Todos os capítulos de เสน่หามาเฟียเถื่อน: Capítulo 11 - Capítulo 20

คฤหาสน์ของวินเซนต์ร่างกำยำเดินเข้ามาภายในคฤหาสน์สุดหรูที่ตั้งอยู่ในเมืองฟลอเรนซ์ ท่วงท่าการเดินของเขาสง่าผ่าเผยแต่ไม่แข็งกระด้าง ดูเป็นธรรมชาติ คฤหาสน์ของมาเฟียหนุ่มอยู่ห่างจากโรมประมาณเก้าสิบนาที คฤหาสน์ยุโรปสีครีมสไตล์นีโอคลาสสิกที่มีหลังคาสีน้ำเงิน ที่ตั้งตระหง่านท่ามกลางสวนเขียวชอุ่มภายในคฤหาสน์เงียบสงัดราวกับว่าไม่มีคนอยู่ ทั้งๆ ที่ทุกพื้นที่มีทั้งสาวใช้และบอดี้การ์ดร่างกำยำอยู่เรียงรายกันอยู่แทบจะทุกพื้นที่ ทั้งภายในคฤหาสน์ และด้านนอก แต่เพราะชายหนุ่มไม่ชอบให้มีเสียงเอะอะโวยวาย เขาจึงไม่อนุญาตให้เหล่าคนใช้กับบอดี้การ์ดเสียงดังรบกวนเขาเด็ดขาดชายหนุ่มอยู่ที่นี่เพียงคนเดียวเท่านั้น เขาเสียพ่อแม่ไปหมดแล้ว ญาติผู้ใหญ่ก็ไม่มี ซึ่งต่อให้เขามีญาติผู้ใหญ่ เขาก็ไม่ได้สนใจใครทั้งนั้น เพราะเป็นตัวเขาเองที่ไต่เต้าและพยายามที่จะขึ้นมาอยู่บนจุดสูงสุดด้วยตัวเองทั้งสิ้น“กลับมาแล้วครับนายท่าน” รุสโซ บอดี้การ์ดคนสนิทที่เป็นทั้งบอดี้การ์ดและเลขาประจำตัวของเจ้านายเอ่ยทักทายวินเซนต์ เมื่อเจ้านายเดินผ่านประตูเข้ามาแล้ว“อือ” วินเซนต์ขานรับในลำคอด้วยใบหน้าที่ดูเรียบเฉยกับสายตาที่ดูเย็นชา ราวกับคนละ

‘ของที่พี่ซื้อให้ เอากลับไปหมดไหมครับ’ เสียงทุ้มของชายหนุ่มเอ่ยถามต่อ“เอากลับมาหมดค่ะ”‘ดีมากครับคนเก่ง’“ว่าแต่พี่วีนัสสบายดีไหมคะ” เสียงหวานเอ่ยถามต่อ แต่ชายหนุ่มเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะตอบกลับมา‘เธอไปทำงานที่อเมริกา พี่เลยไม่ค่อยรู้เลยของเธอสักเท่าไหร่’“อ๋อค่ะ”‘พี่ทำงานก่อนนะครับ เสร็จงานแล้วจะส่งข้อความหา’“ได้ค่ะ ตั้งใจทำงานนะคะ”‘ครับ’หลังจากนั้น ไกอากดวางสายไปและยืนเท้าระเบียงห้องนอนพลางครุ่นคิดไปถึงช่วงเวลาที่เธออยู่ที่อิตาลี เธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงได้มีความสุขและอิ่มเอมภายในใจได้มากมายขนาดนี้ในระหว่างที่หญิงสาวยืนยิ้มกับตัวเองอยู่คนเดียว ประตูกระจกของระเบียงห้องก็ถูกเลื่อนเปิดออก พร้อมกับสาวใช้ที่เดินออกมาบอกกล่าวไกอา“คุณหนูคะ ดิฉันเตรียมน้ำอุ่นให้เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ”“เดี๋ยวฉันเข้าไป” ไกอาหันหน้ามาตอบกลับ“ค่ะคุณหนู”ไกอากลับเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง เธอจัดการอาบน้ำชำระร่างกายและนอนแช่น้ำอุ่นอยู่เกือบชั่วโมง และอีกหนึ่งชั่วโมงกับการเป่าผมให้แห้งกับทาครีมบำรุงผิวพรรณของเธอ ซึ่งแน่นอนว่ามันเป็นเรื่องปกติของผู้หญิงที่รักสวยรักงามอย่างเธอ เธอต้องพิถีพิถันกับการดูแล

เวลาผ่านพ้นไปเกือบครึ่งชั่วโมง ปู่ของเธอเริ่มจะเมื่อยเล็กน้อย แอรีสจึงปลีกตัวไปพักผ่อนในคฤหาสน์ก่อน เมื่อเธออยู่คนเดียวแล้ว ไกอาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความส่งไปให้วินเซนต์ทันที และแน่นอนว่าชายหนุ่มก็รีบโทรเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว ราวกับว่าเขากำลังรอข้อความของเธออยู่‘อยู่คนเดียวแล้วเหรอครับ’ เสียงทุ้มของวินเซนต์เอ่ยถามลอดผ่านโทรศัพท์“ใช่ค่ะ คุณปู่เพิ่งเข้าไปในบ้านเมื่อกี้” เสียงหวานตอบกลับไป‘ท่านสบายดีไหม’“คุณปู่สบายดีค่ะ”‘ครับ…คิดถึงนะครับ’“ค่ะ” คำพูดของชายหนุ่ม ทำให้หญิงสาวแอบอมยิ้มด้วยความเขินอาย และด้วยน้ำเสียงที่ตอบกลับชายหนุ่มไปของเธอ ทำให้วินเซนต์รับรู้ได้ว่าเธอกำลังเขินเขาอยู่‘เขินเหรอ’“เปล่าค่ะ”‘หึๆ’ เสียงทุ้มหัวเราะเบาๆ ในลำคอ“งานเยอะไหมคะวันนี้” หญิงสาวรีบเปลี่ยนเรื่องทันที‘เยอะครับ แต่ว่างก็รีบส่งข้อความหาเราเลยนะ’ทั้งสองคนคุยโทรศัพท์กันอยู่สักพักหนึ่ง ก่อนที่ชายหนุ่มจะกลับไปทำงานต่อ ไกอาจึงนั่งอ่านหนังสือต่ออยู่สักพักหนึ่ง และค่อยกลับเข้าไปในคฤหาสน์ในเวลาต่อมาช่วงเย็นของวันไกอามาที่คาเฟ่ใจกลางเมืองกรุง เธอนัดเซบาสเตียนกับอลิซออกมาเจอกันเพราะไม่มีอะไรทำ เธ

คำตอบของชายหนุ่ม ทำให้ใจดวงน้อยเต้นรัวขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย ไกอาขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางส่งข้อความไปให้ชายหนุ่มต่อไกอา : พี่มาเกาหลีเหรอคะวินเซนต์ : ครับ ไม่ต้องรีบนะ พี่รอได้เมื่อชายหนุ่มพิมพ์ข้อความส่งมาเช่นนั้น หญิงสาวจึงรีบจัดแจงตัวเองให้เรียบร้อยแล้ว และออกมาจากห้องอย่างรวดเร็วไม่นานสักเท่าไหร่ ร่างอรชรสวมเสื้อสีน้ำตาลเข้มแขนยาวรัดรูปกับกระโปรงทรงเอสั้นสีดำก็ลงมาจนถึงชั้นล็อบบี้ ใบหน้าสวยสดมองหาชายหนุ่มอยู่ชั่วครู่“ไกอา” เสียงทุ้มดังขึ้นมาจากด้านหลังของหญิงสาว ร่างอรชรจึงหันหลังกลับมาหาต้นต่อของเสียงทันที“พี่วินเซนต์…” เรียวปากเล็กเอ่ยเรียกชื่อของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวของเธอ ดวงตาทั้งสองคู่จ้องมองกันอย่างลึกซึ้ง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่มที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่ด้วยท่าทางสบายๆ“มาได้ไงคะ” เสียงหวานเอ่ยถามต่อ“พี่อยากเจอก็เลยแวะมาหา”สิ้นเสียงทุ้ม ใจดวงน้อยพองโตขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าวินเซนต์จะบินข้ามน้ำข้ามทะเลมาหาเธอเพราะแค่อยากเจอเธอเพียงเท่านั้น“บินมาจากอิตาลีเหรอคะ” เธอถามต่อ“ครับ…ไปเดินเล่นกัน” ไม่พูดเปล่า มือแกร่งข้างหนึ

ดวงตาคมกริบของวินเซนต์มองตรงไปข้างหน้าด้วยสายตาที่ดุดัน สายตาของมาเฟียหนุ่มดูเหม่อลอยไม่จดจ่อกับสิ่งใด เนื่องจากเขากำลังครุ่นคิดอย่างหนักกับเรื่องของไกอาชายหนุ่มนั่งเงียบอยู่สักพักหนึ่ง ก่อนที่เขาจะนึกขึ้นมาได้ว่าเขายังไม่ได้ส่งข้อความบอกกล่าวไกอาเลย วินเซนต์จึงวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะ แล้วล้วงหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋าขึ้นมาพิมพ์ข้อความหาไกอาวินเซนต์ : พี่ถึงอิตาลีแล้วนะครับเมื่อส่งข้อความหาหญิงสาวเรียบร้อยแล้ว มือแกร่งโยนโทรศัพท์ลงบนโซฟาอย่างไม่ไยดี“พรุ่งนี้ต้องไปโกดังเพื่อตรวจสอบสินค้านะครับนาย” เสียงของบอดี้การ์ดเอ่ยขึ้นมา“แล้วไอ้คามิลโลล่ะ” วินเซนต์ถามต่อพร้อมกับยกบุหรี่อัดเข้าปอดอีกครั้ง“ช่วงเช้าท่านคามิลโลจะไปที่กาสิโนเองครับ”“อือ ออกไปได้แล้ว กูอยากอยู่คนเดียว”“ครับนาย” รุสโซก้มศีรษะให้เจ้านายหนึ่งครั้ง ก่อนที่คนสนิทจะหันหลังเดินออกไปจากห้องทำงานของเจ้านายอย่างช้าๆวินเซนต์นั่งจมอยู่กับความคิดภายในห้องทำงานอยู่คนเดียว เขาทั้งอัดบุหรี่เข้าไปให้เต็มปอด ทั้งดื่มเหล้าหนัก และชายหนุ่มก็เป็นอย่างนี้มาโดยตลอด วินเซนต์ใช้ชีวิตแบบนี้มาเป็นสิบปีแล้วเช้าวันต่อมาวินเซนต์ตื่นขึ้นมาในช่วง