Todos os capítulos de เสน่หามาเฟียเถื่อน: Capítulo 51 - Capítulo 60

วินเซนต์หงุดหงิดมาหลายวันแล้ว มาเฟียหนุ่มมักจะเผลอตัวหงุดหงิดหรือโมโหใส่คนรอบข้างอยู่ตลอด จนตอนนี้ไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าไปในห้องทำงานของเจ้านายสักเท่าไหร่ มีเพียงแค่รุสโซเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้น รุสโซก็โดนเขาสาดอารมณ์ใส่อยู่ดีหลังจากที่เสร็จงานที่กาสิโน วินเซนต์ก็ไปที่ผับในเครือของพวกเขาเองต่อ ร่างกำยำนั่งอยู่ภายในห้องวีไอพีสุดหรูหรา มือหนายกแก้วเหล้าขึ้นมากระดกพรวดเดียวหมดแก้วทันใดนั้นเอง ประตูห้องวีไอพีก็ถูกเปิดพร้อมกับร่างกำยำสวมเสื้อเชิ้ตสีดำเดินเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มที่มีผิวเข้มกับนัยน์ตาสีน้ำตาล และเขาก็มีใบหน้าที่ดูเป็นมิตรที่สุดกว่าทุกคนในกลุ่ม“เป็นอะไรของมึงเนี่ย แดกเหล้าเมาทุกวันเลย” คามิลโลเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันเล็กน้อยพร้อมกับก้าวเดินมาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตรงข้ามกับวินเซนต์“แค่ผ่อนคลาย” เสียงทุ้มของวินเซนต์ตอบกลับ โดยที่เขาไม่เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเพื่อนเลยด้วยซ้ำ ไม่ใช่แค่วันนี้ที่วินเซนต์มีสภาพแบบนี้ แต่วินเซนต์ดื่มเหล้าหนักมาหลายวันแล้ว“โกหก” คามิลโลตอบกลับสั้นๆ แต่วินเซนต์ก็ทำเป็นไม่สนใจคำพูดของเพื่อนและรินเหล้าใส่แก้วของตัวเองต่อ“กูอยู่เป็นเพื่อนได้แค่ถึงตีหนึ่งนะ กูต้

“จะไปไหน” วินเซนต์มองร่างอรชรที่แต่งตัวสวยสลับกับกระเป๋าของเธอ หญิงสาวจึงหันกลับมามองหน้าชายหนุ่มด้วยใบหน้านิ่งเรียบ“จะกลับแล้ว ต้องกลับไปจัดการเรื่องที่คฤหาสน์แทนพี่ฮาเดส” ไกอาตอบกลับด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว และไม่มีความอ่อนหวานอยู่ในน้ำเสียงของเธอเหมือนกับทุกครั้งที่เธอเคยคุยกับชายหนุ่ม“เดี๋ยวให้คนขับรถไปส่ง” เสียงทุ้มตอบกลับ“ไม่เป็นไร ฉันเรียกรถแล้ว” ไกอาทั้งพูดจาห้วนๆ และเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวเองกับเขา ชายหนุ่มไม่ได้คิดจะรั้งเธอเอาไว้เลยด้วยซ้ำ เหมือนกับว่าเธอจะอยู่ก็อยู่ จะไปก็ไป“ฉัน?” วินเซนต์ยันกายขึ้นมาลุกนั่งพร้อมกับขมวดคิ้ว เขามองจ้องใบหน้าไกอาที่นิ่งๆ แต่ดูดุดัน พลางครุ่นคิดในใจว่าหญิงสาวคงจะประชดเขาที่ทะเลาะกันเมื่อวาน เธอคงอยากจะให้เขาง้อเธอละสิ แต่คนอย่างเขาไม่มีทางง้อผู้หญิงอย่างแน่นอน“อยากไปก็ไป อยากทำอะไรก็ทำ”คำพูดของชายหนุ่มทำให้เธอจุกอยู่ไม่น้อย แต่เธอก็เริ่มชินกับตัวตนแบบนี้ของเขาแล้วล่ะ ไกอาเชิดหน้าและหันหลังกลับไป เธอเอื้อมมือไปเปิดประตูพร้อมกับย่างกรายเดินออกไปจากห้องนอนทันทีที่ผ่านมาเขาไม่เคยแคร์เธอสักนิดเลยสินะ วินเซนต์ยกมือหนาขึ้นมาเสยผมเบาๆ ก่อนที่ดวงตาคม

ร่างเล็กสะดุ้งโหยงเพราะโดนปลายหัวหยักกระทุ้งเข้ามาสุดจนเธอรู้สึกจุกเสียดท้องน้อย วินเซนต์ไม่สนใจว่าเธอจะเจ็บหรือเปล่า เอวหนาขยับตอกอัดรูเล็กอย่างรัวแรงและป่าเถื่อนเขาขยับตัวขึ้นมานั่งและจับข้อขาทั้งสองของหญิงสาวแหกอ้า แล้วยกขึ้นมาชี้ขึ้นฟ้า ทำให้ดวงตาคมกริบมองเห็นร่องแคบที่กำลังดูดกลืนแก่นกายใหญ่ของตัวเองอยู่ชายหนุ่มขบกรามแกร่งพร้อมกับเอวหนาตอกอัดอย่างถี่รัว ร่างเล็กสมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก กล้ามเนื้อหน้าท้องแกร่งเริ่มขึ้นเป็นเงาวับ จากเหงื่อที่เริ่มเปียกชื้นตามตัวของเขา ภายในกายสาวทั้งอุ่นร้อน เปียกชื้นและนุ่มนิ่ม“เจ็บ! หยุดสักที! อ๊ะ!”ทุกครั้งที่เสียงหวานห้ามปรามเขา เอวสอบก็จะกระทุ้งเน้นๆ เพื่อให้ร่างอรชรเจ็บปวด ยิ่งเธอต่อต้านเขา ยิ่งเธอดีดดิ้น วินเซนต์ก็ยิ่งกระแทกกระทั้นร่างเล็กอย่างหนักหน่วงมากขึ้น“อืออ..ซี้ดด” แต่เมื่อมันจะไม่ได้ทำให้คนตัวเล็กเจ็บปวดอยู่ฝ่ายเดียว เขาเองก็เจ็บปวดแก่นกายใหญ่ที่โดนถ้ำแคบบีบรัดเช่นกัน แต่เป็นความเจ็บปวดที่เขาถูกใจเหลือเกิน“จำเอาไว้นะไกอา..ถ้าไม่อยากโดนแบบนี้อีกก็อย่าท้าทายพี่”เสียงทุ้มบอกกล่าวพร้อมกับรวบข้อเท้าเล็กเข้ามาหากัน แล้วจับเอาไว้ด้วย

หญิงสาวใช้เวลาอาบน้ำไม่นานไม่นาน เมื่อเธอแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ไกอาลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากห้องนอนและเดินไปยังหน้าประตูเพนต์เฮาส์ทันที“จะไปไหนครับคุณไกอา” เสียงของบอดี้การ์ดคนสนิทเอ่ยถามหญิงสาว เมื่อเธอเปิดประตูเพนต์เฮาส์ออกมา“ฉันจะกลับ” คราวนี้หญิงสาวไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เธอเดินดุ่มๆ จะตรงไปยังลิฟต์หรู แต่คนสนิทของวินเซนต์ก็เดินมาขวางเอาไว้ พร้อมกับบอดี้การ์ดอีกคนที่อยู่หน้าลิฟต์ที่เดินปรี่เข้ามาใกล้หญิงสาว“นายท่านไม่ได้อนุญาตครับ” รุสโซบอกกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่ครั้งนี้หญิงสาวดูมีสายตาที่ดุดันกว่าในตอนแรกมาก“แต่ฉันจะไป” เดี๋ยวก็ได้รู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ดื้อดึงขนาดไหน ถ้าเธอรักเธอยอมได้ทุกอย่าง แต่ถ้าเธอเกลียด เธอก็สามารถพังได้ทุกอย่างเช่นกัน“ขอโทษนะครับ” เมื่อเห็นว่าไกอาไม่มีท่าทีที่จะกลับเข้าไปในห้อง เขาก็ไม่มีทางเลือกจริงๆรุสโซพยักหน้าให้กับบอดี้การ์ดด้านหลังของหญิงสาว ที่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบอดี้การ์ดคนนั้นมายืนอยู่ตั้งแต่ตอนไหน ไกอาไม่ทันได้สังเกตในตอนที่เธอออกมาจากเพนต์เฮาส์ว่ามีบอดี้การ์ดทั้งหมดกี่คนไกอาขมวดคิ้วเล็กน้อย และกำลังจะหันหลังกลับไปมอง แต่ทว่ามือปริศนา

เมื่อเล็ตตี้ออกจากรถไป ไมเคิลกับคนขับรถก็ขึ้นมาประจำตำแหน่งตรงเบารด้านหน้าอย่างรวดเร็ว“เธอทำอะไรอยู่” วินเซนต์เอ่ยถามไมเคิล ซึ่งบอดี้การ์ดรู้ดีว่าเจ้านายหมายถึงใคร“รุสโซบอกว่า..ตอนที่แม่บ้านเข้าไปทำอาหารให้ คุณไกอานอนอยู่ในห้องนั่งเล่นครับ” เสียงทุ้มของไมเคิลตอบกลับตามที่ได้รับรายงานมาจากรุสโซ“เธอยอมกินข้าวใช่ไหม”“กินหมดเลยครับนาย”วินเซนต์รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป เพราะโดยปกติ ผู้หยิงมักจะประชดประชันโดยการประท้วงหรือไม่ยอมกินข้าว แต่ไกอาไม่ได้เป็นแบบนั้น เขาไม่รู้ว่าเธอคิดจะทำอะไรอยู่หรือเปล่าด้านไกอาร่างอรชรนอนดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา แต่เธอไม่ได้สนใจมันสักเท่าไหร่ ในหัวของเธอยังคิดเรื่องของวินเซนต์ พี่ฮาเดส และพี่วีนัสอยู่ เธอพยายามจะปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ต้องมานอนจมกับความเศร้าและร้องไห้เหมือนกับนางเอกในละคร เมื่อเธอทานอาหารที่แม่บ้านทำให้กินจนหมด หญิงสาวก็มานอนอยู่บนโซฟาภายในห้องนั่งเล่น เธอต้องใช้ความคิดและสมองให้เยอะๆ ดังนั้นหญิงสาวจึงต้องเต็มพลังหญิงสาวรู้ว่าถ้าเธอออกไปตอนนี้ บอดี้การ์ดของวินเซนต์ก็ไม่ยอมปล่อยเธอไปอยู่ดี เธอไม่เอาตัว