Share

บทที่18 จบ

last update publish date: 2026-04-17 20:48:07

เสียงคลื่นน้ำทะเลซัดเข้าหาฝั่งเป็นระยะแสงแดดยามเช้าส่องกระทบผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ ราวกับทะเลกำลังยิ้มรับการมาเยือนของพวกเขา

บนชายหาดสีขาวสะอาด มีครอบครัวหนึ่งกำลังใช้ช่วงเวลาที่แสนธรรมดา…แต่มีค่ามากที่สุดในชีวิตราชันพาทั้งครอบครัวมาเที่ยวทะเลเป็นครั้งแรก

“แม่คะ! เร็วสิคะ ชินดี้จะโดนน้ำแล้ว!”

เสียงใสของเด็กหญิงตัวน้อยดังลั่น ขณะที่เธอกำลังวิ่งหนีคลื่นลูกเล็ก ๆ ที่ไหลตามมาถึงปลายเท้า

โซเฟียหัวเราะเบา ๆ รีบวิ่งตามไปอย่างไม่รีบร้อนนัก แต่ในแววตาเต็มไปด้วยความสุขเมื่อเห็นลูกสาวและลูกชายมีความสุข

“ไม่ต้องหนีค่ะลูก คลื่นแค่มาทักทายเองคะ”

“แต่มันไล่หนู!” ชินดี้ทำหน้ามุ่ย ก่อนจะรีบวิ่งกลับมาหาแม่แล้วกอดขาแน่น

โซเฟียย่อตัวลงให้ตัวเองอยู่ระดับเดียวกับลูกสาวแล้วเอ่ยพูดพลางใช่มือลูบหัวอย่างอ่อนโยน

"มันแค่ไล่เพราะมันรักหนูค่ะ "

"จริงนะคะ?"

"จริงสิ ลูกของแม่เป็นเด็กดีธรรมชาติและทุกคนก็รักเป็นธรรมดาจ้ะ" เธอเอ่ยบอกลูกสาว

"เหมือนที่แด๊ดดี้รักใช่ไหมคะ?"

คำถามใส ๆ ทำให้โซเฟียชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบาง

"ใช่…เหมือนแด๊ดดี้เลย"

"ใครเรียกแด๊ดดี้หืมม" เสียงทุ้มจากคนที่เพิ่งถูกกล่าวถึงดังขึ้นจากด้านหลังของทังสอง

ราชันวันนี้ทิ้งคราบมาเฟียและสลัดลุกใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมสามเม็ดบนเคยให้เห็นมัดกล้ามและรอยสัก กางเกงลำลองที่ดูเรียบง่าย แต่กลับไม่สามารถปิดบังออร่าความน่าเกรงขามของเขาได้

แม้จะอยู่ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยว

แต่เพียงเขาก้าวเข้ามา…พื้นที่รอบตัวก็ดูเงียบลงอย่างประหลาด

"แด๊ดดี้!" ชินดี้ยื่นมือไปหา

ราชันก้มลงไปรับลูกสาวมาอุ้มอย่างคล่องแคล่วก่อนจะใช้ปลายนิ้วดีดจมูกเล็ก ๆ ของเด็กน้อยเบา ๆ

"กลัวคลื่นเหรอเรา?"

"มันไล่หนูค่ะแด๊ดดี้" เด็กน้อยรีบฟ้องทันที

"งั้นแด๊ดดี้จะไปสั่งมันเอง ว่าห้ามเข้าใกล้ลูกสาวแด๊ด"

"จริงเหรอ!" เด็กหญิงตาโตขื้นในทันที

"จริงสิ" เขาทำหน้าจริงจังจนโซเฟียส่ายหัวเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มกับภาพทีเห็นและสิ่งที่ได้ยิน

"เฮียจะตามใจลูกเกินไปแล้วนะ" เธอดุเขาเบา ๆ

"เฮียแค่ไม่อยากให้ลูกกลัว...และเสยใจ"

เขาตอบสั้น ๆ แต่แววตากลับอ่อนลงทันทีที่มองเธอ

ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เสียงหัวเราะของเด็กชายตัวเล็กก็ดังขึ้น

"แด๊ดฮะ"

ราเชนลูกชายคนเล็กกำลังนั่งเล่นทรายอยู่ไม่ไกล มือเล็ก ๆ เปื้อนทรายเต็มไปหมด แต่เจ้าตัวกลับยิ้มกว้างอย่างมีความสุข

ราชันวางชินดี้ลง ก่อนจะเดินไปอุ้มลูกชายขึ้นมาแนบอก

"เล่นเลอะเลยนะเรา"

"สนุก อิอิ!" ราเชนตอบเสียงอ้อแอ้

"งั้นวันนี้เล่นให้เต็มที่ไปเลยนะ "

เด็กชายหัวเราะ ก่อนจะซบหน้าลงกับไหล่ผู้พ่ออย่างดีใจ

ภาพนั้นทำให้โซเฟียยืนมองและนิ่งไปครู่หนึ่ง

ภาพของ “ราชัน” ในวันนี้…ต่างจากวันแรกที่เธอเจอโดยสิ้นเชิง

วันนั้นเขาคือคนที่เย็นชา ไร้ความปรานี

สายตาเต็มไปด้วยอำนาจและอันตราย

แต่วันนี้…เขาคือพ่อคนหนึ่ง

ที่ยอมเปื้อนทราย ยอมยิ้ม ยอมอ่อนโยน

เพื่อเด็กสองคน…และเพื่อเธอ

"มองอะไร"

เสียงของเขาดึงเธอกลับมาจากความคิดทันทีเธอยิ้มก่อนจะเอ่ยตอบเขา

"มองเฮียนั้นแหละ" เธอตอบตรง ๆ

"ฉันหล่อ?" เขาถามยิ้ม ๆ

"ไม่ใช่" โซเฟียยิ้มพร้อมพูดอีกประโยค

"เฟียกำลังคิด…ว่าเฮียเปลี่ยนไปเยอะมาก"

ราชันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองลูกชายในอ้อมแขน

แล้วหันไปมองลูกสาวที่กำลังสร้างปราสาททรายอยู่

"คนเราก็ต้องมีอะไรให้ปกป้องและมีสิ่งที่ทำให้อ่อนโยนนะ" เขาพูดเรียบ ๆ

"แล้วก่อนหน้านี้ล่ะ"โชเฟียเอ่ยถามอีกครั้ง

"ก็ก่อนหน้านี้…เฮียไม่มีใครจนได้มาเจอเฟียจึงรู้ว่าเฮียต้องรัก เอาใจใส่ดูแลสิ่งที่มีค่าให้ดีที่สุด"

คำตอบนั้นเบา…แต่หนักพอจะทำให้หัวใจของโซเฟียสั่นไหว

เธอเดินเข้าไปหาเขา ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมืออีกข้างของเขาไว้

"ค่ะ ตอนนี้เฮียมีแล้วนะ"

ราชันสบตาเธอพร้อมยิ้ม

"ใช่…มีแล้วมีมาตั้งสามคนเลย"

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็พาลูกๆกลับเข้าที่พัก

---

ช่วงสายของวัน

ครอบครัวทั้งสี่คนย้ายมานั่งใต้ร่มไม้ ราชันวางผ้าปูพื้นไว้เรียบร้อย พร้อมอาหารที่ลูกน้องจัดเตรียมมา

แต่ถึงจะมีคนคอยดูแลอยู่ห่าง ๆ

เขากลับเลือกที่จะใช้เวลาทุกวินาทีกับครอบครัวด้วยตัวเอง

“แม่คะ ชินดี้หิวแล้ว”

“ได้ค่ะลูก” โซเฟียหยิบแซนด์วิชให้

“เฮียด้วย!” ราเชนยกมือเล็ก ๆ

ราชันหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหยิบอาหารมาป้อนลูกชายเอง

“อ้าปาก”

เด็กชายอ้าปากกว้าง ก่อนจะเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย

“เก่งมาก” เขาลูบหัวลูกเบา ๆ

โซเฟียมองภาพนั้น…แล้วเผลอยิ้ม

“ถ้ามีใครเห็นเฮียตอนนี้ คงไม่เชื่อว่านี้คือมาเฟีย”

ราชันเลิกคิ้ว “งั้นให้เขามาดูใกล้ ๆ ไหม”

“ไม่ต้องเลยค่ะ” เธอรีบตอบ

“กลัวเหรอ ว่าจะมีสาวๆมามอง”

“เฟียไม่ได้กลัวเลย”

“แล้วกลัวอะไร”

โซเฟียสบตาเขา ก่อนจะตอบเบา ๆ

“กลัววันที่เฮียต้องกลับไปเป็นแบบเดิม”

บรรยากาศเงียบลงทันที

ราชันวางมือจากลูกชาย ก่อนจะหันมามองเธออย่างจริงจัง

“เฮียจะไม่มีวันเปลี่ยน”

“…”

“เฮียยังเป็นคนเดิม…ที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องสิ่งที่สำคัญ”

เขาจับมือเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย

“แต่ตอนนี้…สิ่งที่สำคัญของเฮียไม่ใช่อำนาจอีกแล้ว”

“แล้วคืออะไร”

เขาไม่ตอบทันที

แต่หันไปมองลูกทั้งสองคน

ก่อนจะกลับมามองเธอ

“คือเฟียและลูกๆของเรา” ได้ยินแบบนั้นโซเฟียยิ้มทั้งน้ำตาที่เอ่อล้น

“พูดแบบนี้...เฟียจะร้องไห้นะ”

“ร้องสิ” เขายิ้มมุมปาก

"เฮียอยู่ตรงนี้จะเช็คน้ำตาให้เองคนสวย"

"บ้า!!"

---

ช่วงเย็น

แสงพระอาทิตย์เริ่มอ่อนลง ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มทอง

เด็กทั้งสองคนกำลังวิ่งเล่นไล่จับกันอยู่ริมทะเล เสียงหัวเราะดังไม่ขาดสาย

ราชันกับโซเฟียนั่งมองอยู่ไม่ไกล

“เหนื่อยไหมวันนี้” เขาถาม

“ไม่เลย” เธอส่ายหน้า

“รู้สึกมีความสุขมากกว่า”

“เฮียก็เหมือนกัน”

โซเฟียเอนหัวซบไหล่เขาเบา ๆ

“รู้ไหม…เฟียเคยคิดว่าชีวิตเฟียคงไม่มีวันได้มีครอบครัวแบบนี้เลย”

“ทำไม” เขาถามกับเธอ

“เพราะเฮียเป็นมาเฟียที่เอาใจยากมาก”

ราชันหัวเราะในลำคอ

“แล้วตอนนี้ล่ะ ยังคิดแบบนั้นอยู่ไหม”

“ไม่แล้ว” เธอยิ้ม “ตอนนี้เฟียคิดว่า…ตัวเองโชคดีที่สุด”

เขาหันมามองเธอยิ้มๆ

“โชคดีที่เจอเฮียว่างั้น?”

“ใช่”

“พูดใหม่อีกครั้ง”

“ไม่พูดแล้ว”

ราชันยิ้ม ก่อนจะดึงเธอเข้ามาใกล้เล็กน้อย

“เฟียรู้ไหม…ว่าทำไมเฮียถึงไม่เคยปล่อยเฟียไป”

“ทำไม”

“เพราะตั้งแต่วันแรก…เฟียก็อยู่เหนือทุกอย่างและเหนือราชันคนนี้แล้ว”

โซเฟียหน้าแดงเล็กน้อย

“พูดเก่งขึ้นนะ”

“ฝึกมาเพื่อคนสวยโดยเฉพาะ”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นท่ามกลางเสียงคลื่น

เด็กทั้งสองคนวิ่งกลับมา

“แด๊ดดี้ ม๊ามี้! ดูสิ!”ชินดี้ถือเปลือกหอยมาเต็มมือ

“สวยไหมคะ”

“สวยมาก” โซเฟียยิ้ม

ราเชนยื่นเปลือกหอยชิ้นหนึ่งให้ผู้เป็นพ่อ

“ให้แด๊ดดี้”

ราชันรับมา ก่อนจะลูบหัวลูกชาย

“ขอบคุณนะครับลูก”

เขามองเปลือกหอยเล็ก ๆ ในมือ

ก่อนจะกำมันเบา ๆ ราวกับเป็นของล้ำค่า

บางที…มันก็ล้ำค่าจริง ๆ

เพราะมันคือของขวัญจากลูก

และเป็นสัญลักษณ์ของชีวิตที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้มี

พระอาทิตย์ค่อย ๆ ลับขอบฟ้า

ราชันโอบไหล่โซเฟีย

โซเฟียกอดลูกสาว

ราเชนซบอยู่ข้างพ่อ

ทั้งสี่คนยืนมองทะเลด้วยกัน

ไม่มีเสียงปืน

ไม่มีศัตรู

ไม่มีความหวาดระแวง

มีเพียงความรัก…ที่เติมเต็มทุกอย่างในชีวิต

ราชันก้มลงกระซิบข้างหูโซเฟีย

“สุดท้ายแล้ว…เฮียก็ไม่ต้องการอะไรเลย”

“…”

“แค่มีเฟีย…กับลูก ๆก็พอ”

โซเฟียยิ้ม ก่อนจะจับมือเขาแน่น

“และเราจะอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไปนะค่ะ”

ราชันพยักหน้า

“ตลอดไปที่บ้านของเรา”

คลื่นยังคงซัดเข้าฝั่ง

แต่หัวใจของพวกเขา…ได้หยุดอยู่ที่คำว่า “บ้าน” แล้ว

---

**— จบบริบูรณ์ —**

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เหนือราชันคือเมีย   ตอนพิเศษ

    *ตอนพิเศษ: เมื่อหัวใจดวงเล็ก…เริ่มมีเจ้าของ**บ้านหลังใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็กเล็กวันนี้…ยังคงมีเสียงหัวเราะอยู่แต่มีบางอย่าง…กำลังเปลี่ยนไปจากเดิม“ม๊ามี๊ขา…หนูมีเรื่องจะบอก”เสียงของชินดี้ในวัย 18 ปีไม่ได้ใสซื่อเหมือนเด็กน้อยอีกต่อไปเธอยืนอยู่หน้าประตูห้องครัวมือกำแน่นเข้าหากันเล็กน้อยอย่างรู้สึกประหม่าโซเฟียที่กำลังเริ่มทำอาหารอยู่หันมามองลูกสาว ก่อนจะยิ้มอ่อนให้พร้อมถามชินดี้“มีอะไรคะลูกทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้น”ชินดี้สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะบอกกับแม่ออกไป“หนู…มีคนที่ชอบแล้วค่ะ”"…"เงียบเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาบนผนังห้อง“เขาคือ...ใครคะ” โซเฟียถามเสียงนิ่งแต่แววตายังคงอ่อนโยนเสมอ“เพื่อนที่โรงเรียนค่ะ…เขาดีมากเลยนะคะ สุภาพ เรียนเก่ง แล้วก็— หล่อมาก”“มันชื่ออะไร!”เสียงทุ้มต่ำแทรกเข้ามาจากด้านหลังทั้งสองคนหันไปมองพร้อมกันก็เห็นราชันยืนอยู่ที่หน้าประตูเขาเดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้สายตาคมกริบจ้องมองลูกสาวนิ่งจนอ่านสายตาไม่ออกอินดี้กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก“แด๊ดดี๊..คือหนู”“แด๊ดถามว่า…เขาชื่ออะไร?” เขาถามอีกครั้ง“ค…คิมค่ะ”ราชันพยักหน้าเล็กน้อย“พรุ่งนี

  • เหนือราชันคือเมีย   บทที่18 จบ

    เสียงคลื่นน้ำทะเลซัดเข้าหาฝั่งเป็นระยะแสงแดดยามเช้าส่องกระทบผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ ราวกับทะเลกำลังยิ้มรับการมาเยือนของพวกเขาบนชายหาดสีขาวสะอาด มีครอบครัวหนึ่งกำลังใช้ช่วงเวลาที่แสนธรรมดา…แต่มีค่ามากที่สุดในชีวิตราชันพาทั้งครอบครัวมาเที่ยวทะเลเป็นครั้งแรก“แม่คะ! เร็วสิคะ ชินดี้จะโดนน้ำแล้ว!”เสียงใสของเด็กหญิงตัวน้อยดังลั่น ขณะที่เธอกำลังวิ่งหนีคลื่นลูกเล็ก ๆ ที่ไหลตามมาถึงปลายเท้าโซเฟียหัวเราะเบา ๆ รีบวิ่งตามไปอย่างไม่รีบร้อนนัก แต่ในแววตาเต็มไปด้วยความสุขเมื่อเห็นลูกสาวและลูกชายมีความสุข“ไม่ต้องหนีค่ะลูก คลื่นแค่มาทักทายเองคะ”“แต่มันไล่หนู!” ชินดี้ทำหน้ามุ่ย ก่อนจะรีบวิ่งกลับมาหาแม่แล้วกอดขาแน่นโซเฟียย่อตัวลงให้ตัวเองอยู่ระดับเดียวกับลูกสาวแล้วเอ่ยพูดพลางใช่มือลูบหัวอย่างอ่อนโยน"มันแค่ไล่เพราะมันรักหนูค่ะ ""จริงนะคะ?""จริงสิ ลูกของแม่เป็นเด็กดีธรรมชาติและทุกคนก็รักเป็นธรรมดาจ้ะ" เธอเอ่ยบอกลูกสาว"เหมือนที่แด๊ดดี้รักใช่ไหมคะ?"คำถามใส ๆ ทำให้โซเฟียชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบาง"ใช่…เหมือนแด๊ดดี้เลย""ใครเรียกแด๊ดดี้หืมม" เสียงทุ้มจากคนที่เพิ่งถูกกล่าวถึงดังขึ้นจากด้านหลังขอ

  • เหนือราชันคือเมีย   บทที่17

    หลังจากเขาว่างแผนกับลูกสาวสำเร็จซินดี้ก็ไปขอให้แม่มีน้องชายให้และโซเฟียก็ตกลงราชันดีใจมากกว่าลูกสาวซะอีก ''ซี๊ดดดด อืม กะ เก่งมากคะ" "อ๊าา อย่างนั้นแหละคะ " เธอทำแบบเดิมซ้ำๆจนในทีสุด เขาก็เสร็จ อ๊อก อ็อก อ็อก น้ำสีขาวขุ่น เลอะเทอะเต็มปากคนตัวเล็ก "ห้ามกลืนคะ คายออกมา" อึก อึก!โซเฟียกลืนลงไปหมดแล้ว "ดึ้อชะมัดเลย! " เธอยักไหล่ ก่อนจะยิ้มให้อย่างไม่แยแส ก่อนที่เขาจะเริ่มซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง พร้อมสลับไปดูดดื่มกับริมฝีปากสีเชอรี่อันอวบอิ่ม ช่วงชิงลมหายใจของคนตัวเล็กจนทำให้เธอเอามือทุบหน้าอกแกร่งเพราะหายใจไม่ทัน "พะ พอก่อนเฮีย! เฟียหายใจไม่ทัน" เธอเอ่ยบอกแต่เขากลับกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "แค่นี้ก็เหนื่อยแล้วหรอ หืม!" เขากำลังเตรียมจะจูบกับเธออีกครั้ง แต่เธอเอามือมาปิดปากเขาไว้เสียก่อน พรืบ!อือ "เดี๋ยวค่ะ ลูกอยู่ไหน!" เธอเอ่ยถามเพราะไม่เห็นลูกสาวมานอนด้วยปกติไม่เคยนอนแยกห้องกับผู้เป็นแม่ "ลูกไปนอนบ้านไอ้สิงห์ เมื่อกี้อีวานไปส่ง เห็นบอกว่าอยากไปเล่นกับน้องตัวเล็ก "ใช่แล้วตอนนี้สิงหา ก็มีลูกเป็นของตัวเองแถมเป็นลูกชายซึ่งลูกสาวเขาก็หลงรักเด็กชายตัวน้อยนั้นมากๆจนบางครั้ง

  • เหนือราชันคือเมีย   บทที่16

    3ปีต่อมา หลังจากที่ภรรยาคนสวยอย่างโซเฟียคลอดลูกสาวผู้เป็นสามีจึงพากลับมาอยู่ที่คฤหาสน์ดั่งเดิมเคยบอกว่าจะกลับไปที่ไร่นานๆทีซึ่งมันสะดวกสบายเวลาลูกสาวของตนวิ่งเล่น น้องซินดี้อายุ 3 ขวบกว่าๆน่ารักสดใส น่าฟัด แก้มจ้ำม่ำเป็นที่รักของลุงๆมาเฟียเพื่อนทั้งสามของผู้เป็นพ่อ เด็กหญิงตัวน้อยจะติดคนเป็นพ่อ มากกว่าแม่ซะอีก ไม่ว่าจะเวลานอน อาบน้ำ กินข้าวหรือไปโรงเรียนก็ต้องออดอ้อนทุกครั้ง แล้วแบบนี้จะให้คนเป็นพ่อทำใจโกรธ หรือดุเวลาที่ทำผิดได้อย่างไรกันละ" มามี๊ขา แด๊ดดี้น้องอยู่หน๊าย"เด็กหญิงซินดี้ร้องเรียกหาผู้เป็นพ่อทุกเช้าเวลาตื่นนอน จนทุกวันนี้ทุกคนในคฤหาสน์เริ่มชินซะแล้ว"แด๊ดดี้ อยู่ในส่วนค่ะลูกรัก" ผู้เป็นแม่เอ่ยบอกเท่านั้นทำให้เด็กอ้วนกลมเลิ่มงอแงแบ๊ะปากร้องไห้ทันทีฮึก ฮึก แอ้~~"หืม น้องซินดี้หนูร้องไห้ทำไมกันลูกไหนเป็นอะไรคะบอกมาม๊าสิค่ะ" โซเฟียเดินมาอุ้มลูกสาวตัวน้อย ที่ยืนร้องไห้ทั้งน้ำตาจนทำให้ผู้เป็นแม่ตกใจ"ฮึ ฮึก ดะ...แด๊ดดี้น้อง" เอ่ยบอกทั้งน้ำตาไม่นานนักแด๊ดดี้ คนที่ถูกถามหาก็รีบวิ่งเข้ามาในคฤหาสน์เมื่อกี้เขาแค่เดินไปสั่งงานลูกน้องแล้วไฉนลูกสาวตัวน้อยของเขาถึงร้องไห้ลั่นบ้านขนา

  • เหนือราชันคือเมีย   บทที่15

    ตอนนี้โซเฟียท้อง 9เดือนแล้วแต่ยังไม่มีวี่แววที่จะคลอดเลย ท้องของเธอใหญ่มากๆ เฮียราชันกลุ้มใจเอามากๆ ทำไมป่านนี้ลูกของเขาถึงยังไม่ออกมาอีก เขาเป็นห่วงภรรยาตัวน้อยของตัวเองมากๆจึงหอบเอางานทุกอย่างมาไว้ที่คฤหาสน์จนหมด ตอนนี้ทั้งคู่ย้ายกลับมาอยู่ที่คฤหาสน์เหมือนเดิมเพราะราชันบอกว่าจะได้สะดวกเวลาไปคลอดและจะได้มีเวลาดูแลลูกด้วย เพราะงานส่วนใหญ่ของเขาจะอยู่ที่นี่ เธอจึงจำใจปล่อยให้คนงานที่โน่นดูแลไร่แทน คนตัวเล็กเดินลงมาจากชั้น 2 ของบ้านแล้วตรงไปยังห้องครัว ช่วงนี้เธอกินเยอะเป็นพิเศษมากๆ แถมวันนี้ลูกสาวก็ดิ้นแรงกว่าปกติ ดิ้นทีไรผู้เป็นแม่ต้องน้ำตาคอทุกที"ป้าน้อยค่ะ วันนี้มีอะไรทานบ้างคะหนูหิวมากๆเลย" เธอเดินไปถามแม่บ้านที่กำลังวุ่นวายกับการเตรียมอาหารอยู่โดยมีพ่อบ้านเอลยื่นคุม"วันนี้มีแกงเขียวหวาน มีอาหารอิตาเลียน แล้วก็ต้มยำกุ้งน้ำข้นที่นายหญิงชอบทานด้วยค่ะ" พยักหน้าอย่างพอใจ แล้วรู้สึกตื่นเต้นที่วันนี้เธอจะได้กินต้มยำกุ้งน้ำข้น เพราะตั้งแต่เธอตั้งครรภ์มานี้ทานต้มยำกุ้งได้เกือบทุกวันเลยส่วนประเภทผลไม้ประเภทส้ม เธอจะไม่ได้แตะเลยหากเป็นเฮียราชันของเธออีกทีเป็นคนกินของพวกนั้น เขาทั้งอาเจีย

  • เหนือราชันคือเมีย   บทที่14

    3เดือนต่อมาแสงแดดอ่อนๆช่วงสายสาดส่องเข้ามากระทบใบหน้าของคนตัวเล็กเบาๆราชันลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย ตนเองพึ่งจะได้นอนตอนตี3กว่าๆ ร่างหนาก้มมองลงมาที่โซเฟีนที่นอนซุกอยู่ที่หน้าอกของเขาอยู่ “ฟอดๆ~” สามีสุดหล่อราชันก้มลงหอมแก้มเมียรักที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียงจากศึกร้อนรักเมือคืน เขาค่อยๆขะยับตัวเองลุกขึ้นมานั้งพิงที่หัวเตียงแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อต่อสายหาลูกน้องคนสนิทอีธานกดรับสายในทันที'ครับนาย' อีธานเอยตอบ'มึงช่วยไปทำอะไรบางอย่างให้กูหน่อย เดี๋ยวกูจะส่งรายละเอียดให้''ครับ'ติด ติด ติ๊ด!เพียงเท่านั้นคนร่างสูงก็รีบวางสายในทันทีเขาเดินเข้าไปชำระร่างกายในห้องน้ำ ออกมาแต่งตัวสำเร็จพอมองไปยังคนที่นอนอยู่บนเตียงก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะตื่นขึ้นมาเลย เขาเลยเดินออกไปจากห้องนอนอีกพากหนึ่ง"พวกมึงสำเร็จหรือยัง เดี๋ยวนายหญิงตื่นมาเห็นพอดีหรอก" อีวานที่ได้รับมอบหมายจากอีธานมาอีกที เรื่องภารกิจเซอร์ไพรส์นายหญิงของตนจึงรีบเร่งลูกน้องอีกที''ยังไม่สำเร็จเลยครับลูกพี่'' ชายฉกรรจ์ชุดดำหลายคนเอยตอบอีวาน"ถ้างั้นก็ช่วยเร่งมือกันหน่อยแล้วกัน ถ้าเสร็จไม่ทันคอพวกมึงได้ขาดแน่ รู้ใช่ไหมเวลานายโกรธจะเป

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status