All Chapters of จันทร์กระจ่างกลางสายพิรุณโปรย: Chapter 31 - Chapter 39

ความเคลื่อนไหวในจวนรุ่ยอ๋องไม่มีผู้ใดสามารถเข้าไปสืบหาข่าวได้ แม้แต่คนในวังก็ยังต้องทอดถอนใจ ส่วนคนที่เคยมีอำนาจควบคุมทัพวิหคเพลิงและค่ายมังกรดำอยู่ในมืออย่างเฝิงซวี่แต่ยามนี้กลับไม่สามารถควบคุมคนของตนได้ก็กำลังนั่งทำหน้าบึ้งอยู่ในห้องทรงพระอักษรของหลี่เสวียนฮ่องเต้“เหล่าปลาที่เหวี่ยงแหลงไปเพื่อรอวันรวบแห กระหม่อมล้วนรู้ความเคลื่อนไหวได้อย่างทะลุปรุโปร่ง แต่คนที่กระหม่อมต้องการจะปกป้องดูแลกลับไม่สามารถล่วงรู้ความเคลื่อนไหวใดๆ เลย” เมื่อเฝิงซวี่เอ่ยออกมาเช่นนี้หลี่เสวียนฮ่องเต้ก็เงยพระพักตร์ขึ้นมาแล้วตรัสออกมาด้วยสีพระพักตร์ที่เต็มไปด้วยรอยพระสรวล“ควบคุมลูกๆ ไม่ได้แล้วจะมาพาลกับข้าไม่ได้นะ” เมื่อหลี่เสวียนฮ่องเต้ตรัสออกมาเช่นนี้เฝิงซวี่ก็หรี่ตาแล้วเอ่ยถามออกมาตามตรง“หากไม่ใช่เพราะเยวี่ยเอ๋อร์อยู่ในจวนของรุ่ยอ๋องกระหม่อมก็คงจะสืบข่าวของนางได้อยู่บ้าง แต่นี่นางอยู่ในจวนของรุ่ยอ๋องในฐานะพระชายาเอก ต่อให้คนของกระหม่อมเก่งกาจมากเพียงใดก็ยากที่จะได้เข้าไปสอดแนม” เฝิงซวี่เอ่ยพลางทอดถอนใจออกมาแล้วจึงได้เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย“ทำไมฝ่าบาทต้องบีบบังคับให้รุ่ยอ๋องกลับมาเมืองห

เฝิงหมิงเยวี่ยจ้องมองสีหน้าของเฉินซูเมี่ยวแล้วจึงได้แต่ทอดถอนใจออกมาอีกครั้ง ทั้งที่ก็เป็นสตรีที่ตกทุกข์ได้ยากเช่นกันแต่ทางเลือกของพวกนางสองคนกลับแตกต่างกันมาก เฝิงหมิงเยวี่ยใช้เงินทองซื้อตำแหน่งและฐานะให้แก่ตนเอง แน่นอนว่ารุ่ยอ๋องคือตัวเลือกที่ดีที่สุดของนาง ส่วนเฉินซูเมี่ยวกลับใช้ความน่าสงสาร ผลงานความดีความชอบที่บิดาของนางเคยทำเอาไว้ รวมไปถึงกล้าใช้คนที่บิดาของนางทิ้งเอาไว้ให้มาบีบบังคับรุ่ยอ๋อง หากนางเป็นรุ่ยอ๋องย่อมไม่คิดจะมองเฉินซูเมี่ยวอย่างแน่นอน“เดิมทีข้าคิดจะต้อนรับคุณหนูเฉินในฐานะญาติผู้น้องของสามี แต่ในเมื่อความคิดของคุณหนูเฉินที่มีต่อสามีของข้าหาได้มีความบริสุทธิ์ใจ เพื่อปกป้องชื่อเสียงอันดีงามของเจ้าและสวามีของข้า ข้าคิดว่าเจ้าควรจะให้เจ้าไปพักอาศัยที่อื่นจะดีกว่า หากคุณหนูเฉินไม่มีญาติพี่น้องคนอื่นๆ ข้ายินดีจะจัดหาเรือนพักนอกจวนให้เจ้า” เมื่อเฝิงหมิงเยวี่ยเอ่ยออกมาเช่นนี้เฉินซูเมี่ยวก็หันไปจ้องมองรุ่ยอ๋องในทันที รุ่ยอ๋องจึงได้เอ่ยออกมาตามที่ใจคิด“เมี่ยวเมี่ยว ข้าไม่มีสิ่งใดที่ติดค้างเจ้า คนที่ติดค้างเจ้าคือคนที่อยู่ในวังหลวงผู้นั้น ดังนั้นคนที่เจ้าควรจะไปหาคือคนที่อยู

ถ้อยคำขององค์ฮองเฮาทำให้เฉินซูเมี่ยวจ้องมองพระนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความยินดี แต่สีหน้าของคนในห้องโถงแห่งนี้มีหรือที่นางจะอ่านไม่ออก แม้ว่าอยากจะแต่งเข้าจวนอ๋องมากเพียงใด แต่นางไม่ยินดีให้ตนเองกลายเป็นอาวุธให้ผู้อื่น ยิ่งคนผู้นั้นมีส่วนที่ทำให้บิดา ท่านปู่และบุรุษคนอื่นๆ ในสกุลต้องตายนางยิ่งไม่ยินยอม เฉินซูเมี่ยวรีบก้าวเท้าออกมาแล้วคุกเข่าลงตรงหน้าหลี่เสวียนฮ่องเต้และกู้ฮองเฮาแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความนอบน้อม“ขอบพระทัยที่องค์ฮองเฮาทรงมีน้ำพระทัยคิดถึงหม่อมฉันนะเพคะ แต่หม่อมฉันรู้ตนเองดีว่าไม่อาจเอื้อมเข้าไปแทรกกลางความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นระหว่างท่านอ๋องและพระชายาเพคะ” ถ้อยคำของเฉินซูเมี่ยวทำให้ทั้งเฉินกุ้ยเฟย รุ่ยอ๋องและเฝิงหมิงเยวี่ยพลันรู้สึกประหลาดใจ เมื่อวานนางยังพูดอยู่ปาวๆ ว่าจะแต่งเข้ามาเป็นชายารองในจวนอ๋อง แต่วันนี้นางกลับเอ่ยวาจาปฏิเสธเช่นนี้ทำให้ทุกคนต่างรู้สึกคาดไม่ถึงอยู่บ้าง แต่เมื่อเฉินซูเมี่ยวหันมาสบตากับเฝิงหมิงเยวี่ย เฝิงหมิงเยวี่ยก็พลันเข้าใจและรู้ว่ายามนี้เฉินซูเมี่ยวกำลังคิดวางแผนจะแย่งชิงตำแหน่งพระชายาเอกกับนางแล้ว“อ้อ! ที่แท้ก็ตำแหน่งพระชายารอ

ฮองเฮาถูกยึดตราหงส์และถูกกักบริเวณ ตำแหน่งองค์รัชทายาทกำลังถูกสั่นคลอน ข่าวลือที่แพร่กระจายออกมาจากในวังหลวงทำให้ผู้คนต่างตื่นตัว ด้วยเกรงว่าอีกไม่นานเมืองหลวงแห่งนี้อาจจะกลายเป็นสนามประลองเพื่อแย่งชิงอำนาจของคนในวังอีกครั้งท่ามกลางความหวาดระแวงของผู้คนในเมืองหลวง จวนอ๋องของรุ่ยอ๋องกลับเงียบสนิทไร้ความเคลื่อนไหว แต่สิ่งที่ทำให้หลายคนประหลาดใจก็คือตำหนักบูรพาเองก็ไร้ความเคลื่อนไหวเช่นเดียวกัน หากเป็นในยามปกติเมื่อใดที่องค์ฮองเฮาถูกตำหนิหรือถูกลงโทษ องค์รัชทายาทหลี่ไท่หยางจะต้องออกหน้าร้องขอพระเมตตาจากหลี่เสวียนฮ่องเต้แล้ว แต่ครั้งนี้องค์รัชทายาทไม่เพียงไม่ออกหน้าแถมยังทำราวกับไม่รับรู้เรื่องนี้ ยังคงทำตัวปกติราวกับการที่เฉินกุ้ยเฟยกลายเป็นผู้ดูแลวังหลังเป็นเรื่องที่สมควรแล้วแม้ว่าจะไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ให้เห็นแต่ทุกคนต่างรู้ดีว่าความสงบนี้คือความสงบของคลื่นใต้น้ำที่กำลังรอวันที่จะถาโถมขึ้นฝั่ง ทรัพย์สินมีค่ารวมไปถึงของกินของใช้ล้วนถูกจัดเก็บและเตรียมพร้อมที่จะเผชิญกับสภาวะสงครามได้ตลอดเวลา แม้แต่คำพูดคำจาก็ต่างพากันระมัดระวังไม่กล้าพูดถึงเรื่องที่ไม่ควรพูดกันอีก ความคึกคักในเมืองหล