บทที่15

ตอนนี้โซเฟียท้อง 9เดือนแล้วแต่ยังไม่มีวี่แววที่จะคลอดเลย ท้องของเธอใหญ่มากๆ เฮียราชันกลุ้มใจเอามากๆ ทำไมป่านนี้ลูกของเขาถึงยังไม่ออกมาอีก เขาเป็นห่วงภรรยาตัวน้อยของตัวเองมากๆจึงหอบเอางานทุกอย่างมาไว้ที่คฤหาสน์จนหมด ตอนนี้ทั้งคู่ย้ายกลับมาอยู่ที่คฤหาสน์เหมือนเดิมเพราะราชันบอกว่าจะได้สะดวกเวลาไปคลอดและจะได้มีเวลาดูแลลูกด้วย เพราะงานส่วนใหญ่ของเขาจะอยู่ที่นี่ เธอจึงจำใจปล่อยให้คนงานที่โน่นดูแลไร่แทน

คนตัวเล็กเดินลงมาจากชั้น 2 ของบ้านแล้วตรงไปยังห้องครัว ช่วงนี้เธอกินเยอะเป็นพิเศษมากๆ แถมวันนี้ลูกสาวก็ดิ้นแรงกว่าปกติ ดิ้นทีไรผู้เป็นแม่ต้องน้ำตาคอทุกที

"ป้าน้อยค่ะ วันนี้มีอะไรทานบ้างคะหนูหิวมากๆเลย" เธอเดินไปถามแม่บ้านที่กำลังวุ่นวายกับการเตรียมอาหารอยู่โดยมีพ่อบ้านเอลยื่นคุม

"วันนี้มีแกงเขียวหวาน มีอาหารอิตาเลียน แล้วก็ต้มยำกุ้งน้ำข้นที่นายหญิงชอบทานด้วยค่ะ" พยักหน้าอย่างพอใจ แล้วรู้สึกตื่นเต้นที่วันนี้เธอจะได้กินต้มยำกุ้งน้ำข้น เพราะตั้งแต่เธอตั้งครรภ์มานี้ทานต้มยำกุ้งได้เกือบทุกวันเลย

ส่วนประเภทผลไม้ประเภทส้ม เธอจะไม่ได้แตะเลยหากเป็นเฮียราชันของเธออีกทีเป็นคนกินของพวกนั้น เขาทั้งอาเจียน ได้กลิ่นอะไรก็เหม็นไปหมดพูดง่ายๆนั่นก็คือเขาแพ้ท้องแทนเธอนั่นเอง

"งั้นเดี๋ยว ดิฉันเอาไปเสิร์ฟเลยนะคะ"เธอพยักหน้าแล้วเดินตามหลังแม่บ้านไปที่ห้องอาหาร แล้วนั่งลงกำลังจะลงมือทานต้มยำกุ้งที่เธอชอบแต่ก็ต้องนิ่วหน้าเพราะลูกสาวของเธอดันดิ้นจนเธอน้ำตาคลอแม่บ้านที่สังเกตเห็นจึงเอ่ยถามผู้เป็นนายหญิงในทันที

"อุ๊ย! ทำไมดิ้นแรงแบบนี้เนี่ย"เธอบ่นอุบอิบ

"นายหญิง เป็นอะไรหรือคะ" น้อยเอยถาม

"ก็วันนี้ เจ้าตัวเล็กในท้องดิ้นแรงนะสิคะ ดิ้นทีไร เหมือนฉี่จะราดอยู่แล้ว "น้อยตกใจคิ้วขมวดทันที

"แล้วเป็นมานานหรือยังคะมีมูกเลือด หรือว่ามีน้ำอะไรใสๆไหลออกมาหรือเปล่า" เอ่ยถามนายหญิงของตนอย่างร้อนรน เพราะเธอเองก็เคยมีอาการแบบนี้มาก่อนตอนคลอดแม่ของน้ำฝน

"เอ่อ ก็มีบ้างนะคะเมื่อเช้านี้ก็มี ทำไมหรอคะมีอะไรหรือเปล่า" คนตอบมีอาการงงๆเล็กน้อยไม่เข้าใจในสิ่งที่แม่บ้านจะสึอออกมา

"นายหญิงนั่งรอตรงนี้นะคะเดี๋ยวดิฉันจะโทรบอกนายใหญ่ให้ค่ะ"

"เดี๋ยวค่ะทำไมต้องโทรบอกด้วยคะเฟียไม่ได้เป็นอะไรค่ะ" คนพูดยังไม่เข้าใจว่าทำไมต้องโทรบอกสามีเธอด้วยเธอไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย

"อาการแบบนี้คือกำลังจะปวดท้องคลอดค่ะ ตอนนี้นายหญิงอาจจะไม่ปวดแต่อีกเดี่ยวต้องปวดแน่ๆเราต้องเตรียมไว้ก่อนนะคะรอแป๊บนึงนะคะ" เธอพยักหน้าอย่างงงๆน้อยวิ่งไปหยิบโทรศัพท์แล้วโทรหาเจ้านายของตัวเองในทันทีไม่นานนักปลายสายก็กดรับสาย

ตูด ตูด ตูด ~

'ครับ มีอะไรหรือเปล่า' ปลายสายเอ่ยถาม

'นะ นายหญิงต้องคลอดวันนี้แน่ๆค่ะนายรีบมาเลยนะคะพวกเราจะรอ เมื่อกี้นายหญิงบอกว่ามีน้ำใสๆอะไรออกมาด้วยมันอาจจะเป็นน้ำคาวปลาก็ได้นะคะ'

น้ำเสียงที่ดูร้อนๆของปลายสายทำให้ราชันไม่อาจนิ่งได้ กดวางสายแล้วรีบสั่งลูกน้องกลับรถมาที่คฤหาสน์ในทันที ตอนนี้เขาอยู่ที่กลางถนน รถของเขากำลังจอดติดไฟแดง แต่แม่บ้านกลับโทรมาพอดี ก็ต้องยกเลิกนัดทั้งหมดกับนักธุรกิจฮ่องกงที่จะมาคุยงานในวันนี้เพราะชีวิตของเมียและลูกของเขาสำคัญที่สุด

"รีบกลับ ไปที่คฤหาสน์ด่วนนายหญิงจะคลอดแล้ว" คนขับรถพยักหน้าแล้วรีบเร่งเครื่องเพื่อกลับไปยังคฤหาสน์ให้เร็วที่สุด

พอเขากลับมาถึงคฤหาสน์ก็รีบวิ่งมาหาเมียผู้เป็นที่รักทันที เธอนั่งน้ำตาคลอแล้วกุมท้องตัวเอง

"ฮึอ ฮึก!!! เจ็บ" คนตัวเล็กร้องไห้แล้วเอยบอกกับคนตัวโตที่พึ่งมาถึง เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงรีบเดินไปช้อนอุ้มเธอในท่าเจ้าสาว เดินดิ่งไปที่รถยนต์คันหรู ก็ไปโรงพยาบาลในทันที

...

ตึก ตึก ตึก!แกร็ก

"ปวดท้องมากหรือเปล่ารอแป๊บนึงนะหมอกำลังมา "ราชันบอกคนตัวเล็กในขณะนี้พวกเขาทั้งสองอยู่ในห้องเตรียมคลอดเรียบร้อยหมอบอกว่าเธอไม่สามารถคลอดเองได้ จึงต้องได้ทำการผ่าคลอดอย่างเร่งด่วน

"อือ ทำไมเจ็บจัง" เธอเอ่ยบอกสามีทั้งน้ำตามือแกร่งเอื้อมมาเช็ดน้ำตาให้เธออย่างลวกๆ

เมื่อเห็นผู้เป็นเมียเจ็บเขาก็เจ็บปวดเช่นกันแต่การเจ็บปวดครั้งนี้มันเป็นความเจ็บปวดที่คุ้มค่าและสวยงามสำหรับทั้งสองคน เพราะมีอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังจะเกิดขึ้นมาจากความรักของเขาทั้งสอง

"อดทนอีกนิดนะคะคนดี อีกหน่อยเราก็จะได้เจอหน้าเจ้าตัวเล็กแล้วนะ เฮียขิสัญญาว่าเฮียจะเลี้ยงเขาเอง ไม่ให้เฟียต้องเหนื่อย" เธอมองเขาผ่านม่านน้ำตา อยากจะฝืนยิ้มแต่ก็ยิ้มไม่ออกมันปวดท้องมากๆ ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าคนเป็นแม่ทรมานแค่ไหน

"ฮือ ฮือ! สัญญานะ" เธอเอ่ยบอกเขาทั้งที่น้ำเสียงยังสั่นเครือ ไม่นานรักคุณหมอประจำห้องคลอดก็เดินเข้ามา พร้อมกับทีมแพทย์ฝีมือดีเข้ามาเพื่อทำคลอดให้ทายาทของโรงพยาบาลโดยตรง ก็แค่มีอะไรผิดพลาดไม่ว่าจะการงานหรือชีวิตของพวกเขาก็ไม่อาจทดแทนชีวิตในน้อยที่กำลังจะเกิดขึ้นมาลืมตาดูโลกในวันนี้ได้

'คุณแม่ทำใจให้สบายนะครับ อีกไม่นานก็จะได้เจอหน้ากันแล้ว' คุณหมอผู้อาวุโสเลยบอก

20นาทีผ่านไป ทั้งสองคนก็ได้ยินเสียงดังเสียงนางฟ้าตัวน้อยๆที่ดังออกมา

อุแว้ ~อุแว้ ~อุแว้~

"ละ ..ลูกเเด็ดดี้" ราชันน้ำตานองหน้า เมื่อได้เห็นหน้าลูกสาวชัดๆ หน้าตาของเด็กหญิงตัวน้อยเหมือนเขาอย่างกับแกะ มีเพียงสีผมเท่านั้นที่เหมือนคนเป็นแม่ เขาร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายทีมแพทย์หมอเลยสักคน

"เฟียครับ ดูชิลูกหน้าเหมือนเฮียมากๆเลย" เขาเอ่ยบอกพร้อมกับก้มจูบที่หน้าผากของภรรยาเบาๆ เธอพยักหน้าให้เขา

ไม่นานนักพยาบาลก็ย้ายเธอเข้ามาในห้องคนไข้VVIP ของโรงพยาบาล ส่วนเด็กหญิงตัวน้อยตอนนี้พยาบาลนำไปใส่ในตู้อบ เพื่อฆ่าเชื้อแล้วค่อยนำออกมาคืนให้ผู้เป็นแม่

ไม่นานนักคุณหมอก็นำเด็กหญิงตัวน้อยมาส่งให้ผู้เป็นพ่อและแม่และญาติๆในเชยชม เมื่อโซเฟียให้นมเจ้าตัวเล็กสำเร็จเธอก็ล้มตัวนอนลงเพราะปวดแผล จึงเป็นหน้าที่ของสามีที่ดูแลลูกต่อ เพื่อนๆและญาติคนอื่นๆของเขาก็มาแสดงความยินดีด้วย เขาตั้งชื่อลูกสาวของตัวเองว่าซินดี้ อันที่จริงเขาคิดชื่อนี้ไว้ตั้งแต่แรกที่รู้ว่าลูกสาวเป็นผู้หญิงแล้วละ ดูไม่ได้เห่อเลยสักนิด...

ตกดึกคนตัวเล็กสะลึมสะลือผื่นขึ้นมาก็เห็นว่าสามีของเธอนั่งจ้องหน้าเธออยู่

"ตื่นแล้วหรอ จะนอนต่อก็ได้นะ ลูกเพิ่งหลับ" เขาเอ่ยบอก

"ค่ะ ง่วงมาก เพิ่งตื่นมาแท้ๆทำไมถึงง่วงอีกนะ" เธอพูดขึ้นอย่างตัดพ้อ

"ไม่เป็นไรนอนต่อเลย พรุ่งนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลแล้วเราจะรีบกลับคฤหาสน์ในทันทีครับ คนดีอดทนนอนที่นี่ก่อนนะผมจะให้หมอตามไปดูแลเฟียเอง" เขาเอ่ยบอกภรรยาคนสวยอย่างอ่อนโยนเขารู้ว่าเธอไม่ชอบนอนโรงพยาบาลจึงจำพากลับก่อนกำหนด

เช้าวันรุ่งขื้น

โซเฟียได้ออกจากโรงพยาบาล หมอตรวจนั้นตรวจนี้ทั้งคุณแม่และลูกน้อยอีกครั้ง พอเห็นว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงจึงอนุญาตให้กลับบ้านได้ราชันให้แม่บ้านมาเก็บของพอเสร็จเรียบร้อยคนตัวโตอุ้มลูกสาวตัวน้อยไว้ในอ้อมแขนพาเดินมาทีรถ ส่วนภรรยาคนสวยนั่งรถเข็นโดยมีผิงผิงเป็นคนเข็นลงมาถึงที่จอดรถแล้วก็แยกย้ายกันกลับไป

@คฤหาสน์หรู

"มาแล้วครับ~ซินดี้กลับมาอยู่บ้านแล้ว" ราชันทำเสียงเล็กเสียงน้อยเมื่อพูดกับลูกสาวที่ทำตาใสแป๋วหันหน้ามาทางคนเป็นพ่อ

เหล่าแม่บ้านและน้ำฝนรีบวิ่งออกมาหน้าคฤหาสน์เพื่อรอรับ

"มาค่ะเดี๋ยวพวกเราช่วยถือ" พวกเขายื่นมือไปรับของจากกลุ่มแม่บ้านที่ไปเก็บของที่โรงพยาบาล

"น้ำฝนมาแล้วๆค่าาา"เสียงของเด็กหญิงน้ำฝนร้องมาแต่ไกลราชันเป็นห่วงกลัวว่าเธอจะหกล้มจึงเอ่ยห้าม

"เดินช้าๆก็ได้ จะรีบไปไหน? น้ำฝน พรุ่งนี้ก็ต้องเดินทางไปเรียนต่อแล้วเตรียมตัวหรือยัง"

แฮกๆ!! ''หนูเตรียมแล้วจ้านายท่าน หนูแค่อยากดูคุณหนูตัวเล็กว่าจะน่ารักเหมือนนายหญิงหรือเปล่า เดี๋ยวพอหนูไปเรียนอีกหลายปีกว่าจะได้กลับหนูคงคิดถึงคุณหนูตัวเล็กแย่แน่ๆเลย"

น้ำฝนเอ่ยตัดพ้อ พรุ่งนี้ถึงกำหนดที่ต้องเดินทางไปเรียนต่อที่อังกฤษได้ไปอยู่กับพี่ชายของคุณสิงหา เพราะคุณราชันส่งเธอไปเรียนบอกว่า เพื่ออนาคตของเธอเองเขาจะส่งเสริมเธอจนเรียนจบและจนโตเป็นผู้ใหญ่

"คุณหนูตัวเล็กน่ารักน่าชังจังเลย" น้อยเอ่ยชม

สองสามีภรรยาหันมามองหน้ากันแล้วยิ้มให้กันอย่างอ่อนโยน ลูกของพวกเขาเพิ่งเกิดมาแท้ๆแต่ก็มีหลายคนที่หลงรักซะแล้ว

......