Todos os capítulos de เสน่หามาเฟียเถื่อน: Capítulo 41 - Capítulo 50

วันต่อมาร่างอรชรของไกอานั่งอ่านหนังสืออยู่ภายในห้องหนังสือของคฤหาสน์ในช่วงเที่ยงของวัน เธอทั้งอ่านทั้งจดบันทึกในสิ่งที่สำคัญลงสมุดเล็กของตัวเอง แต่เมื่อเธออ่านหนังสือไปได้สักพัก เธอละสายตาออกจากหนังสือเล็กน้อยและมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างครุ่นคิดเมื่อวานนี้ หลังจากที่ไกอาคุยโทรศัพท์กับวินเซนต์ เธอก็ไม่ได้รับการติดต่อกลับมาอีก ไม่ว่าจะเป็นข้อความหรือการโทรเข้ามา แต่ไกอาก็พยายามส่งข้อความหาชายหนุ่มอยู่ตลอดเวลา รายงานเขาตามปกติทุกอย่างแบบที่เธอเคยทำ ทว่าก็ไร้ข้อความตอบกลับมาจากวินเซนต์“คุณหนูคะ อาหารเที่ยงเสร็จแล้วค่ะ” เสียงของสาวใช้ปลุกให้ไกอาสะดุ้งเล็กน้อยคุณหนูของคฤหาสน์หันมองหน้าสาวใช้ที่เธอไม่รู้เลยว่าเข้ามาในห้องหนังสือตั้งแต่เมื่อไหร่“อือ…เดี๋ยวฉันไป” ไกอาตอบกลับสาวใช้จากนั้นสาวใช้ชุดสีดำจึงโค้งคำนับไกอาหนึ่งครั้ง ก่อนที่เธอจะเดินออกไปจากห้องหนังสืออย่างช้าๆ“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่านะ” ไกอาบ่นพึมพำกับตัวเอง มือบางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดดูอีกครั้ง วินเซนต์ยังไม่อ่านข้อความเก่าๆ ที่ไกอาส่งไปก่อนหน้านี้เลยสักข้อความ นิ้วเล็กกดพิมพ์ข้อความและส่งไปอีกครั้งข้อความ ไก

สองวันต่อมา ร่างอรชรของไกอาลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สีดำออกมาจากขาออกของสนามบินประเทศอิตาลี ใบหน้าสวยสดถูกปกปิดด้วยแว่นกันแดดสีดำสุดหรูไกอาหยุดเดินชั่วครู่ มือบางที่ถือโทรศัพท์อยู่ยกขึ้นมาเปิดหน้าจอดูอีกครั้ง แต่ก็ยังคงไร้วี่แววข้อความตอบกลับของวินเซนต์เช่นเคย จนตอนนี้เธอเริ่มจะไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรแล้ว เพราะในสมองของไกอาเอาแต่วนคิดเรื่องของวินเซนต์ซ้ำๆหญิงสาวเดินออกมาที่หน้าสนามบิน เพื่อเรียกรถไปยังโรงแรมที่เธอจองเอาไว้ ภายใต้แว่นตาสีดำ ดวงตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความสับสนและว้าวุ่น อีกทั้งยังเต็มไปด้วยคำถามมากมาย…คำถามที่เธอต้องการคำตอบจากวินเซนต์ทุกอย่างกับสิ่งที่เกิดขึ้นด้านวินเซนต์ ช่วงเช้ามาเฟียหนุ่มไปที่โกดังสินค้าเพื่อตรวจสอบสินค้าใหม่ที่เข้ามาส่งในตอนเช้า จากนั้นในช่วงบ่าย เขาจึงกลับมาทำงานที่กาสิโนต่อ ร่างกำยำสวมเสื้อเชิ้ตสีกรมและปลดกระดุมลงมาจนเผยให้เห็นแผงอกแกร่งรำไรมือหนาทั้งสองข้างกดแป้นพิมพ์ของแล็ปท็อปพร้อมกับมองจ้องไปยังหน้าจออย่างใจจดใจจ่ออยู่ตรงโต๊ะทำงานในขณะนั่นเอง เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นมาอีกครั้ง ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือข้างหนึ่ง

มาเฟียหนุ่มหน้าตานิ่งเรียบกลับมาทำงานที่กาสิโนต่อ หลังจากที่เขาจัดการเรื่องของไกอาเสร็จ รุสโซกลับมาที่กาสิโนในสองชั่วโมงต่อมา และเข้าไปในห้องทำงานของเจ้านายเพื่อรายงานให้วินเซนต์ฟัง“เรียบร้อยไหม” วินเซนต์เอ่ยถามลูกน้องที่ยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเขา“ครับนาย” รุสโซตอบกลับเจ้านายด้วยน้ำเสียงหนักแน่นวินเซนต์นั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงโต๊ะทำงาน ดวงตาคมกริบไม่ได้จับจ้องหน้าจอแล็ปท็อปที่ตั้งอยู่ตรงหน้าของเขา แม้นว่าชายหนุ่มจะทำงานอยู่ แต่ภายในสมองและหัวใจของเขาก็ยังคงว้าวุ่นกับเรื่องของไกอาอยู่ตลอดเวลาเวลาผ่านพ้นไปเรื่อยๆ ร่างอรชรของไกอานั่งรอวินเซนต์ตั้งแต่ช่วงสามทุ่มของวัน เธอนั่งดูโทรทัศน์ภายในห้องนั่งเล่น จวบจนหญิงสาวเผลอหลับไปหลังจากที่วินเซนต์ออกไปจากห้องได้ไม่นาน มีชายชุดดำอีกสองคนที่นำกระเป๋ากับของใช้มาให้เธอที่เพนต์เฮาส์ของวินเซนต์ไกอาสวมชุดมิติเดรสสีขาวสายเดี่ยว เธอหลับๆ ตื่นๆ ตลอดทั้งคืนเพราะเป็นห่วงชายหนุ่ม เสียงตะกุกตะกักกดรหัสอยู่ตรงประตูห้องดังขึ้น ก่อนที่ร่างกำยำจะเปิดประตูเข้ามาในเพนต์เฮาส์ เมื่อได้ยินเสียงประตูห้อง หญิงสาวจึงสะดุ้งตื่นทันทีวินเซนต์กลับมาที่เพนต์เฮาส์ตอนตี

ช่วงสายของวันต่อมา ไกอาตื่นขึ้นมาด้วยร่างกายที่หนักอึ้งและเมื่อยขบไปทั่วทั้งตัว ร่างอรชรสวมเสื้อยืดตัวใหญ่สีดำยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงนุ่ม เธอมองรอบๆ ห้องสีดำแดงเพื่อหาชายหนุ่ม เนื่องจากเขาไม่ได้นอนอยู่ข้างกายของเธอ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้าที่เธอจะหลับ เธอยังเห็นเขานอนอยู่ข้างกายอยู่เลยก่อนจะหลับ ไกอาฝืนร่างกายลุกขึ้นไปอาบน้ำล้างตัว เพราะคราบน้ำเหนียวข้นมันทำให้เธอนอนไม่สบายตัวสักเท่าไร ส่วนวินเซนต์ก็หลับไปตั้งแต่ที่เขาเสร็จสมในรอบที่สามหญิงสาวมองออกไปตรงระเบียงห้องนอน วินเซนต์ท่อนบนเปลือยเปล่ายืนจับราวระเบียงพร้อมกับมืออีกข้างที่กำลังคีบบุหรี่ขึ้นมาอัดเข้าเต็มปอด ท่อนล่างของชายหนุ่มมีผ้าขนหนูสีขาวพันรอบเอวหนาเอาไว้ ไกอาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะก้าวลงจากเตียงนอนนุ่มและเดินตรงไปเลื่อนประตูระเบียงแง้มออก“ทำอะไรอยู่คะ” หญิงสาวเดินออกมาจากห้องนอนและเอ่ยถามชายหนุ่ม แม้นว่าหญิงสาวจะไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ แต่เธอก็เลือกที่จะเดินออกมาหาวินเซนต์อยู่ดี“ออกมาทำไม” ใบหน้าของวินเซนต์ราวกับภาพวาดที่ไร้ความรู้สึกหันหลังกลับมามองหน้าหญิงสาว ไกอายกมือขึ้นมาปิดจมูก เนื่องจากเธอเหม็นกลิ่นควันบุหรี่“เข้าไปใน

“พี่เปลี่ยนไป..เปลี่ยนไปมากๆ เลยนะคะ…พี่รู้ตัวบ้างไหม” ความอัดอั้นตันใจทำให้ไกอาพูดทุกอย่างออกไป เขาไม่ใช่คนที่เคยแสนดีของเธอ ตอนนี้มันไม่ใช่เลยสักนิดวินเซนต์เงียบไปเล็กน้อยพลางจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวด้วยสายตาดุดัน จนไกอารู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาเล็กน้อย มือแกร่งเลื่อนไปล้วงกระเป๋ากางเกงเอาไว้ทั้งสองข้าง“รู้ไหมว่าพี่ไม่ชอบอะไรมากที่สุด” ชายหนุ่มมองจ้องเข้าไปในดวงตากลมโต“...” ไกอานิ่งเงียบไปชั่วขณะ เธอรู้สึกเกรงกลัวต่อท่าทางและสายตาของชายหนุ่มในตอนนี้เหลือเกิน“พี่ไม่ชอบเรื่องอะไรที่มันวุ่นวายหรือดูงี่เง่าแบบนี้ไง”“งี่เง่า?” ใบหน้าสวยคมขมวดคิ้วกับคำพูดของชายหนุ่ม“แล้วที่ทำอยู่นี้ไม่งี่เง่าหรือไง”วินเซนต์ทิ้งประโยคที่ดังก้องอยู่ในหัวของหญิงสาว ก่อนที่เขาจะเดินหนีออกไปจากห้องนอนและออกไปจากเพนต์เฮาส์ทันทีคล้อยหลังชายหนุ่ม เธออึ้งกับคำพูดของวินเซนต์อยู่ไม่น้อย ตาพร่ามัวด้วยม่านน้ำตาที่กำลังก่อตัวขึ้นมา แต่หญิงสาวก็พยายามที่จะฝืนกั้นน้ำตาเอาไว้เธอยืนนิ่งกำลังไตร่ตรองคำพูดและการกระทำของตัวเอง คิดว่าการทะเลาะกันครั้งแรกในวันนี้ มันเป็นความผิดของเธอเองหรือเปล่าทั้งๆ ที่เธอก็รู้อยู่แล้ว