Lahat ng Kabanata ng เสน่หามาเฟียเถื่อน: Kabanata 61 - Kabanata 70

ไกอาสวมเพียงเสื้อยืดตัวใหญ่สีดำของชายหนุ่ม เรียวแขนเล็กกอดอกเดินวนไปวนมาอยู่ภายในห้องนั่งเล่น เธอเริ่มเบื่อเต็มทนแล้ว วินเซนต์จะทำแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ ถ้าเขาพอใจแล้ว เขาก็ควรปล่อยเธอไปได้แล้วหญิงสาวเดินกลับเข้าไปในห้องนอน แล้วเปิดลิ้นชักดูไปเรื่อยเปื่อย เธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ แต่เธอแค่ลองหาดูว่าจะมีอะไรที่พอจะทำให้เธอคลายความเบื่อหน่ายได้บ้าง ไกอาเห็นซองบุหรี่กับไฟแช็กสีเงินในลิ้นชักข้างหัวเตียง เธอจึงนึกบางอย่างขึ้นมาได้“ชอบดูดนักใช่ไหม…ของพวกนี้เนี่ย” หญิงสาวหยิบบุหรี่กับไฟแช็กในลิ้นชักมาถือไว้ ก่อนที่เธอจะเดินตรงไปยังระเบียงห้องนอนทันทีมาเฟียหนุ่มเดินออกมาจากลิฟต์หรูด้วยใบหน้านิ่งเรียบไร้อารมณ์ เขากลับมาที่เพนต์เฮาส์ หลังจากที่ปล่อยให้ไกอาอยู่คนเดียวถึงสามวัน รุสโซที่ยืนอยู่หน้าห้องเอื้อมมือไปกดรหัสผ่านและเปิดประตูให้เจ้านาย วินเซนต์จึงเดินเข้ามาในเพนต์เฮาส์ช้าๆวินเซนต์มองหาหญิงสาวรอบห้องนั่งเล่น แต่เมื่อไม่พบหญิงสาว เขาจึงเดินตรงไปยังห้องนอนต่อ เขาเห็นไกอายืนหันหลังอยู่ตรงระเบียงห้องนอน แต่ในวินาทีต่อมา ชายหนุ่มเลื่อนสายตาไปเห็นควันและบุหรี่ในมือเล็กที่เธอกำลังคีบอย

เช้าวันต่อมา ไกอาเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งอย่างช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลาของวินเซนต์อยู่ห่างจากใบหน้าหญิงสาวเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น วินเซนต์นอนมองจับจ้องที่เธออยู่ด้วยใบหน้าราบเรียบ หญิงสาวดันอกแกร่งเบาๆ แต่มือหนาก็กระชับกอดรัดหญิงสาวแน่นขึ้นกว่าเดิม“หิวหรือยัง” วินเซนต์เอ่ยถาม แต่หญิงสาวไม่ยอมตอบ เธอยังคงพยายามที่จะดันตัวออกห่างจากชายหนุ่มอยู่อย่างนั้น“ไกอา” เขากดเสียงต่ำใส่เธอ“ไม่” ไกอาตอบกลับด้วยน้ำเสียงดื้อรั้น แต่ทว่าเสียงท้องของเธอร้องประท้วงขึ้นมาพอดี เนื่องจากเมื่อคืนเธอยังไม่ได้กินอะไรก่อนที่จะนอน เมื่อตื่นมาเธอจึงหิวไวกว่าปกติชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะค่อยๆ คลายอ้อมกอดจากร่างเล็กอย่างอ้อยอิ่ง ไกอาจึงขยับตัวหนีเขาทันที“เดี๋ยวพี่ทำอาหารเช้าให้กิน” พูดจบ ร่างกำยำก็ยันกายลุกขึ้นมานั่งพร้อมกับมือหนาที่เสยผมอย่างลวกๆวินเซนต์ลุกขึ้นจากที่นอนและเดินอ้อมมาข้างเตียงฝั่งที่ไกอานอนอยู่ เขาย่อตัวเล็กน้อยเพื่อที่จะอุ้มร่างเล็กขึ้นมา แต่ไกอาก็ตั้งท่าจะขยับตัวหนีชายหนุ่ม“ไม่ต้อง…ฉันเดินเองได้”“อยู่เฉยๆ” เสียงทุ้มออกคำสั่งพร้อมกับช้อนอุ้มร่างอรชรขึ้นมาแนบอกแกร่ง ซึ่งหญิงสาวดีด

ชายหนุ่มละใบหน้าหล่อเหลาออกมาช้าๆ ก่อนที่เขาจะหยุดมองหน้าหญิงสาวอยู่ชั่วครู่ ใบหน้าสวยคมยังคงหลับตาอยู่ แต่เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยวินเซนต์ไม่รอช้า เขาขยับกายลงไปนั่งคุกเข่าอยู่ตรงพื้นพรม จากนั้นมือแกร่งจับเรียวขาสวยแยกออกอย่างเบามือที่สุด เสื้อยืดที่เธอสวมใส่ถลกขึ้นไปกองตรงเอวบางแบบอัตโนมัติ นัยน์ตาคมกริบมองร่องสวาทสาวสีกุหลาบพลางเลียริมฝีปากหนาที่แห้งเผือกราวกับคนขาดน้ำหญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นมาพอดี เธอมองลงต่ำไปและพบว่าวินเซนต์กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ตรงระหว่างกลางเรียวขาสวยของเธอ“ทะ…ทำอะไรของพี่” เสียงหวานถามอย่างตะกุกตะกัก ชายหนุ่มก็แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงหญิงสาว เธอพยายามจะหดเรียวขาสวยกลับเข้าหากัน แต่มือหนาจับตรึงเรียวขาสวยเอาไว้“พี่วินเซนต์!”ในวินาทีต่อมา ปลายลิ้นร้ายกวาดเลียไปตามกลีบเนื้อข้างๆ ทั้งสองฝั่ง และกลับมากระดกเลียตรงติ่งสวาทอย่างช้าๆ เน้นๆไกอาผงกหัวขึ้นมามองชายหนุ่มที่เอาหน้ามุดอยู่ตรงจุดสงวนของเธอ แก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อ หญิงสาวรู้สึกเขินอายแต่ก็ไม่สามารถขัดขืนอะไรได้ ความรู้สึกร้อนวูบวาบแผ่ซ่านไปทั่วท้องน้อย เมื่อเธอสัมผัสได้ถึงความเปียกและนุ่มนิ่มของลิ้นที่กำลังไล่เ

“จริงเหรอ! มาทำอะไร” ไกอาพูดด้วยน้ำเสียงดีอกดีใจ เพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เธอก็ไม่ได้เจอกับเพื่อนๆ เลย ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเจอกันตลอด‘มาทำธุระ แต่เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว เดี๋ยวฉันส่งโลเคชันให้นะ สองทุ่มออกมากินข้าวด้วยกันนะ’“ได้ๆ ส่งโลเคชันมานะ เจอกันนะ”หลังจากที่สองสาวคุยกันเสร็จ ยังไม่ทันที่ไกอาจะพูดอะไรกับวินเซนต์ ชายหนุ่มก็รีบหันมาถามหญิงสาวก่อน“จะไปไหน”“อลิซบินมาที่อิตาลี” ไกอาตอบกลับ ทำให้วินเซนต์มองจ้องหน้าเธออย่างใช้ความคิดเล็กน้อย หญิงสาวจึงพูดต่อ“ฉันจะออกไปหาเพื่อน”“แต่แผลยังไม่หายดี” เสียงทุ้มคัดค้านและมองไปที่หัวเข่าของเธอที่มีผ้าก๊อซสีขาวปิดแผลเอาไว้อยู่“ฉันเบื่อ ฉันออกไปคุยกับเพื่อนหน่อยไม่ได้หรือไง”วินเซนต์ยังไม่ได้ตอบกลับอะไรหญิงสาว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง และย่อตัวลงมาช้อนอุ้มร่างเล็กในท่าเจ้าสาวขึ้นจากโซฟา“ทำอะไรของพี่” ไกอายกมือดันอกแกร่งพลางเอ่ยถามอย่างสงสัยมาเฟียหนุ่มยังไม่ได้ตอบกลับอะไร เขาพาเธอเดินผ่านห้องนอนมาจนถึงห้องน้ำ ก่อนที่จะวางเธอลงข้างๆ อ่างจากุชชี่ เรียวขาสวยจึงยืนตั้งตัวให้ดีๆ“อาบน้ำ…เดี๋ยวพี่ไปส่ง” เสียงทุ้มบอกกล่าว ทำให้ไกอามองหน้าชายหนุ่มด้วยใ

ชายหนุ่มครุ่นคิดอยู่ภายในใจ หรือจะเป็นเพราะว่าเธอได้ไปเจอเพื่อนของเธอ ไกอาจึงดูอารมณ์ดีขึ้นแบบนี้“ตอนเย็นอยากไปหาเพื่อนไหม” วินเซนต์เอ่ยถามด้วยใบหน้านิ่งๆ และไม่ได้หันไปมองไกอา“ไปได้เหรอคะ” หญิงสาวหันขวับมามองชายหนุ่ม เธอดูดีใจจนออกนอกหน้า“อือ” เขาพยักหน้าเบาๆ“จริงเหรอ”“จะไปก็ไป เดี๋ยวพี่ไปส่ง”ไกอาอมยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนที่เธอจะหันกลับมาสนใจกับอาหารตรงหน้าต่อ วินเซนต์จึงหันมองหญิงสาว พร้อมกับส่ายหน้าอมยิ้มกับท่าทางของหญิงสาว การกระทำของไกอา มันดูน่ารักน่าเอ็นดูไปหมดเลยจริงๆตอนเย็น ไกอานัดเพื่อนไปทานอาหารที่ร้านหรูใกล้ๆ เพนต์เฮาส์ อลิซมาตามเวลานัดพอดีเป๊ะ จากนั้นพวกเธอก็สั่งอาหารทันที“เซบาสเตียนเป็นไงบ้าง” ไกอาเอ่ยถามเพื่อนสาวที่นั่งอยู่ตรงข้าม“ช่วยงานที่บ้านอยู่ที่ไทยนั่นแหละ”“ทำงานกันทั้งคู่เลยสินะ”“แล้วเรื่องที่แกจะทำธุรกิจล่ะ” สิ้นเสียงอลิซ ไกอาเงียบลงไปชั่วครู่ในขณะนั่นเอง ผู้ชายหนุ่มหล่อคนหนึ่งเดินปรี่มาที่โต๊ะของพวกเธอ ไกอากับอลิซหันไปมองอย่างพร้อมเพรียงกัน“สวัสดีครับ” ชายหนุ่มเดินมาหยุดอยู่ตรงโต๊ะพลางส่งสายตาให้ไกอาบอดี้การ์ดสองคนรีบปรี่เดินเข้ามาขวางชายหนุ่มคนน