All Chapters of จันทร์กระจ่างกลางสายพิรุณโปรย: Chapter 21 - Chapter 30

เมื่อกลับไปถึงจวนแล้วสิ่งแรกที่รุ่ยอ๋องทำก็คือการอาบน้ำและผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า ด้วยเกรงว่ากลิ่นคาวโลหิตและกลิ่นสุราจะทำให้เฝิงหมิงเยวี่ยรังเกียจ ยามที่เขาเดินเข้าไปในห้องหอก็อดยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อพบว่าเทียนมงคลยังไม่ดับเฝิงหมิงเยวี่ยน่าจะยังคงรอคอยการกลับมาของเขาอยู่...“หมิงเยวี่ยทำไมมานั่งหลับอยู่ตรงนี้” รุ่ยอ๋องเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่เบาเลยแต่เจ้าสาวคนงามของเขากลับยังคงเอนกายซุกซบลงไปบนโต๊ะโดยใช้ท่อนแขนของตนไม่ต่างจากหมอนนอนหลับตาอย่างสบายอกสบายใจราวกับไม่ได้ยินเสียงของเขารุ่ยอ๋องทอดถอนใจออกมาแล้วตัดสิ้นใช้อุ้มร่างของนางขึ้นมาแล้วพานางไปนอนลงบนเตียง นางพลิกกายขยับหาท่าที่สบายที่สุดแล้วก็หลับไปอีกครั้ง เสียงกรนเบาๆ ที่ดังออกมาจากร่างของนางทำให้รุ่ยอ๋องส่ายหน้า แต่เมื่อคิดได้ว่าก่อนหน้านี้นางพึ่งจะขี่ม้าออกนอกเมืองไปกับเขา การนอนในกระโจมกลางป่าไม่น่าจะทำให้นางนอนหลับได้อย่างสบายใจนัก พอกลับมาก็ต้องเตรียมการเรื่องงานพิธี แถมยังต้องตื่นตั้งแต่ยามโฉ่ว [1] เพื่อแต่งหน้าทำผม ดังนั้นนางจะอ่อนเพลียจนนอนหลับใหลราวกับหมูเช่นนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องปกติ รุ่ยอ๋องทอดถอนใจออกมาพลางทิ้งร่างลงไปบน

เมื่อถึงจวนแล้วรุ่ยอ๋องก็หอบหนังสือภาพเหล่านั้นเข้าจวนด้วยตนเองไม่ยอมให้ผู้ใดช่วย ทำให้พ่อบ้านที่มารออยู่อดสงสัยไม่ได้ พอหนังสือภาพม้วนหนึ่งตกลงบนพื้นเขาก็รีบก้าวเท้าไปเก็บขึ้นมาในทันที แค่เห็นเพียงแวบเดียวแล้วพ่อบ้านใหญ่ของจวนก็สามารถคาดเดาได้แล้วมาหนังสือภาพที่รุ่ยอ๋องถือคือสิ่งใด เขาจึงถือตามรุ่ยอ๋องไปจนถึงห้องหนังสือ ด้วยเกรงว่าหากตกลงมาอีกแล้วผู้อื่นเก็บได้ท่านอ๋องของเขาจะสูญเสียภาพลักษณ์ของตนเองไป“เหตุใดอยู่ๆ ท่านอ๋องจึงได้หันมาอ่านหนังสือภาพจำพวกนี้เล่าพ่ะย่ะค่ะ” เมื่อพ่อบ้านเอ่ยถามเช่นนี้รุ่ยอ๋องก็โยนม้วนหนังสือภาพในอ้อมแขนลงบนโต๊ะเขียนอักษรแล้วหันมาจ้องพ่อบ้านด้วยสายตาขุ่นมัว พอเห็นว่าในมือของพ่อบ้านมีม้วนหนังสือภาพอยู่จึงได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอึมครึม“หากเจ้าอยากได้จะเอาไปก็ได้นะ ม้วนหนังสือเหล่านี้ล้วนเป็นของพระราชทานจากฝ่าบาท”“หากเป็นของพระราชทานกระหม่อมก็ไม่กล้าเอาไปหรอกพ่ะย่ะค่ะ ว่าแต่เป็นเพราะเหตุใดฝ่าบาทจึงได้พระราชทานม้วนหนังสือเหล่านี้ให้แก่ท่านอ๋องกันเล่า” คำถามของพ่อบ้านทำให้รุ่ยอ๋องส่ายหน้าแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ“จะต้องมีคนไปเพ็ดทูลฝ

ท้องฟ้ามืดมิดไร้แสงจันทร์และแสงดาวคอยส่องแสงนำทาง แต่รุ่ยอ๋องและคนของเขากลับขี่ม้ามุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างไร้ความกังวล ยามนี้เฝิงหมิงเยวี่ยพอจะรู้แล้วว่าเพราะเหตุใดคนของแคว้นซางจึงได้เรียนพวกเขาว่าพญามัจจุราชยามราตรี พวกเขาชอบบุกโจมตีและลอบสังหารอย่างเงียบเชียบในยามค่ำคืนเป็นเพราะพวกเขายังคงมีความสามารถในการมองเห็นแม้จะว่าเป็นค่ำคืนในเดือนมืด“ท่านอ๋อง พวกเขากำลังต่อสู้กันอยู่ด้านหน้าพ่ะย่ะค่ะ” เมื่อคนของรุ่ยอ๋องเข้ามารายงาน ส่วนคนของค่ายมังกรดำของนางยามนี้รีบลงจากหลังม้ารอสัญญาณสั่งให้โจมตีจากนางแล้วรุ่ยอ๋องลงจากหลังม้าแล้วหันมายกร่างของนางลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว แล้วหลังจากนั้นจึงได้ออกคำสั่งกับคนของเขาด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม “ช่วยท่านมู่และนายหญิงกู้ออกมา ส่วนคนเหล่านั้นฆ่าให้หมด เก็บเอาไว้ไต่สวนแค่สองสามคนก็พอ”“ขอรับท่านอ๋อง” ไม่ใช่แค่เพียงคนของรุ่ยอ๋องแต่คนของค่ายมังกรดำก็ขานรับคำสั่งของเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา คนเหล่านั้นพากันแยกย้ายกันไปอย่างเงียบกริบ รุ่ยอ๋องหันมาจับจูงมือนางแล้วเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“เจ้าตามข้ามา ระมัดระวังด้วยเล่า” เมื่อเขาเอ่ยเช่นนี้เฝิงหมิงเยวี่

เช้าวันรุ่งขึ้นเฝิงหมิงเยวี่ยลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย เมื่อคืนนี้พี่ชายและพี่สะใภ้ของนางถูกคนวางแผนลอบทำร้าย โชคดีที่มีคนของรุ่ยอ๋องคอยช่วยเหลือทำให้นางสามารถติดตามมาช่วยเหลือพี่ชายและพี่สะใภ้ของนางได้ทัน ความช่วยเหลือของรุ่ยอ๋องทำให้นางยิ้มออกมาพลางคิดในใจว่า ‘ดีเหลือเกินที่ข้าเลือกแต่งงานกับเขา’“...” นางพลิกกายหันไปหารุ่ยอ๋องตั้งใจว่าจะปลุกเขาแต่กลับคิดไม่ถึงว่าคนที่นอนโอบกอดนางอยู่จะนอนลืมตาจ้องมองนางอยู่นานแล้ว เส้นเลือดฝอยในดวงตารวมไปถึงขอบตาที่รอยคล้ำของรุ่ยอ๋องทำให้นางอดเอ่ยปากถามเขาออกไปตามตรงไม่ได้“เมื่อคืนนี้ท่านอ๋องได้บรรทมบ้างไหมเพคะ” คำถามของนางทำให้รุ่ยอ๋องยิ้มออกมา เขาขยับกายลุกขึ้นมานั่งแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะสดชื่นเท่าใดนัก“ได้นอนอยู่บ้าง แต่ไม่ค่อยจะได้หลับสนิทเท่าใดนัก” เมื่อเขาเอ่ยเช่นนี้เฝิงหมิงเยวี่ยก็พยักหน้าแล้วขยับกายลุกขึ้น“พวกเรารีบกลับจวนกันเถิด อยู่ข้างนอกนานๆ ไม่ค่อยจะดีนัก” เมื่อรุ่ยอ๋องเอ่ยเช่นนี้เฝิงหมิงเยวี่ยก็พยักหน้า นางสำรวจความเรียบร้อยของเสื้อผ้าและทรงผมของตนเองตั้งใจว่าจะออกไปเรียกพี่สะใภ้และพี่ชายให้เตรียมตัวเดินทาง คิดไม่ถ

หลังจากที่องค์รัชทายาทและพระชายาองค์รัชทายาทออกจากจวนไปแล้ว พ่อบ้านใหญ่ของจวนอย่างนิ่งซีเจ๋อก็จับตัวถิงเฟิงที่ถูกมัดเป็นลูกบ๊ะจ่างมาโยนลงตรงหน้าของรุ่ยอ๋อง สายตาที่ถิงเฟิงใช้จ้องมองรุ่ยอ๋องเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นแต่เพราะเขาถูกม้วนผ้ายัดริมฝีปากอยู่จึงเอ่ยอันใดออกมาไม่ได้ สิ่งที่สามารถทำได้ในยามนี้ก็คือคิดใคร่ครวญว่าทำอย่างไรจึงจะสามารถรอดชีวิตกลับไปได้“ถูกทิ้งเสียแล้ว เจ้ารู้ไหมว่ายามที่น้องรองของข้าออกจากจวนเขาไม่แม้แต่จะคิดรั้งรอ รีบสาวเท้าออกไปอย่างไร้เยื่อใย หึหึ แม้ว่าข้าจะได้ชื่อว่าเป็นคนโหดเหี้ยมแต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าไม่เคยทอดทิ้งลูกน้องไปอย่างไม่เห็นฝุ่นเช่นนี้เลย” คำพูดของรุ่ยอ๋องทำให้ถิงเฟิงหลุบดวงตาลง ในใจก็พยายามบอกกับตนเองว่าอย่าฟังถ้อยคำยั่วยุของรุ่ยอ๋อง“ไม่ต้องกลัวข้าไม่ฆ่าเจ้าหรอก ถิงเฟิงเจ้าอยู่กับน้องรองมากี่ปีแล้ว ด้วยความสามารถของเจ้าไม่ควรจะเป็นแค่เพียงเสมียนเล็กๆ ที่ไร้ซึ่งตำแหน่งในตำหนักบูรพาเช่นนี้ งานที่เจ้าทำบางครั้งไม่แตกต่างไปจากงานของขันทีเลย ทั้งๆ ที่ตำแหน่งที่ปรึกษาในตำหนักเหมาะสมกับเจ้ามากกว่าคนอื่นๆ แต่เจ้ากลับต้องมองผู้อื่นคว้าเอาไปโดยไม่ต้องใช้ควา