula sa foundation. Si Maria. Ms. Leng, may problema po. Anong problema? May isang pamilyang lumapit sa atin. Galing sa malayong probinsya. Ang kanilang kwento ay katulad ng sa inyo. Anong ibig mong sabihin? Si Tony Chan daw ang nag-utos. Pero patay na si Tony Chan. Ang sabi nila, may bagong boss na pumalit sa kanya. Nanlamig ako. Sino ang bagong boss? Hindi nila alam. Hindi nila nakikita ang mukha. Pero malakas daw ito. Mas malakas pa kaysa kay Tony Chan. Dadalhin mo ba ang pamilya sa ating opisina? Opo. Sa tingin ko, dapat kayo mismo ang kumausap sa kanila. Sige. Pupunta ako ngayon. Tinawagan ko si Wei Long. Wei Long, may problema. Ano iyon? May bagong Tony Chan daw.

Kabanata 23Isang taon na ang lumipas mula nang magkaroon kami ng malaking away ni Wei Long sa tabing-dagat. Hindi na naulit iyon. Natutunan namin pareho na ang pagsigaw ay hindi solusyon. Ang pag-alis ay hindi sagot. Ang tanging paraan ay ang pag-uusap.Si Luna ay pitong taong gulang na. Pumasok na siya sa Grade 2. Tuwing umaga, siya na ang naghahanda ng sarili niyang gamit. Hindi na namin siya kailangang tulungan.Weiwei, sabi ni Wei Long isang umaga habang nag-aalmusal kami.Hmm?Nag-iisip ako. Gusto kitang dalhin sa isang lugar.Saan?Sa probinsya. Doon sa bahay nina Aling Rosa.Bakit naman?May mga gamit siya na iniwan para sa atin. Hindi ko pa nabubuksan mula nang pumanaw siya. Siguro panahon na.Tumango ako. Sige. Dalhin na rin natin si Luna.Hindi na. Sa bahay na lang si Maria. Baka mabagot siya.Sumang-ayon ako. Hindi na ako nakipagtalo.Sa probinsya, tahimik ang lahat. Ang bahay ni Aling Rosa ay maliit at luma. Hindi na ito inalagaan nang maayos simula nang mawala siya. Madi

Kabanata 25 Walang kamalay-malay si Wei Long sa darating na panganib. Walang kamalay-malay din ako. Isang ordinaryong araw noon. Si Wei Long ay pumunta sa kanyang maliit na opisina para asikasuhin ang kanyang negosyo. Si Luna ay nasa paaralan. Ako ay nasa foundation. Bandang alas-tres ng hapon, may tumawag sa aking telepono. Hindi ko kilala ang numero. Mrs. Wei, ako po si Victor. May masama pong balita. Anong masamang balita, Victor? Si Mr. Wei po. Nasaksak siya. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makahinga. Saan siya ngayon? Sa ospital po. Dinala na namin siya. Hindi ko alam kung buhay pa siya. Isinara ko ang tawag. Tumakbo ako palabas ng foundation. Hindi ko na hinintay si Maria. Hindi ko na sinabi kahit kanino. Sa ospital, madilim ang paligid. Hindi dahil sa walang ilaw. Dahil sa ang pakiramdam ko ay parang gumuho ang mundo. Nakita ko si Victor sa labas ng emergency room. Duguan ang kanyang kamay. Mrs. Wei, sabi niya. Pumasok na siya. Hindi ko alam kung ano ang kalagayan

Kabanata 28Isang buwan na ang nakalipas mula nang magising si Wei Long. Hindi pa siya ganap na malakas. Hindi pa siya makalakad nang mag-isa. Pero araw-araw, may pag-unlad. Ang doktor ay nagsabing sa loob ng dalawang buwan, makakauwi na siya.Araw-araw akong pumupunta sa ospital. Hindi ako napapagod. Hindi ako nagsasawa. Sa bawat maliit na galaw niya, sa bawat matagumpay na pag-angat ng kanyang kamay, nararamdaman kong unti-unti kaming bumabangon.Si Luna ay bumalik na sa paaralan. Hindi na siya natatakot. Hindi na siya nahihiya. Ikinuwento niya sa kanyang mga kaklase ang tungkol kay Wei Long. Hindi lahat ay naiintindihan. Pero hindi na mahalaga iyon.Isang hapon, dumalaw si Victor sa ospital.Mr. Wei, maganda ang inyong kulay.Salamat, Victor. Ikaw, kamusta ka?Maayos naman. Hindi na ako natatakot.Bakit?Dahil alam ko nang hindi na babalik si Selina. At kung may iba man, handa na ako.Ngumiti si Wei Long. Hindi na siya nagsalita.Victor, sabi ko, may gusto ka bang sabihin sa amin?

Maraming taon na ang lumipas. Hindi na mabilang ni Weiwei kung ilang Pasko ang dumaan, kung ilang birthday ni Luna, kung ilang beses silang naglakad sa dalampasigan sa tabi ng kanilang munting bahay.Ang dating itim na buhok ni Weiwei ay puting-puti na. Parang niyog na binalot ng hamog tuwing umaga. Ang kanyang mukha ay puno ng mga pinong linya — hindi mga pilat ng nakaraan, kundi mga marka ng pagtawa, ng pag-iyak, ng mahabang pagsasama. Ang kanyang mga mata, dati ay puno ng galit at takot, ngayon ay malambot na parang tubig sa lawa.Si Wei Long naman ay kalbo na. Ang konting natirang buhok sa kanyang ulo ay kulay abo na parang ulap bago umulan. Ang kanyang mukha ay may malalalim na kulubot, lalo na sa may gilid ng mga mata — mga kulubot na gawa ng araw at ng walang katapusang pagtingin kay Weiwei. Hindi na siya ang dating CEO na matipuno at matatag. Payat na siya, medyo nakayuko, pero ang kanyang mga mata ay may liwanag pa rin tuwing nakikita si Weiwei.Hindi na sila makalakad nang m