Todos os capítulos de เหนือราชันคือเมีย: Capítulo 11 - Capítulo 19

.......เริ่มแผนการ......เพื่อนๆมาเฟียทั้งสี่คนนัดรวมตัวเพื่อการนี้โดยเฉพาะ พวกเขาต้องแก้แค้นคนที่ทำให้เจ๊เอ็มม่าตายให้ได้"พวกมึงมีแผนอะไรไหม?" สิงหาเอ่ยถามจัสตินและดีออนส่ายหน้าไปมาน้อยๆเป็นเชิงว่าไม่มีแผนในหัวเลยสักอย่าง ถ้าจะให้พวกเขาออกความเห็นก็มีแค่ไปจับกุมตัวคนๆนั้นแล้วฆ่าทิ้งซะก็เสร็จเรื่อง แต่คนโหดเห*้ยมแบบนั้น มันต้องเจอหนักและทรมานก่อนที่จะตายราชันนั่งทำหน้านิ่งเขามีแผนไว้อยู่แล้วแต่แค่รอฟังความเห็นของเพื่อนก่อนเท่านั้น ในเมื่อเพื่อนๆไม่มีแผนอะไร นั้นก็คงต้องใช้แผนของเขาแล้วละ"แล้วมึงล่ะไอ้ราชันมึงมีแผนอยู่แล้วใช่ไหมวะ" สิงหาเอ่ยถามราชันเพราะในบรรดาเพื่อนๆทั้งสี่คน ราชันคือคนเดียวที่มักจะมีแผนการทีชาญฉลาด แต่จะมีอยู่คนนึงที่ฉลาดมากกว่ามันนั่นก็คือเมียมันนั้นและ"แน่นอนว่ามีแต่พวกมึงต้องทำตามแผนของกู โดยเฉพาะมึงจัสติน"ราชันบอกแล้วก็เหมือนเดิมทุกครั้งจัสตินจะเป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับราชันไม่ว่างานไหนจัสตินรับจบคนเดียว ส่วนคนที่ถูกเลือกนั่งถอนหายใจเฮึอกใหญ่ ได้แต่คิดในใจทำไมต้องเป็นเขาอีกแล้วด้วยเมียก็ยังไม่มี แถมต้องมารับจบเองทุกงานคนโสดอยากร้องไห้"งั้นก็บอกแผนการของมึงมา

...หลังจากทุกอย่างจบลง ทุกคนก็กลับมามีความสุขอีกครั้ง ราชันและโซเฟียก็เดินทางออกมาอยู่ที่ไร่องุ่นของโซเฟียไร่ภูผาเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่ผู้เป็นแม่และพ่อของเธอทิ้งไว้ก่อนที่ท่านจะเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุราชันเกณฑ์บอดี้การ์ดฝีมือดีมาอยู่ที่นี่ด้วยไม่ต่ำกว่าห้าสิบกว่าคนเลยก็ว่าได้วันนี้เป็นวันเกิดอายุครบ31ปีของราชันพอดีทุกคนในไร่ร่วมไปถึงเพื่อนๆมาเฟียทั้งสามก็เดินทางมาที่นี่ด้วย บรรยากาศครึกครื้นเป็นพิเศษ"ทำอะไรอยู่คะ" คนตัวเล็กเดินมาหยุดยื่นข้างๆเเล้วเอ่ยถามคนเป็นสามี เพราะตอนนี้ทั้งคู่ยืนอยู่ตรงระเบียงห้องนอนมองดูเพื่อนๆจู๋จี๋กันทุกคนต่างมีคู่กันหมดแล้วส่วนเขารู้สึกว่ามึนหัวมากเลยขอขึ้นมาก่อนคู่ของแต่ละคนก็สวยหล่อกันหมดลีออน~เจ้าขาสิงหา~ผิง ผิงจัสติน~มาย"เฮียก็แค่ อยากมายื่นดูเพื่อนๆแล้วก็คนงานนะ พวกเขาดูมีความสุขมากเลยเนอะ" เขาโอบไหล่ของคนตัวเล็กพร้อมกับจูบไปที่หน้าผากเบาๆ คนตัวเล็กผละออกเล็กน้อยก่อนทีจะหยิบอะไรบางอย่างออกมายื่นให้เขาดู เขารับมันมาดูแล้วก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจไม่อยากเชื่อ~สองขีด"นี่!!เฟียติดยาหรอ" ราชันพูดขึ้นด้วยความตกใจ !! เพี๊ยะ"โอ้ย! ตีเฮียทำไมครับ

ตอนนี้โซเฟียท้อง 9เดือนแล้วแต่ยังไม่มีวี่แววที่จะคลอดเลย ท้องของเธอใหญ่มากๆ เฮียราชันกลุ้มใจเอามากๆ ทำไมป่านนี้ลูกของเขาถึงยังไม่ออกมาอีก เขาเป็นห่วงภรรยาตัวน้อยของตัวเองมากๆจึงหอบเอางานทุกอย่างมาไว้ที่คฤหาสน์จนหมด ตอนนี้ทั้งคู่ย้ายกลับมาอยู่ที่คฤหาสน์เหมือนเดิมเพราะราชันบอกว่าจะได้สะดวกเวลาไปคลอดและจะได้มีเวลาดูแลลูกด้วย เพราะงานส่วนใหญ่ของเขาจะอยู่ที่นี่ เธอจึงจำใจปล่อยให้คนงานที่โน่นดูแลไร่แทน คนตัวเล็กเดินลงมาจากชั้น 2 ของบ้านแล้วตรงไปยังห้องครัว ช่วงนี้เธอกินเยอะเป็นพิเศษมากๆ แถมวันนี้ลูกสาวก็ดิ้นแรงกว่าปกติ ดิ้นทีไรผู้เป็นแม่ต้องน้ำตาคอทุกที"ป้าน้อยค่ะ วันนี้มีอะไรทานบ้างคะหนูหิวมากๆเลย" เธอเดินไปถามแม่บ้านที่กำลังวุ่นวายกับการเตรียมอาหารอยู่โดยมีพ่อบ้านเอลยื่นคุม"วันนี้มีแกงเขียวหวาน มีอาหารอิตาเลียน แล้วก็ต้มยำกุ้งน้ำข้นที่นายหญิงชอบทานด้วยค่ะ" พยักหน้าอย่างพอใจ แล้วรู้สึกตื่นเต้นที่วันนี้เธอจะได้กินต้มยำกุ้งน้ำข้น เพราะตั้งแต่เธอตั้งครรภ์มานี้ทานต้มยำกุ้งได้เกือบทุกวันเลยส่วนประเภทผลไม้ประเภทส้ม เธอจะไม่ได้แตะเลยหากเป็นเฮียราชันของเธออีกทีเป็นคนกินของพวกนั้น เขาทั้งอาเจีย

หลังจากเขาว่างแผนกับลูกสาวสำเร็จซินดี้ก็ไปขอให้แม่มีน้องชายให้และโซเฟียก็ตกลงราชันดีใจมากกว่าลูกสาวซะอีก ''ซี๊ดดดด อืม กะ เก่งมากคะ" "อ๊าา อย่างนั้นแหละคะ " เธอทำแบบเดิมซ้ำๆจนในทีสุด เขาก็เสร็จ อ๊อก อ็อก อ็อก น้ำสีขาวขุ่น เลอะเทอะเต็มปากคนตัวเล็ก "ห้ามกลืนคะ คายออกมา" อึก อึก!โซเฟียกลืนลงไปหมดแล้ว "ดึ้อชะมัดเลย! " เธอยักไหล่ ก่อนจะยิ้มให้อย่างไม่แยแส ก่อนที่เขาจะเริ่มซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง พร้อมสลับไปดูดดื่มกับริมฝีปากสีเชอรี่อันอวบอิ่ม ช่วงชิงลมหายใจของคนตัวเล็กจนทำให้เธอเอามือทุบหน้าอกแกร่งเพราะหายใจไม่ทัน "พะ พอก่อนเฮีย! เฟียหายใจไม่ทัน" เธอเอ่ยบอกแต่เขากลับกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "แค่นี้ก็เหนื่อยแล้วหรอ หืม!" เขากำลังเตรียมจะจูบกับเธออีกครั้ง แต่เธอเอามือมาปิดปากเขาไว้เสียก่อน พรืบ!อือ "เดี๋ยวค่ะ ลูกอยู่ไหน!" เธอเอ่ยถามเพราะไม่เห็นลูกสาวมานอนด้วยปกติไม่เคยนอนแยกห้องกับผู้เป็นแม่ "ลูกไปนอนบ้านไอ้สิงห์ เมื่อกี้อีวานไปส่ง เห็นบอกว่าอยากไปเล่นกับน้องตัวเล็ก "ใช่แล้วตอนนี้สิงหา ก็มีลูกเป็นของตัวเองแถมเป็นลูกชายซึ่งลูกสาวเขาก็หลงรักเด็กชายตัวน้อยนั้นมากๆจนบางครั้ง

*ตอนพิเศษ: เมื่อหัวใจดวงเล็ก…เริ่มมีเจ้าของ**บ้านหลังใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็กเล็กวันนี้…ยังคงมีเสียงหัวเราะอยู่แต่มีบางอย่าง…กำลังเปลี่ยนไปจากเดิม“ม๊ามี๊ขา…หนูมีเรื่องจะบอก”เสียงของชินดี้ในวัย 18 ปีไม่ได้ใสซื่อเหมือนเด็กน้อยอีกต่อไปเธอยืนอยู่หน้าประตูห้องครัวมือกำแน่นเข้าหากันเล็กน้อยอย่างรู้สึกประหม่าโซเฟียที่กำลังเริ่มทำอาหารอยู่หันมามองลูกสาว ก่อนจะยิ้มอ่อนให้พร้อมถามชินดี้“มีอะไรคะลูกทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้น”ชินดี้สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะบอกกับแม่ออกไป“หนู…มีคนที่ชอบแล้วค่ะ”"…"เงียบเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาบนผนังห้อง“เขาคือ...ใครคะ” โซเฟียถามเสียงนิ่งแต่แววตายังคงอ่อนโยนเสมอ“เพื่อนที่โรงเรียนค่ะ…เขาดีมากเลยนะคะ สุภาพ เรียนเก่ง แล้วก็— หล่อมาก”“มันชื่ออะไร!”เสียงทุ้มต่ำแทรกเข้ามาจากด้านหลังทั้งสองคนหันไปมองพร้อมกันก็เห็นราชันยืนอยู่ที่หน้าประตูเขาเดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้สายตาคมกริบจ้องมองลูกสาวนิ่งจนอ่านสายตาไม่ออกอินดี้กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก“แด๊ดดี๊..คือหนู”“แด๊ดถามว่า…เขาชื่ออะไร?” เขาถามอีกครั้ง“ค…คิมค่ะ”ราชันพยักหน้าเล็กน้อย“พรุ่งนี