บททั้งหมดของ จันทร์กระจ่างกลางสายพิรุณโปรย: บทที่ 1 - บทที่ 10

สายฝนที่โปรยปรายลงมาทำให้จวนเก่าของสกุลเฝิงยิ่งดูมืดหม่นมากยิ่งขึ้น เฝิงหมิงเยวี่ยย้ายเข้ามาอยู่ในจวนเก่าแห่งนี้ได้สองวันแล้ว นางว่าจ้างหญิงชาวบ้านมาปัดกวาดจวนให้จนสะอาด ว่าจ้างช่างไม้มาซ่อมแซมจวนในส่วนที่ชำรุด และว่าจ้างแรงงานมาถางหญ้าที่รกครึ้มและลงไม้ดอกและไม้ประดับลงไป หมดเงินไปไม่น้อยแต่ทำให้จวนที่เคยดูรกร้างพลันน่าอยู่ขึ้นมาไม่น้อย“คุณหนู ระวังละอองฝนนะเจ้าคะ” ตงหลันสาวใช้ที่ติดตามข้างกายเฝิงหมิงเยวี่ยมาตั้งแต่เด็กเอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นว่าเฝิงหมิงเยวี่ยยื่นมือออกไปรองรับน้ำฝนด้วยสายตาอันเลื่อนลอย“เจ้าปล่อยคุณหนูเถิด ไม่แน่ว่าสายฝนเหล่านี้อาจจะช่วยให้คุณหนูผ่อนคลายความกังวลลงก็ได้” ตงเสวี่ยเอ่ยออกมาพลางยืนมองเฝิงหมิงเยวี่ยด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความลังเล นางอยากจะเอ่ยปากเล่าเรื่องที่ได้ยินมาให้เฝิงหมิงเยวี่ยฟัง แต่ก็กังวลว่าจะทำให้เฝิงหมิงเยวี่ยจะเศร้าเสียใจจึงยังคงลังเลใจว่าจะเอ่ยปากพูดออกมาดีไหม“ตงเสวี่ยเจ้าพูดออกมาเถิด เมื่อเช้าเจ้าออกไปข้างนอกมาคงจะได้ยินข่าวคราวอะไรมาบ้างกระมัง” เมื่อเฝิงหมิงเยวี่ยเอ่ยเช่นนี้ตงเสวี่ยก็คุกเข่าลงโดยไม่สนใจว่าสายฝนที่อยู่ด้านนอกอาจจะกระเด็นมาก

พิธีอภิเษกขององค์รัชทายาทและคุณหนูใหญ่จวนอัครมหาเสนาบดีจางถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ข่าวการจับกุมเจิ้งกั๋วกงที่พึ่งจะผ่านพ้นไปเมื่อไม่นานมานี้ทำให้ผู้คนต่างจับตามองและพากันพูดถึงงานพิธีอภิเษกในครั้งนี้มากเป็นพิเศษ ก่อนหน้านี้ทุกคนต่างรู้กันดีว่า เดิมทีว่าที่พระชายาที่จะเข้าพิธีอภิเษกในวันนี้คือท่านหญิงหมิงเยวี่ยจากจวนเจิ้งกั๋วกง แต่ยามนี้จวนเจิ้งกั๋วกงตกต่ำและท่านหญิงหมิงเยวี่ยถูกปลด องค์รัชทายาทจึงทรงกราบทูลขอราชโองการเปลี่ยนตัวว่าที่พระชายา พอถึงงานวันอภิเษกทุกคนก็ต่างมารอชมกันว่า ว่าที่พระชายาที่ถูกเปลี่ยนตัวอย่างกะทันหันจะมีความงามเทียบเท่าท่านหญิงหมิงเยวี่ยหรือไม่“คุณหนู จะนอนต่ออีกหน่อยก็ได้นะเจ้าคะ” ตงหลันเอ่ยออกมาเมื่อเห็นว่าเฝิงหมิงเยวี่ยกำลังนั่งพิงกองหมอนอยู่บนที่นอนด้วยสีหน้าอึมครึม“ข้างนอกเสียงดังถึงเพียงนี้แล้วข้าจะนอนต่อได้อย่างไร” เมื่อเฝิงหมิงเยวี่ยเอ่ยเช่นนี้ตงหลันก็เม้มปากแน่น ส่วนตงเสวี่ยที่รู้สึกว่าเจ้านายของตนเองได้รับความไม่เป็นธรรมก็พูดขึ้นมาในทันที“รังแกคุณหนูเกินไปแล้ว ก็เห็นกันอยู่ชัดๆ ว่าเส้นทางที่จะเข้าวังหลวงของคุณหนูใหญ่จวนอัครมหาเสนาบดีไม่ควรจะเป็นเส้น

จวนรุ่ยอ๋องในเมืองหลวงแม้ว่าจะไม่ได้ใหญ่โตแต่กลับได้รับการดูแลอย่างดี เฉินกุ้ยเฟยพระมารดาของรุ่ยอ๋องเป็นพระสนมที่ได้รับความโปรดปรานมากที่สุด เห็นได้จากยามที่รุ่ยอ๋องได้รับพระราชทานที่ดินบรรดาศักดิ์ หลี่เสวียนฮ่องเต้ทรงพระราชทานดินแดนทางเหนือทั้งหมดให้เป็นที่ดินศักดินาของรุ่ยอ๋อง กองกำลังพิทักษ์อุดรที่เดิมทีเป็นของสกุลเฉินซึ่งเป็นสกุลเดิมของเฉินกุ้ยเฟย ยามนี้จึงกลายเป็นกองกำลังของรุ่ยอ๋องไปโดยปริยายแม้ว่าเฉินกุ้ยเฟยได้รับความโปรดปรานสูงสุด อีกทั้งรุ่ยอ๋องเป็นพระโอรสพระองค์แรก แต่ความขัดแย้งระหว่างรุ่ยอ๋องและหลี่เสวียนฮ่องเต้กับรุนแรงจนเป็นที่กล่าวถึงของคนในวัง คนทั่วไปต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเป็นเพราะรุ่ยอ๋องไม่พอพระทัยที่หลี่เสวียนฮ่องเต้แต่งตั้งองค์ชายรองหลี่ไท่หยางเป็นองค์รัชทายาท แต่คนที่รู้ข่าวคราวความเคลื่อนไหวในวังหลวงดีเช่นนาง ย่อมจะรู้ดีว่าแท้จริงแล้วเป็นเพราะรุ่ยอ๋องไม่พอพระทัยที่หลี่เสวียนฮ่องเต้ทรงทอดทิ้งสกุลเฉิน ปล่อยให้รับมือกับสภาพอากาศอันเลวร้ายและต้านทานข้าศึกตามลำพังโดยไม่ส่งกองกำลังไปช่วย สุดท้ายบุรุษสกุลเฉินทั้งสิบชีวิตต้องพลีชีพในสนามรบ เหลือแค่เพียงเด็กและสตรี

เฝิงหมิงเยวี่ยกอดคอของรุ่ยอ๋องเอาไว้อย่างแนบแน่น นางกำลังคำนวณว่าตอนที่เขาโยนนางลงไปบนพื้นนางจะตกลงไปด้วยท่วงท่าไหนจึงจะเจ็บตัวน้อยที่สุด แต่ตอนที่เขาอุ้มนางเดินตรงไปเรื่อยๆ ผ่านประตูวงเดือนของเรือนชั้นในจนกระทั่งถูกพาเข้าไปในเรือนหลังหนึ่งที่น่าจะตั้งอยู่ใจกลางของตำหนักนางก็เริ่มมีความกังวลอีกอย่างขึ้นมา“ท่านอ๋อง” เฝิงหมิงเยวี่ยเอ่ยถามขึ้นมาท่ามกลางความหวาดหวั่น ในใจก็เริ่มมีความกังวลว่ารุ่ยอ๋องกำลังคิดจะทำอย่างไรกับนาง ตอนนี้นางไม่กลัวว่าเขาจะโยนร่างของนางลงไปบนพื้นแล้ว แต่นางกำลังกังวลถึงความบริสุทธิ์ของตนเองมากกว่า ยิ่งพอเขาพานางเดินเข้าไปในห้องนอนนางก็พลันดิ้นรนเพื่อจะให้หลุดพ้นจากการโอบอุ้มของเขาในทันที“ท่านอ๋อง ทำเช่นนี้ไม่เหมาะนะเพคะ” นางเอ่ยพลางถลึงตาใส่เขาในใจลอบคิดว่านางควรจะใช้ฝ่ามือสับต้นคอของเขาให้หลับไปเลยจะดีไหม แต่หลังจากนั้นนางจะรับโทสะจากเขาได้หรือเปล่าเฝิงหมิงเยวี่ยได้แต่ครุ่นคิดด้วยความกังวล ช่วงนี้นางมีเรื่องให้ต้องครุ่นคิดอยู่หลายเรื่อง ความสับสนวุ่นวายในหัวทำให้ในหัวของนางใกล้จะระเบิดออกมาเต็มทีแล้ว“ในเมื่อตัดสินใจว่าจะแต่งกับข้าแล้ว ความบริสุทธิ์ของเจ้าก็คง

ยามที่รุ่ยอ๋องหลี่ไท่หลงเดินออกจากห้องทรงพระอักษรมา ราชโองการแต่งตั้งพระชายาเอกของรุ่ยอ๋องก็ถูกประกาศออกไปแล้ว องค์รัชทายาทหลี่ไท่หยางที่ถูกขวางทางอยู่ตรงหน้าห้องทรงพระอักษรจ้องมองรุ่ยอ๋องด้วยสีพระพักตร์ที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว“เสด็จพี่! แท้จริงแล้วทรงตั้งพระทัยจะแย่งชิงนางไปจากข้าใช่หรือไม่” ถ้อยคำประโยคนี้ขององค์รัชทายาททำให้รุ่ยอ๋องแย้มยิ้มออกมาในทันที“ทำไมจึงไม่เสแสร้งว่าเคารพข้าต่อไปเล่า น้องรอง! ชื่อเสียงอันดีงามของเจ้าจะเลือนหายไปเพียงเพราะสตรีคนหนึ่งไม่ได้นะ” เมื่อรุ่ยอ๋องเอ่ยเช่นนี้องค์รัชทายาทก็จ้องมองใบหน้าที่ยังมีหยาดโลหิตไหลลงมาของเขาแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน“เสด็จพี่ต่างหาก กล้าทำให้เสด็จพ่อทรงพิโรธเช่นนี้คุ้มค่าแล้วหรือ” คำถามและสายตาขององค์รัชทายาททำให้รุ่ยอ๋องยกมือขึ้นมาแตะบาดแผลตรงหางคิ้วของตนเอง เขาใช้ฝ่ามือเช็ดรอยเลือดตรงหางคิ้วแล้วนำมาชิมต่อหน้าองค์รัชทายาท ริมฝีปากแดงก่ำเพราะสีเลือด สายตาที่เต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งของเขาทำให้องค์รัชทายาทถอยหลังไปหนึ่งก้าวในทันที“ไม่ใช่ว่าเสด็จพ่อพึ่งจะพิโรธข้าเสียหน่อย บาดแผลแค่นี้ถือว่าคุ้มค่ากับการที่ข้าจะได้ครอ