All Chapters of จันทร์กระจ่างกลางสายพิรุณโปรย: Chapter 11 - Chapter 20

เรือนพักรับรองเงียบกริบราวกับไม่มีคนอยู่ สาวใช้คนสนิทของเฝิงหมิงเยวี่ยล้วนออกมายืนนิ่งอยู่หน้าเรือน ส่วนภายในเรือนแม้ว่าจะเงียบกริบแต่รุ่ยอ๋องรู้ดีว่าคนที่อยู่ภายในเรือนยามนี้กำลังมีโทสะสูงเทียมฟ้า เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งกำลังคิดว่าควรจะเข้าไปหาเรื่องใส่ตัวดีหรือไม่ แต่เมื่อคิดได้ว่าในเมื่อรับเงินของนางมาแล้วก็ควรจะตอบแทนให้คุ้มค่า เขาจึงเดินไปที่หน้าเรือนของนางแล้วเอ่ยกับสาวใช้ทั้งสองด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“นางสะดวกให้ข้าเข้าไปไหม ข้ามีข่าวสารบางอย่างอยากจะแจ้งให้นางรู้” เมื่อรุ่ยอ๋องเอ่ยเช่นนี้ทั้งตงหลันและตงเสวี่ยก็หันไปสบตากัน พวกนางกำลังปรึกษากันทางสายตาและต่างก็กำลังคิดว่าควรจะให้รุ่ยอ๋องเข้าไปข้างในดีหรือไม่ แต่เสียงที่ดังออกมาจากด้านในทำให้พวกนางพร้อมใจกันหันไปมองรุ่ยอ๋องด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจในทันที“เชิญเสด็จรุ่ยอ๋องเพคะ” น้ำเสียงที่บ่งบอกว่ากำลังสะกดกลั้นอารมณ์อย่างเต็มที่ของเฝิงหมิงเยวี่ยทำให้รุ่ยอ๋องเลิกคิ้วขึ้น เขาจำได้ว่าเฝิงหมิงหยวนเคยเล่าให้เขาฟังว่าน้องสาวของตนเป็นแม่ปีศาจน้อยที่อารมณ์ร้ายมากผู้หนึ่ง เป็นสตรีที่เปิดเผยและตรงไปตรงมา ไม่ว่าจะสุขใจ ทุกข์ใจ รวม

เฝิงหมิงเยวี่ยนั่งรอคนของนางอย่างสงบโดยมีรุ่ยอ๋องนางอยู่เคียงข้างนาง จากท้องฟ้ายามเย็นเมื่อแรกมาถึง บัดนี้กลายเป็นท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มีแสงจันทร์สาดแสงลงมา คนของรุ่ยอ๋องจุดกำยานไล่แมลงแล้วนำมาแขวนไว้บนกิ่งไม้ใกล้ๆ พวกเขา พวกเขาไม่กล้าก่อกองไฟเพราะกังวลว่าจะทำให้คนของกองทัพวิหคเพลิงรู้ตัวว่ามีคนมาเฝ้าจับตาดูพวกเขาอยู่ๆ บริเวณชายป่าก็มีความเคลื่อนไหว คนทั้งหมดต่างระมัดระวังตัวเข้าประจำที่ตามจุดต่างๆ เพื่อคอยอารักขารุ่ยอ๋องและเฝิงหมิงเยวี่ย แต่คนที่ออกมาจากป่าคือคนของกองทัพมังกรดำของเฝิงหมิงเยวี่ย“ทูลพระชายา กลุ่มคนที่มาเป็นคนของกองทัพวิหคเพลิงจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ เป้าหมายของพวกเขาก็คือตั้งใจจะเข้าเมืองหลวงไปลักพาตัวพระชายาในพิธีมงคลของท่านอ๋องและพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”“ทำไมจึงต้องการลักพาตัวข้า ท่านพ่อไม่พอใจที่ข้าจะเป็นพระชายาของท่านอ๋องหรือ” เมื่อเฝิงหมิงเยวี่ยเอ่ยถามออกมาเช่นนี้สีหน้าของรุ่ยอ๋องก็พลันมืดครึ้ม ส่วนบรรดาลูกน้องของเขาก็รีบถอยห่างออกไปแล้วแสร้งทำเป็นสูญเสียประสาทการได้ยินในทันที“ไม่น่าจะใช่ท่านพ่อตา หากเขาไม่พอใจข้าก็คงไม่มีทางยินยอมให้เสด็จพ่อประกาศราชโองการแน่... พวกเจ้ารู้หรื

ท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็นยามค่ำคืน เฝิงหมิงเยวี่ยเข้าไปพักในกระโจมของเฝิงหมิงหยวน ส่วนเฝิงหมิงหยวนกำลังนั่งอยู่บนรถเข็นจิบสุราคลายหนาวอยู่กับรุ่ยอ๋องโดยมีคนของทั้งคู่ผลัดกันเฝ้ายาม“ท่านอ๋องคงจะคาดไม่ถึงว่ากระหม่อมจะตกต่ำถึงเพียงนี้” คำพูดของเฝิงหมิงหยวนทำให้รุ่ยอ๋องเลิกคิ้วขึ้นแล้วเอ่ยออกมา“คนเรามักจะมีช่วงที่รุ่งเรืองจนถึงขีดสุด และจุดที่ต่ำสุดของชีวิตได้ทุกเมื่อ เจ้าเองก็เคยได้เห็นช่วงที่ชีวิตของข้าอยู่ในจุดต่ำสุดมาแล้ว ตอนนี้ข้าได้เห็นช่วงที่เจ้าต้องเผชิญกับจุดต่ำสุดบ้างก็ถือว่าหายกัน” รุ่ยอ๋องเอ่ยออกมาพลางคิดถึงช่วงที่ญาติทางฝ่ายพระมารดาของเขาต้องตายไปในสนามรบอย่างไม่เป็นธรรม เพียงเพราะการทอดทิ้งของราชสำนักทั้งๆ ที่สกุลเฉินมีบุตรสาวคนโตของสกุลเป็นพระสนมที่ได้รับความโปรดปรานมากที่สุด และทั้งๆ ที่หลายชายนอกสายเลือดได้รับความโปรดปรานจากเจ้าผู้ครองแคว้นสูงสุด แต่สุดท้ายเพราะเกรงว่าตำแหน่งของตนเองและบุตรชายจะสั่นคลอนในราชสำนัก บุตรสาวที่แม่ทัพเฉินภาคภูมิใจมากที่สุดจึงได้ยินยอมทอดทิ้งคนสกุลเดิมของตนเองเพื่อรักษาความมั่นคงในราชสำนักเอาไว้ตอนที่รุ่ยอ๋องรู้เรื่องใจหนึ่งก็โทษพระราชบิดาที

กู้ชิงหรานยิ้มออกมาเมื่อได้เห็นว่ารุ่ยอ๋องปฏิบัติต่อเฝิงหมิงเยวี่ยอย่างเอาใจใส่ นางรู้เรื่องเงินหนึ่งแสนตำลึงดียามนี้จึงได้พยายามจับตามองท่าทีของรุ่ยอ๋องเป็นพิเศษ ยามที่ได้เห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวลของเขาวนเวียนไปที่รถม้าที่อยู่ทางด้านหลังทำให้นางที่เคยเห็นเรื่องราวการแย่งชิงของสตรีในเรือนหลังมามากพลันรู้สึกไม่สบายใจ และอดคิดไม่ได้ว่าคนที่ซุกซ่อนตนเองอยู่บนรถม้าคันนั้นอาจจะเป็นสตรีอีกคนของรุ่ยอ๋อง“หมิงเยวี่ยบนรถม้าคันนั้นขนของที่เจ้านำกลับมาจากนอกเมืองหรือ เช่นนั้นให้คนของข้าไปช่วยขนลงมานะ” เมื่อเอ่ยจบนางก็ส่งสายตาให้คนของตนไปเปิดผ้าม่านประตูของรถม้าในทันที แต่คนที่คุ้มกันรถม้าคันนั้นอยู่รีบเอ่ยออกมาในทันที“เจ้านายของพวกข้าอยู่ในนี้หาใช่สิ่งของแต่อย่างใด” เมื่อผู้คุ้มกันเอ่ยเช่นนี้กู้ชิงหรานก็หันมามองรุ่ยอ๋องแล้วเอ่ยถามออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม“ท่านอ๋องเพคะในเมื่อบนรถม้าคันนั้นมีคนผู้หนึ่งอยู่เหตุใดจึงไม่เชิญคนผู้นั้นลงจากรถม้ากันเล่าเพคะ แม้ว่าในยามนี้หม่อมฉันจะไม่ใช่พี่สะใภ้ของหมิงเยวี่ยแล้วแต่นางก็ยังเรียกขานหม่อมฉันว่าพี่สะใภ้อยู่ ดังนั้นระหว่างหมิงเยวี่ยกับหม่อมฉันหาได้มี

หลังจากกินอาหารและคล้องแขนกันดื่มเหล้ามงคลแล้ว รุ่ยอ๋องก็สั่งให้คนลำเลียงอาหารออกจากห้อง เขาหันมาจ้องมองเจ้าสาวคนงามของตนเองด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยความยินดี เฝิงหมิงเยวี่ยคือสาวงามที่บุรุษหลายคนต่างแอบมอบใจให้ แต่นางมีคนที่นางหมายปองอยู่แล้วจึงไม่มีผู้ใดกล้าฝันถึง โดยเฉพาะคนที่เป็นพี่ชายของอดีตว่าที่สวามีของนางเช่นเขายิ่งไม่กล้ามีความคิดเช่นนั้นแต่แล้ววันหนึ่งนางก็เป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาเขาพร้อมด้วยเงินที่เขากำลังขาดแคลนอยู่พอดี แม้ว่าเคยมีความคิดว่าจะไม่แต่งงาน และไม่คิดว่าจะชอบสตรีคนไหนได้ แต่พอเป็นนางเขากลับลังเลและหวั่นไหว เรื่องเงินคือหนึ่งในแรงจูงใจ แต่สิ่งที่ชักจูงจิตใจของเขาได้ก็คือนางต่างหาก“เยวี่ยเอ๋อร์” เขาเอ่ยพลางดึงร่างของนางเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขา ดวงหน้าอันงดงามของเฝิงหมิงเยวี่ยยามนี้กำลังแหงนเงยขึ้นมาจ้องมองเขา ริมฝีปากของนางพอถูกแต้มชาดลงไปแล้วยิ่งน่าลิ้มรสมากยิ่งขึ้น“ท่านอ๋อง” นางพึมพำออกมากลิ่นหอมของสุรามงคลล่องลอยมาจากริมฝีปากของนางทำให้รุ่ยอ๋องยั้งใจเอาไว้ไม่อยู่รีบก้มหน้าลงมาใช้ริมฝีปากของตนแนบลงไปบนริมฝีปากสีแดงสดอย่างหลงใหล ความอ่อนนุ่มและหอมหวานของริมฝีปากของ