LOGINKabanata 25 Walang kamalay-malay si Wei Long sa darating na panganib. Walang kamalay-malay din ako. Isang ordinaryong araw noon. Si Wei Long ay pumunta sa kanyang maliit na opisina para asikasuhin ang kanyang negosyo. Si Luna ay nasa paaralan. Ako ay nasa foundation. Bandang alas-tres ng hapon, may tumawag sa aking telepono. Hindi ko kilala ang numero. Mrs. Wei, ako po si Victor. May masama pong balita. Anong masamang balita, Victor? Si Mr. Wei po. Nasaksak siya. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makahinga. Saan siya ngayon? Sa ospital po. Dinala na namin siya. Hindi ko alam kung buhay pa siya. Isinara ko ang tawag. Tumakbo ako palabas ng foundation. Hindi ko na hinintay si Maria. Hindi ko na sinabi kahit kanino. Sa ospital, madilim ang paligid. Hindi dahil sa walang ilaw. Dahil sa ang pakiramdam ko ay parang gumuho ang mundo. Nakita ko si Victor sa labas ng emergency room. Duguan ang kanyang kamay. Mrs. Wei, sabi niya. Pumasok na siya. Hindi ko alam kung ano ang kalagayan
Kabanata 24Isang taon na ang lumipas mula nang basahin namin ang sulat ni Aling Rosa. Ang Rosa's Light ay may tatlumpung scholar na ngayon. Ang foundation ay patuloy na lumalago. Si Maria ay hindi na empleyado kundi kapartner na sa pagpapatakbo.Si Luna ay labing-isang taong gulang na. Hindi na siya bata. May sarili nang opinyon. May sarili nang desisyon.Isang hapon, pauwi ako mula sa foundation. May dala akong pagkain para sa hapunan. Si Wei Long ay nasa bahay kasama si Luna.Pagpasok ko, nakita ko si Luna na nakaupo sa sofa. Hindi siya nakangiti. Hindi siya nagsasalita.Luna, anong nangyari?Hindi siya sumagot. Tumingin siya sa akin. Ang kanyang mga mata ay namumula.Wei Long, ano'ng nangyari kay Luna?Weiwei, umupo ka muna.Umupo ako sa tabi ni Luna. Hinawakan ko ang kanyang kamay.Anak, anong problema?Mama, totoo bang pinatay ang lolo at lola ko?Nanlamig ako.Saan mo narinig iyan?Sa paaralan. May kaklase ako. Sabi ng nanay niya, ang tatay ko raw ay anak ng isang kriminal. At
Kabanata 23Isang taon na ang lumipas mula nang magkaroon kami ng malaking away ni Wei Long sa tabing-dagat. Hindi na naulit iyon. Natutunan namin pareho na ang pagsigaw ay hindi solusyon. Ang pag-alis ay hindi sagot. Ang tanging paraan ay ang pag-uusap.Si Luna ay pitong taong gulang na. Pumasok na siya sa Grade 2. Tuwing umaga, siya na ang naghahanda ng sarili niyang gamit. Hindi na namin siya kailangang tulungan.Weiwei, sabi ni Wei Long isang umaga habang nag-aalmusal kami.Hmm?Nag-iisip ako. Gusto kitang dalhin sa isang lugar.Saan?Sa probinsya. Doon sa bahay nina Aling Rosa.Bakit naman?May mga gamit siya na iniwan para sa atin. Hindi ko pa nabubuksan mula nang pumanaw siya. Siguro panahon na.Tumango ako. Sige. Dalhin na rin natin si Luna.Hindi na. Sa bahay na lang si Maria. Baka mabagot siya.Sumang-ayon ako. Hindi na ako nakipagtalo.Sa probinsya, tahimik ang lahat. Ang bahay ni Aling Rosa ay maliit at luma. Hindi na ito inalagaan nang maayos simula nang mawala siya. Madi
Kabanata 22Dalawang taon na ang nakalipas mula nang sumali si Tonya sa foundation. Hindi na siya boluntaryo. Regular staff na siya. Si Maria ang nagtiwala sa kanya. Hindi lahat ay natuwa. Si Ana ay hindi sang-ayon. Hindi raw dapat pagkatiwalaan ang anak ng pumatay sa maraming tao.Isang hapon, may nagaganap na meeting sa foundation. Ang usapan ay tungkol sa bagong pamilyang humihingi ng tulong. Ang kanilang utang ay umabot na sa kalahating milyon dahil sa interes.Ms. Leng, sabi ni Tonya, kung ako ang kakausap sa nagpautang, baka makinig sila.Bakit ka nila pakikinggan?Dahil kilala nila ang tatay ko. At ang pangalan ng tatay ko ay takot pa rin sa kanila.Hindi maganda iyon, Tonya. Hindi tayo mananakot.Hindi ako mananakot. Makikiusap lang ako.Tumayo si Ana. Hindi ako sang-ayon. Si Tonya ay hindi dapat kumakatawan sa foundation. Anak siya ng kaaway natin.Hindi na kaaway natin si Tonya, Ana.Para sa iyo. Para sa akin, hindi nagbabago ang dugo.Weiwei, sabi ni Wei Long na naroon din
Kabanata 21 Tahimik ang aming buhay sa loob ng ilang taon. Si Luna ay lumalaki nang matalino at mabait. Ang foundation ay patuloy na tumutulong sa mga biktima. Si Wei Long ay masaya sa kanyang maliit na negosyo. Ngunit hindi lahat ng araw ay payapa. Isang umaga, may tumawag sa akin mula sa foundation. Si Maria. Ms. Leng, may problema po. Anong problema? May isang pamilyang lumapit sa atin. Galing sa malayong probinsya. Ang kanilang kwento ay katulad ng sa inyo. Anong ibig mong sabihin? Si Tony Chan daw ang nag-utos. Pero patay na si Tony Chan. Ang sabi nila, may bagong boss na pumalit sa kanya. Nanlamig ako. Sino ang bagong boss? Hindi nila alam. Hindi nila nakikita ang mukha. Pero malakas daw ito. Mas malakas pa kaysa kay Tony Chan. Dadalhin mo ba ang pamilya sa ating opisina? Opo. Sa tingin ko, dapat kayo mismo ang kumausap sa kanila. Sige. Pupunta ako ngayon. Tinawagan ko si Wei Long. Wei Long, may problema. Ano iyon? May bagong Tony Chan daw.
Kabanata 20Dalawang taon na kaming kasal ni Wei Long. Hindi perpekto ang aming pagsasama. Nag-aaway kami minsan tungkol sa pera, tungkol sa oras, tungkol sa mga bagay na hindi naman mahalaga. Pero sa tuwing nag-aaway kami, hindi kami natutulog nang hindi nag-uusap. Iyon ang naging panuntunan namin mula pa noong hindi pa kami kasal.Si Aling Rosa ay wala na. Tatlong taon na ang nakalipas mula nang pumanaw siya. Miss namin siya ni Wei Long. Tuwing naaalala namin siya, tahimik kaming pareho. Hindi namin kailangang sabihin ang lungkot. Ramdam namin pareho.Ang foundation ay lumago nang husto. Si Maria ang buong pusong namamahala. Si Ana ay nagtatrabaho na bilang abogada. Hindi siya kumukuha ng malalaking kaso. Mas gusto niyang tumulong sa mga mahihirap. Tama nga ang sabi ko noon — magiging katulad niya ako.Si Wei Long ay nagtatayo ng maliit na negosyo. Hindi na siya bumabalik sa mundo ng malalaking korporasyon. Ayaw na niya. Masaya na siya sa kanyang simple at tahimik na buhay.Isang um

![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





