บทที่12🔥

.....ภายในห้องเชือด ยังคงมีเหยื่ออยู่ในนั้นเกลนั่งแทบไม่ติด แต่พยายามอดกลั้นสติอารมณ์ของตัวเอง เพราะกลัวว่าคนข้างนอกจะเข้ามา เมื่อกี้เธอเกือบช่วยตัวเองจนเสร็จอยู่แล้ว แต่ก็ยับยั้งชั่งใจ ไม่นานนักประตูห้องเชือดก็เปิดออก เผ่ยให้เห็นชายฉกรรจ์ห้าคนเดินเข้ามาหา ตอนแรกเธอคิดว่าจะเป็นจัสตินซะอีก แต่ไฉนถึงเป็นพวกชายฉกรรจ์นี้ได้ ตอนนี้สติของเธอเริ่มหมดลง ได้ยินแค่เสียงแว่วๆ ตอนทีชายฉกรรจ์คนนึงพูดขึ้น

"เฮ้ยของดีกูขอลองก่อนแล้วกัน"

"ไม่ได้กูต้องลองก่อนสิวะ" ชายฉกรรจ์ 2 คนถกเถียงกันไปมา จนมีชายอีกคนนึงออกความคิดเห็น

"จะไปยากอะไรก็เอาๆพร้อมกันนี่แหละตื่นเต้นดี แล้วนี่เจ้านายมอบให้เราแล้วเราจะทำอะไรก็ได้"

"ใช่ๆเริ่มเลยดีกว่ากูพร้อมแล้ว" ว่าแล้วชายฉกรรจ์ทำให้ก็เริ่มเข้ามารวบตัวเธอขื้นบางคนก็จัดการกับชุดของเกลจนซีกขาด

เกลกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง เสียงโหยหวนของเธอมิอาจทำให้ผู้ชายทั้งสามคนที่อยู่ในห้องนี้ด้วยเห็นใจเลย ใช่แล้วตอนนี้มาเฟียทั้งสาม ราชัน สิงหา ดีออน ก็เข้ามายืนดูเหตุการณ์นี้ด้วย เสียงร้องครวญครางของนางมารร้าย เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ

"อ๊ะ!อ๊ะอ๊ะ~แรง แรง อีก"เกลเอ่ยสั่งกลุ่มชายฉกรรจ์ พวกมันเริ่มตักตวงความสุขจากร่างกายของเหยื่อที่เจ้านายหามาให้อย่างเมามัน

"กูไม่ไหวแล้ววะ กูต้องไปหาที่ปลดปล่อยก่อน แยกกันตรงนี้เลยนะที่เหลือพวกมึงจัดการเลยกูไปละ" ดีออนเอ่ยบอก ใครมันจะไปทนไหวเมื่อได้ยินเสียงครวญครางของหญิงสาว เจ้าน้องชายของเขาก็เริ่มแข็งทื่อ ความเป็นชายนูนเด่น เขาที่เป็นจ้ำอาวออกไปจากห้องนั้นทันที เหลือเพียงสิงหาและราชันทั้งคู่มองหน้ากันแล้วส่ายหน้า

"กูว่ากูกลับเหมือนก่อนดีกว่าวะ กูเริ่มคิดถึงเมียแล้ว" ราชันหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่ต้องเดาดูก็รู้ว่าหลังจากที่มันกลับไปบ้านแล้วจะเกิดอะไรขึ้น พอคิดได้ดั่งนั้นเขาก็ต้องกลับไปเหมือนกัน ป่านนี้ไม่รู้ว่าคนตัวเล็กจะเป็นอย่างไรบ้าง เมื่อเช้าเขาเพิ่งแวะไปส่งเธอที่งานศพของเอ็มม่ามา เธอร้องไห้เสียใจที่เป็นต้นเหตุของการสูญเสียในครั้งนี้...

ส่วนคนที่ก่อเรื่องก็ได้รับกรรมที่ตัวเองก่อหลังจากที่มีการร่วมเพศแบบห้าคนรุมหนึ่ง จนทำให้อวัยวะภายในฉีกขาด ชายฉกรรจ์บางคนก็ซาดิสม์ จนทำให้เกลรับไม่ไหว และเสียชีวิตไปในที่สุด นี่คือผลกรรมที่เธอได้ก่อ

....

"เธอตายแล้วครับนาย" อีธานเอ่ยบอกเจ้านายของตนที่ยืนตรงระเบียงห้องทำงาน เขาทอดสายตาออกไปยังทุ่งหญ้าด้านหลังคฤหาสน์ เพราะต้อนนี้ถูกเนรมิต ให้มีแปลงผักเล็กๆที่โซเฟียปลูกอยู่ด้วย ไม่นานนักเสียงแจ้งเตือนในโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

ติ่ง!

[สิงหา] ส่งข้อความมายังกลุ่มมาเฟีย 4 ทิศเวลา 10:15

สิงหา: ไอ้จัสติน หายหัวไปไหนตั้งแต่เมื่อวาน

ดีออน: ไม่รู้

ราชัน: กูก็ไม่เห็นเหมือนกัน

สิงหา: มึงอยู่ไหน@จัสติน

จัสติน: กูสบายดี

สิงหา: กูไม่ได้ถามว่ามึงสบายดีหรือเปล่า?

แค่ถามว่ามึงอยู่ไหนทำไมไม่มาบริษัทวะ

จัสติน: กูเพิ่งตื่น

ดีออน: ส่งสติ๊กเกอร์ รู้สึกเบื่อหน่าย

ราชัน: เมื่อคืนหนักหรือ ถึงตื่นสายขนาดนี้

จัสติน: เปล่า~ กูช่วยตัวเองว่ะ

ดีออน/สิงหา: ฮ่าฮาฮา!!!

สักพักใหญ่ๆเสียงแจ้งเตือนในกลุ่มก็เงียบไป เขาจึงหันไปมองทางหน้าต่างอีกครั้งจึงทำให้เห็นเมียรักนั้นกำลังถูกลูกสาวแม่บ้านออดอ้อนยกใหญ่

เขายืนดูภาพนั้นสักพัก จึงตัดสินใจเดินลงไปหาคนตัวเล็กในทันที

.....

"น้ำฝน ทำไมวันนี้ถึงไม่ใส่กระโปรงล่ะ รู้ไหมว่ามันเหมือนผู้ชาย" โซเฟียเอ่ยถามเด็กหญิงน้ำฝน

"น้ำฝน แค่ไม่ชอบใส่กระโปรง น้ำฝนอยากใส่กางเกงขายาวเสื้อแขนยาว เวลาออกไปสู้กับสัตว์อยู่ จะได้ป้องกันตัวจากอันตราย" เด็กน้อยตอบเธอ

"หืม ตัวแค่นี้รู้จักศิลปะป้องกันตัวด้วยอย่างนั้นหรอ" โซเฟียเอ่ยถามอย่างสงสัยแล้วใครสอนกัน

"เฟียครับ!' ราชันเอ่ยเรียกในขณะที่คนตัวเล็กหันมามองหน้าเขาแล้วยิ้ม

"มานานหรือยังคะ! เฟียกำลังสอบสวนน้ำฝนอยู่เลย" เธอบอกแบบยิ้มยิ้ม น้ำฝกหลบอยู่ข้างหลังของคนตัวเล็ก เธอกลัวราชันสวนราชันเองก็จ้องมองเด็กน้อยเช่นกัน

โซเฟียยืนมองคิ้วขมวดเล็กน้อยราชันที่ยื่นมองน้ำฝน จึงเลื่อนสายตามามองคนตัวเล็กของเขาแทน

"จะมองน้องเขาทำไมนักหนาค่ะ ดูสิน้องเขากลัวไปหมดแล้วเนี่ย!" เธอว่าให้ในขณะที่เขายิ้มบางๆ

"กลัวอะไรหรอ หืม"เขาหันไปเอ่ยถามน้ำฝน

"กะ กลัวรอยสัก!"น้ำฝนเอยตอบ ทำให้เขาคิ้วขมวดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ

"มีรอยสัก ก็ใช่ว่าพี่จะเป็นคนใจร้ายเสมอไปนะ อ่อน้ำฝนเป็นลูกของอาจ๋าใช่ไหม" เขาเอ่ยถามและเด็กหญิงตัวน้อยก็พยักหน้า

"งั้นนับตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป น้ำฝนจะได้ไปโรงเรียนดีไหม!" เขาเคยได้ยินมาบ้างว่าแม่บ้านที่นี่มีคนนึงที่มีลูกสาว แถมไม่ได้ไปเรียนเพราะผู้เป็นแม่ไม่มีเวลาว่างพอที่จะไปส่ง

"จริงหรอจ้ะ" เขาพยักเป็นคำตอบ

"รีบขอบคุณ เร็วเข้าชิฝน" แม่ของเธอบอกลูกสาว น้ำฝนจึงเอ่ยขอบคุณนายท่านของบ้านไป

"ขอบคุณจ้ะ นายท่าน" เธอพนมมือไหว้

ทุกคนในคฤหาสน์จ้องมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มนี่ถ้านายท่านมีลูกๆต้องน่ารักแน่ๆ

.....