Todos os capítulos de เสน่หามาเฟียเถื่อน: Capítulo 21 - Capítulo 30

เพื่อนรักทั้งสามคนเดินออกมาจากคลับและตรงไปยังลานจอดรถอย่างรวดเร็ว เมื่อถึงลานจอดรถไกอาจึงหันหลังกลับมามองเพื่อนทั้งสองคน“เป็นอะไรหรือเปล่า” เซบาสเตียนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใย“ฉันเหมือนจะทะเลาะกับพี่วินเซนต์เลย แล้วผู้ชายสองคนนั้นก็มีท่าทีคุกคามแปลกๆ ด้วย ฉันไม่ชอบ” ไกอามองหน้าเพื่อนหนุ่มสลับกับอลิซ เธอไม่ได้อยากทำให้ปาร์ตี้วันนี้มันไม่สนุก แต่ผู้ชายชุดแดงวันนี้มีท่าทีคุกคามเธอมากเกินไป อีกทั้งเธอยังคิดมากเรื่องของวินเซนต์ด้วย จึงทำให้เธอไม่ได้สนุกกับเพื่อนๆ มากเท่าที่ควร“อือ เข้าใจๆ ไม่เป็นไร” เพื่อนหนุ่มตอบกลับพลางเอื้อมมือแกร่งไปตบไหล่ไกอาเบาๆ “แล้วจะไปไหนต่อไหมหรือแกอยากกลับเลย”“ฉันไม่มีอารมณ์แล้วล่ะ ไว้วันอื่นค่อยนัดกันอีกทีนะ” ไกอาตอบอย่างตรงไปตรงมา“โอเค งั้นวันนี้ก็แยกย้ายกันกลับบ้านดีกว่า…ยัยอลิซกลับยังไง” เซบาสเตียนหันมาเอ่ยถามอลิซต่อ“วันนี้ฉันเอารถมา” อลิซเป็นคนที่อะไรก็ได้ ยังไงก็ได้อยู่แล้ว เธอจึงไม่ได้ออกความคิดเห็นอะไร“โอเค” เพื่อนหนุ่มพยักหน้าให้อลิซเบาๆหลังจากนั้น ทั้งสามคนแยกย้ายกันไปรถของตัวเองและขับรถกลับบ้านของใครของมัน ไกอา

@บาหลีเวลาผ่านพ้นไป จนกระทั่งถึงวันที่หญิงสาวต้องมาที่บาหลี ร่างเล็กของไกอาเดินลากกระเป๋าใบใหญ่สีน้ำตาลออกมาจากสนามบิน เหล่านักท่องเที่ยวหลายเชื้อชาติต่างก็พากันเดินเข้าออกสนามบินกันอย่างจ้าละหวั่น มีทั้งคนที่มาคนเดียว มากันเป็นคู่ และเป็นกลุ่มบ้างไกอาสวมเสื้อคอกลมรัดรูปสีดำกับกระโปรงทรงเอสั้นเหนือเข่าสีเข้ากัน ร่างอรชรเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูทางออก ใบหน้าสวยคมหันมองซ้ายมองขวาเพื่อหาชายหนุ่มที่จองตั๋วให้เธอมาที่นี่อยู่ชั่วครู่“ไกอา” เสียงทุ้มของวินเซนต์เอ่ยเรียกหญิงสาว ไกอาจึงหันหน้าไปมองยังต้นตอของเสียงทันที“พี่วินเซนต์” เรียวปากสวยเรียกชื่อของชายหนุ่มที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวดูเรียบหรู ข้างกายของชายหนุ่มมีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สีดำอยู่เมื่อหญิงสาวหันหน้ามาหาชายหนุ่ม เรียวแขนแกร่งคว้าร่างเล็กมากอดเอาไว้แน่น จนร่างเล็กไม่ทันได้ตั้งตัว ใบหน้าหล่อเหลาซบลงกับเรือนผมนุ่มของหญิงสาวพร้อมกับมือแกร่งที่กดศีรษะของเธอเข้าหาอกแกร่งไกอาซบหน้าลงกับแผงอกแกร่ง เธอได้กลิ่นน้ำหอมของเขาอย่างชัดเจน และหญิงสาวก็ไม่สามารถปฏิเสธหัวใจของตัวเองได้เลยว่าเธอเองก็คิดถึงอ้อมกอดและกลิ่นกายของวินเซนต์มากๆ“คิดถึ

ร่างกำยำของวินเซนต์ถือขวดไวน์แดงกับแก้วไวน์สองใบเดินมาย่อตัวนั่งลงบนโซฟากลางบ้านพัก ไกอานั่งมองชายหนุ่มด้วยสายตาเปล่งประกาย เขาจึงหันมายิ้มให้เธอหนึ่งครั้ง ก่อนที่มือแกร่งจะรินไวน์ใส่แก้วทั้งสองใบอย่างช้าๆวินเซนต์ยื่นแก้วไวน์ให้ไกอาหนึ่งแก้ว มือบางจึงเอื้อมไปรับแก้วไวน์มาถือเอาไว้ ชายหนุ่มขยับตัวหันหน้ามาหาหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกาย“ชนครับ” เขาเอ่ยพร้อมกับยกแก้วมาตรงหน้า ไกอาจึงยกแก้วขึ้นชนกับชายหนุ่ม ทำให้เสียงแก้วกระทบกันเบาๆ ดังขึ้นมา ทั้งสองคนยกแก้วไวน์แดงกระดกดื่มพร้อมกันเบาๆ“ตอนเด็กๆ ทำไมเราถึงชอบแอบไปนั่งอ่านหนังสือเงียบๆ ที่ศาลาคนเดียวล่ะ” เสียงทุ้มเอ่ยถามหญิงสาว ในขณะที่มือแกร่งเอื้อมไปวางแก้วไวน์บนโต๊ะตรงโซฟา“ก็พวกพี่มีแต่ผู้ชาย ไกอาจะไปเล่นกับใครได้ล่ะคะ” หญิงสาวตอบกลับด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ก่อนที่เธอจะวางแก้วไวน์ไว้บนโต๊ะ“ไกอา” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกหญิงสาวอย่างลึกซึ้ง ไกอาจึงชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตสบตากับชายหนุ่มอย่างต้องการหาคำตอบภายในแววตาคู่นั้นเพียงชั่วพริบตา มือแกร่งคว้าคอเล็กเข้าหาตัวและประกบจูบลงบนเรียวปากสีชมพูระเรื่อ โดยที่หญิงสาวไม่ทันตั้งตัวร่างกำยำขยับตัวไ

เช้าวันต่อมาไกอารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในช่วงสายของวันใหม่ ดวงตากลมโตเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นมาอย่างช้าๆ แต่เธอไม่พบร่องรอยของชายหนุ่มเลยสักนิด บนเตียงนอนมีเพียงแค่เธอที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มเพียงคนเดียวเท่านั้น เธอจำได้ว่าก่อนที่เธอจะเข้าสู่ห้วงนิทราไป วินเซนต์ยังอยู่ข้างกายของเธออยู่เมื่อคืนนี้ หลังจากที่วินเซนต์อุ้มเธอเข้ามาในห้องนอนของหญิงสาว ชายหนุ่มก็เริ่มบรรเลงบทรักรุนแรงอีกรอบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะยอมปล่อยให้เธอสลบไสลไปโดยที่ชายหนุ่มยังไม่ได้ถอดถอนตัวตนออกจากร่องสาวด้วยซ้ำไกอาขยับตัวเล็กน้อย และความเจ็บแสบก็แล่นแปลบมาเล่นงานเธออีกครั้ง เธอรู้สึกได้ถึงของเหลวเหนียวข้นที่อยู่ในร่องลึก และระหว่างกลางของเรียวขาสวยที่มีทั้งคราบน้ำกามขาวขุ่นที่ผสมปนเปกับเลือดสีแดงสดที่แห้งติดผิวเนื้อเธออยู่ร่างเล็กฝืนยันร่างกายที่ปวดเมื่อยไปทั้งตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก เธอกวาดสายตามองไปรอบห้อง แต่ก็ไม่พบวี่แววของวินเซนต์อยู่ดี เธอจึงขยับตัวอย่างระมัดระวังเพื่อที่จะลุกจากเตียงนุ่มเรียวขาเล็กก้าวลงจากเตียง เธอกำลังจะลุกขึ้นยืน แต่เพราะความเจ็บปวดจากการกายสาวทำให้เธอทรุดฮวบลงกับที่นอนอีกครั้ง“ซี้ดด

“ลงมาเล่นน้ำด้วยกันไหม” เสียงทุ้มเอ่ยถามต่อมือบางยกขึ้นมากอดอกพลางลูบแขนตัวเองด้วยความรู้สึกประหม่า เพราะน้ำเสียงและสายตาของชายหนุ่มในตอนนี้ มันทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องและทำตัวไม่ถูก“ค่ะ…เดี๋ยวไกอาไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ” หญิงสาวตอบกลับอย่างตะกุกตะกัก วินเซนต์พยักหน้าให้หญิงสาวเบาๆ ไกอาจึงหันหลังกลับและเดินไปยังห้องนอนของตัวเองทันทีชายหนุ่มมองตามหลังหญิงสาวเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะขยับตัวออกจากขอบสระว่ายน้ำ แล้วว่ายน้ำไปยังอีกฝั่งของสระในระหว่างที่รอหญิงสาวอยู่ไกอากลับมาที่สระว่ายน้ำด้วยชุดทูพีชสีดำ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ชายหนุ่มโผล่ขึ้นมาจากผิวน้ำพอดี ชายหนุ่มจับจ้องที่ร่างอรชรอย่างไม่ละสายตาราวกับว่าเขากำลังต้องมนต์สะกดบางอย่างอยู่ร่างอวบอิ่มลงมาที่สระว่ายน้ำช้าๆ ร่องรอยจ้ำสีแดงตรงเนินอกมองเห็นได้อย่างชัดเจน แต่ไกอาไม่ได้รู้สึกอายเพราะในบ้านพักมีเพียงแค่เธอกับชายหนุ่มที่เป็นคนทำรอยเอาไว้ เรือนผมยาวสลวยถูกมัดรวบตึงขึ้นไปกลางศีรษะ เผยให้เห็นลำคอระหงได้อย่างชัดเจน“น้ำเย็นไหม” เสียงทุ้มเอ่ยถามพลางขยับตัวไปใกล้ๆ หญิงสาว“นิดหน่อยค่ะ”วินเซนต์เคลื่อนตัวเข้าหาไกอา มือแกร่งคว้าเอวบาง