LOGIN*ตอนพิเศษ: เมื่อหัวใจดวงเล็ก…เริ่มมีเจ้าของ**
บ้านหลังใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็กเล็ก วันนี้…ยังคงมีเสียงหัวเราะอยู่แต่มีบางอย่าง…กำลังเปลี่ยนไปจากเดิม “ม๊ามี๊ขา…หนูมีเรื่องจะบอก” เสียงของชินดี้ในวัย 18 ปีไม่ได้ใสซื่อเหมือนเด็กน้อยอีกต่อไป เธอยืนอยู่หน้าประตูห้องครัวมือกำแน่นเข้าหากันเล็กน้อยอย่างรู้สึกประหม่า โซเฟียที่กำลังเริ่มทำอาหารอยู่หันมามองลูกสาว ก่อนจะยิ้มอ่อนให้พร้อมถามชินดี้ “มีอะไรคะลูกทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้น” ชินดี้สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะบอกกับแม่ออกไป “หนู…มีคนที่ชอบแล้วค่ะ” "…" เงียบ เงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาบนผนังห้อง “เขาคือ...ใครคะ” โซเฟียถามเสียงนิ่งแต่แววตายังคงอ่อนโยนเสมอ “เพื่อนที่โรงเรียนค่ะ…เขาดีมากเลยนะคะ สุภาพ เรียนเก่ง แล้วก็— หล่อมาก” “มันชื่ออะไร!” เสียงทุ้มต่ำแทรกเข้ามาจากด้านหลัง ทั้งสองคนหันไปมองพร้อมกันก็เห็นราชันยืนอยู่ที่หน้าประตูเขาเดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ สายตาคมกริบจ้องมองลูกสาวนิ่งจนอ่านสายตาไม่ออก อินดี้กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “แด๊ดดี๊..คือหนู” “แด๊ดถามว่า…เขาชื่ออะไร?” เขาถามอีกครั้ง “ค…คิมค่ะ” ราชันพยักหน้าเล็กน้อย “พรุ่งนี้พามาหาแด๊ดด้วย” “แด๊ด!” ชินดี้ตาโต “มันเร็วไปไหมคะ!” “หรือจะให้แด๊ดไปหาเขาเองที่โรงเรียน เลือกเอาคะ” “ไม่ค่ะ!” เธอส่ายหัวทันที โซเฟียแอบยิ้มมุมปากเล็ก ๆ “ใจเย็น ๆก่อนค่ะเฮียเด็ก ๆ เขาก็แค่เริ่มชอบกัน” “เริ่ม?” ราชันเลิกคิ้ว “เริ่มวันนี้…พรุ่งนี้ก็กลายเป็นแฟน” “แต่เฮียต้องเข้าใจเพราะก็เคยเป็นวัยรุ่นนะคะ” “เฮียแค่อยากดูว่าผู้ชายคนนั้นจะดีสักแค่ไหนลูกเต้าเหล่าใครเผื่อมันจะมาหลอกลูกของเราไงล่ะ” ชินดี้หน้าถอดสีเล็กน้อยเพราะรู้ถึงความโหดเหืยมของพ่อตนถึงแม้ที่ผ่านมาแต่เล็กจนโตก็จะไม่เคยดุเลยก็ตามแต่ก็พอรู้ว่ามาเฟียเด็ดขาดแค่ไหน “หนูรู้ใช่ไหมว่าพ่อรักลูก ๆมากแค่ไหนเพื่อความปลอดภัยพ่อต้องทดสอบเขา” เมื่อผู้เป็นพ่อพูดแบบนี้ก็ทำเอาชินดี้เงียบกริบ แต่ยังไม่ทันที่เรื่องจะจบลูกชายตัวแชบก็รีบเข้ามา “ม๊ามี๊ครับ ผมก็มีเรื่องจะบอก” เสียงของราเชนดังขึ้นมาอีกคน เด็กชายวัย 15 ปี เดินเข้าไปจูงมือของแม่ไปที่โซฟาห้องนั่งเล่นและไปดึงมือของพ่อและพี่สาวไปนั่งร่วมวงด้วย โซเฟียถอนหายใจเบา ๆก่อนจะเอ่ยถามลูกชาย “อย่าบอกนะว่า…เราก็มีคนที่ชอบอีกเหมือนกัน” “ครับ ผมก็มีคนที่ชอบ” “ราเชน!..ลูกเพิ่งอายุ 15” ราชันถามทันที “พี่ ม.5ครับ สวยมาก” “อายุมากกว่า?” เสียงผู้เป็นพ่อเริ่มต่ำลง “ครับ แต่เขาน่ารักนะ ผมกำลังจีบอยู่” “จีบ?” คำเดียว…แต่บรรยากาศเย็นลงทันที ราชันลุกขึ้นช้า ๆ เดินไปหาลูกชาย “รู้ไหมคำว่า ‘จีบ’ ของนาย…หมายถึงอะไรไอ้เสือ” ราเชนยักไหล่ “ก็…ชวนคุย ซื้อขนมให้ เดินไปส่งที่ห้องเรียน” ราชันก้มลงระดับสายตาเดียวกับลูกชาย “ถ้ามีใครมาทำแบบนั้นกับพี่สาวนาย…นายจะรู้สึกยังไง” ราเชนนิ่งไป “อือ…ไม่ชอบครับ” “งั้นก็อย่าทำกับลูกคนอื่น” “แต่แด๊ดดี้ก็ทำกับม๊ามี๊มาก่อนไม่ใช่เหรอ” ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ ก่อนโซเฟียหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ราชันหันมามองเธอด้วยสายตาอ่อน “เฟียสอนลูกแบบนี้?” “เฟียไม่ได้สอนนะคะ เขาฉลาดเองใช่ไหมราเชน” ราเชนพยักหน้างึกงัก --- เย็นวันนั้น บรรยากาศในบ้านเหมือนจะปกติ…แต่ไม่ปกติ ราชันนั่งอยู่ที่โซฟาโดยมีมือขวาคนสนิทและลูกน้องอีกสองคนที่ยืนอยู่ห่าง ๆ “ไปเช็กมา” “เอ่อ..ครับนาย” แม้จะงงๆแต่ก็ไม่กล้าถาม “เด็กผู้ชายชื่อคิม โรงเรียนเดียวกับชินดี้ กับเด็กผู้หญิง ม.5ที่ลูกชายฉันพูดถึง” “รับทราบครับ” โซเฟียที่ยืนกอดอกมองอยู่ ส่ายหัวเบา ๆกับพฤติกรรมของผู้เป็นสามี นับวันห่วงลูกก็ยิ่งออกหน้าออกตาเกินเบอร์ไปมาก “คุณจริงจังไปไหม” เธอถามเขาก่อนจะได้รับคำตอบเหมือนเดิม “เฮียแค่ป้องกัน เพื่อความปลอดภัยของลูกๆ” เขาพูดพร้อมหยักไหลเล็กน้อย “เฟียว่าเฮียกลัวว่าลูกจะไปรักคนอื่นมากกว่าต่างหาก” พูดจบเธอก็เดินออกไปจากห้อง ราชันไม่ตอบเพราะมันคือความจริง เขาคงรับไม่ได้หากลูกรักคนอื่นมากกว่า --- วันถัดมา “แด๊ดดี้คะ…เขามาแล้ว” เสียงชินดี้เบาหวิวอย่างเห็นได้ชัด เด็กหนุ่มหน้าตาดี ยืนเกร็งอยู่หน้าบ้าน มีเหงื่อชืมออกจากใบหน้าอย่างชัดเจนไม่นานก็ถูกสาวใช้พาเข้าไปหาราชันที่รออยู่ “สวัสดีครับ” คินยกมือไหว้ทันที ราชันนั่งไขว่ห้าง มองคินตั้งแต่หัวจรดเท้า “อายุ” “19 ครับ” “เกรดเรียนอะไร?” “เกรดเฉลี่ย 3.90 ครับ อีกอย่างผมด๊อปเรียนไป 1 ปีเพิ่งย้ายจากโรงเรียนเดิมมาครับ” “แล้วครอบครัว” ราชันถามต่อ “พ่อเป็นหมอ แม่เป็นครับ” ราชันพยักหน้าเล็กน้อย “รู้ไหมว่าลูกสาวฉันคือใคร” “…ครับ” “แล้วคิดว่าตัวเองเหมาะสม?” คำถามตรง ๆ ทำให้เด็กหนุ่มเงียบไป ก่อนจะตอบอย่างจริงจัง “ผมไม่รู้ว่าผมเหมาะไหมนะครับ แต่ผมจะพยายามทำให้ตัวเองเหมาะสมกับชินดี้ให้ได้” เงียบ โซเฟียแอบมองสามีเล็กน้อยแต่ก็ไม่อยากพูดแทรก ดเานชินดี้กำมือแน่น ราชันลุกขึ้นช้า ๆ เดินเข้าไปใกล้คินมากขื้น “ดี..ถ้าวันไหนลูกสาวฉันร้องไห้เพราะนาย…” "...." “รู้ไว้...ว่านายจะไม่มีโอกาสได้อธิบายอะไรอีก”ราชันพูดขื้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก “ครับ…” “แต่ถ้าดูแลดี” เขาหยุดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยต่อ “ฉันจะให้โอกาสนายคบกับลูกสาวฉันในอนาคต” ชินดี้ตาเป็นประกายขื้น “แด๊ดดี้”ชินดี้พูดขื้นเสียงสั่นด้วยความปรื่มใจ “รักษาโอกาสนี้เอาไว้ละ ” เขาย้ำ คินพยักด้วยความเข้าใจก่อนหันไปยิ้มให้ชินดี้ --- ฝั่งราเชนก็ไม่ต่างกัน “แด๊ดดี้ครับ ผมพามาด้วยได้ไหม” ราเชนถามผู้เป็นพ่อแต่คำตอบกลับต่างออกไป “ไม่ต้อง” ราชันตอบกลับทันที “ทำไมครับ!” “แด๊ดจะไปดูเอง” ราชันมองหน้าลูกชายนิ่ง “แด๊ด..แต่พี่ชินยังพามาได้เลย” ราเชนท้วงขื้น "ถ้าไม่โอเคก็ตามใจ..แด๊ดไม่โอเค" พูดจบก็เดินออกจากห้องไปปล่อยให้ราเชนมองตามอารมณ์เสียคนเดียว --- ตกดึกคืนนั้น โซเฟียเดินออกมาที่ระเบียง เห็นราชันยืนมองท้องฟ้ายามค่ำคืนอยู่จึงเข้าไปถาม “คิดอะไรอยู่” ถามพร้อมหั้นไปมองใบหน้าเรียบนิ่งของเขา “ลูกโตแล้วจริงๆ” ราชันบอกก่อนจะยิ้มเล็กน้อย “ใช่แล้ว..ไม่ดีหรอคะ”โชเฟียหั้นไปถามเขาอีกครั้ง “ไม่ชอบ” โซเฟียหัวเราะเบา ๆ “เฮียหวงลูกมากไปแล้วพวกเขาโตแล้วนะ เขาจะต้องเก่งเหมือนเฮยเฟียเขื่อ” “เฮียแค่…”เขาเงียบไปครู่หนึงก่อนจะเอ่ยตอบคามจริง “กลัว” โซเฟียชะงัก “กลัวอะไร” “กลัวพวกเขาเจ็บ…เฮียกลัวไปหมดเลยเฟีย” คำพูดนั้นทำให้เธอนิ่งไป ก่อนจะหันเข้าไปกอดเขาแน้น “แต่สุดท้ายแล้ว เขาไม่สามารถเลือกทางเดินให้เขาได้นะ แต่เราเลือกที่จะแนะนำได้ส่าอันไหนควรและไม่ควร” ราชันจับสวมกอดเธอเบาๆอย่างอ่อนโยน “แล้วถ้าลูกเราเลือกผิดล่ะ” ราชันถามกลับ “เราก็จะอยู่ข้างเขาเสมอค่อยปลอบใจเวลาเขาเสียใจและผิดพลาดดีไหมคะ”เธอพูดเบา ๆ พร้อมหัวเราะ “เหมือนที่เราเคยผ่านมาด้วยกันใช่ไหม?” ราชันถามกลับ โซเฟียจึงพูดต่อ “ค่ะสุดท้ายแล้ว…ไม่ว่าใครจะเข้ามาในชีวิตลูกเราก็ควรจะเปิดใจและยอมรับจริงไหม?” โซเฟียพูดพร้อมยิ้มเพราะเธอรู้ว่าในใจลึกๆราชันเป็นคนใจดีมาก “ครับ เฮียยอมเพราะเมียและลูกคือทุกอย่างเป็นคนทีเฮียจะดูแลและปกป้องจนชีวิตนี้จะหาไม่” จุ๊บ! เขาหันไปจุกหน้าผากภรรยาเบาๆ ลมเย็นพัดผ่าน ในบ้าน…เสียงหัวเราะของลูกทั้งสองคนดังออกมาเมื่อเห็นพ่อแม่กอดกันและเหมือนว่าภารกิจครั้งนี้แม่ของพวกเขาก็ได้ทำสำเร็จ ลูก ๆของพวกเขาอาจจะเริ่มมีโลกส่วนตัวของตัวเอง มีคนที่เข้ามาในหัวใจแต่สำหรับราชันและโซเฟีย ครอบครัวนี้…ยังคงเป็นศูนย์กลางของทุกอย่าง และไม่ว่าเวลาจะผ่านไปแค่ไหน สิ่งที่เหนือราชัน ก็ยังคงเป็น “เมีย” คนเดิม ที่เขาไม่มีวันชนะได้ --- **— ตอนพิเศษ จบ —***ตอนพิเศษ: เมื่อหัวใจดวงเล็ก…เริ่มมีเจ้าของ**บ้านหลังใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็กเล็กวันนี้…ยังคงมีเสียงหัวเราะอยู่แต่มีบางอย่าง…กำลังเปลี่ยนไปจากเดิม“ม๊ามี๊ขา…หนูมีเรื่องจะบอก”เสียงของชินดี้ในวัย 18 ปีไม่ได้ใสซื่อเหมือนเด็กน้อยอีกต่อไปเธอยืนอยู่หน้าประตูห้องครัวมือกำแน่นเข้าหากันเล็กน้อยอย่างรู้สึกประหม่าโซเฟียที่กำลังเริ่มทำอาหารอยู่หันมามองลูกสาว ก่อนจะยิ้มอ่อนให้พร้อมถามชินดี้“มีอะไรคะลูกทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้น”ชินดี้สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะบอกกับแม่ออกไป“หนู…มีคนที่ชอบแล้วค่ะ”"…"เงียบเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาบนผนังห้อง“เขาคือ...ใครคะ” โซเฟียถามเสียงนิ่งแต่แววตายังคงอ่อนโยนเสมอ“เพื่อนที่โรงเรียนค่ะ…เขาดีมากเลยนะคะ สุภาพ เรียนเก่ง แล้วก็— หล่อมาก”“มันชื่ออะไร!”เสียงทุ้มต่ำแทรกเข้ามาจากด้านหลังทั้งสองคนหันไปมองพร้อมกันก็เห็นราชันยืนอยู่ที่หน้าประตูเขาเดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้สายตาคมกริบจ้องมองลูกสาวนิ่งจนอ่านสายตาไม่ออกอินดี้กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก“แด๊ดดี๊..คือหนู”“แด๊ดถามว่า…เขาชื่ออะไร?” เขาถามอีกครั้ง“ค…คิมค่ะ”ราชันพยักหน้าเล็กน้อย“พรุ่งนี
เสียงคลื่นน้ำทะเลซัดเข้าหาฝั่งเป็นระยะแสงแดดยามเช้าส่องกระทบผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ ราวกับทะเลกำลังยิ้มรับการมาเยือนของพวกเขาบนชายหาดสีขาวสะอาด มีครอบครัวหนึ่งกำลังใช้ช่วงเวลาที่แสนธรรมดา…แต่มีค่ามากที่สุดในชีวิตราชันพาทั้งครอบครัวมาเที่ยวทะเลเป็นครั้งแรก“แม่คะ! เร็วสิคะ ชินดี้จะโดนน้ำแล้ว!”เสียงใสของเด็กหญิงตัวน้อยดังลั่น ขณะที่เธอกำลังวิ่งหนีคลื่นลูกเล็ก ๆ ที่ไหลตามมาถึงปลายเท้าโซเฟียหัวเราะเบา ๆ รีบวิ่งตามไปอย่างไม่รีบร้อนนัก แต่ในแววตาเต็มไปด้วยความสุขเมื่อเห็นลูกสาวและลูกชายมีความสุข“ไม่ต้องหนีค่ะลูก คลื่นแค่มาทักทายเองคะ”“แต่มันไล่หนู!” ชินดี้ทำหน้ามุ่ย ก่อนจะรีบวิ่งกลับมาหาแม่แล้วกอดขาแน่นโซเฟียย่อตัวลงให้ตัวเองอยู่ระดับเดียวกับลูกสาวแล้วเอ่ยพูดพลางใช่มือลูบหัวอย่างอ่อนโยน"มันแค่ไล่เพราะมันรักหนูค่ะ ""จริงนะคะ?""จริงสิ ลูกของแม่เป็นเด็กดีธรรมชาติและทุกคนก็รักเป็นธรรมดาจ้ะ" เธอเอ่ยบอกลูกสาว"เหมือนที่แด๊ดดี้รักใช่ไหมคะ?"คำถามใส ๆ ทำให้โซเฟียชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบาง"ใช่…เหมือนแด๊ดดี้เลย""ใครเรียกแด๊ดดี้หืมม" เสียงทุ้มจากคนที่เพิ่งถูกกล่าวถึงดังขึ้นจากด้านหลังขอ
หลังจากเขาว่างแผนกับลูกสาวสำเร็จซินดี้ก็ไปขอให้แม่มีน้องชายให้และโซเฟียก็ตกลงราชันดีใจมากกว่าลูกสาวซะอีก ''ซี๊ดดดด อืม กะ เก่งมากคะ" "อ๊าา อย่างนั้นแหละคะ " เธอทำแบบเดิมซ้ำๆจนในทีสุด เขาก็เสร็จ อ๊อก อ็อก อ็อก น้ำสีขาวขุ่น เลอะเทอะเต็มปากคนตัวเล็ก "ห้ามกลืนคะ คายออกมา" อึก อึก!โซเฟียกลืนลงไปหมดแล้ว "ดึ้อชะมัดเลย! " เธอยักไหล่ ก่อนจะยิ้มให้อย่างไม่แยแส ก่อนที่เขาจะเริ่มซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง พร้อมสลับไปดูดดื่มกับริมฝีปากสีเชอรี่อันอวบอิ่ม ช่วงชิงลมหายใจของคนตัวเล็กจนทำให้เธอเอามือทุบหน้าอกแกร่งเพราะหายใจไม่ทัน "พะ พอก่อนเฮีย! เฟียหายใจไม่ทัน" เธอเอ่ยบอกแต่เขากลับกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "แค่นี้ก็เหนื่อยแล้วหรอ หืม!" เขากำลังเตรียมจะจูบกับเธออีกครั้ง แต่เธอเอามือมาปิดปากเขาไว้เสียก่อน พรืบ!อือ "เดี๋ยวค่ะ ลูกอยู่ไหน!" เธอเอ่ยถามเพราะไม่เห็นลูกสาวมานอนด้วยปกติไม่เคยนอนแยกห้องกับผู้เป็นแม่ "ลูกไปนอนบ้านไอ้สิงห์ เมื่อกี้อีวานไปส่ง เห็นบอกว่าอยากไปเล่นกับน้องตัวเล็ก "ใช่แล้วตอนนี้สิงหา ก็มีลูกเป็นของตัวเองแถมเป็นลูกชายซึ่งลูกสาวเขาก็หลงรักเด็กชายตัวน้อยนั้นมากๆจนบางครั้ง
3ปีต่อมา หลังจากที่ภรรยาคนสวยอย่างโซเฟียคลอดลูกสาวผู้เป็นสามีจึงพากลับมาอยู่ที่คฤหาสน์ดั่งเดิมเคยบอกว่าจะกลับไปที่ไร่นานๆทีซึ่งมันสะดวกสบายเวลาลูกสาวของตนวิ่งเล่น น้องซินดี้อายุ 3 ขวบกว่าๆน่ารักสดใส น่าฟัด แก้มจ้ำม่ำเป็นที่รักของลุงๆมาเฟียเพื่อนทั้งสามของผู้เป็นพ่อ เด็กหญิงตัวน้อยจะติดคนเป็นพ่อ มากกว่าแม่ซะอีก ไม่ว่าจะเวลานอน อาบน้ำ กินข้าวหรือไปโรงเรียนก็ต้องออดอ้อนทุกครั้ง แล้วแบบนี้จะให้คนเป็นพ่อทำใจโกรธ หรือดุเวลาที่ทำผิดได้อย่างไรกันละ" มามี๊ขา แด๊ดดี้น้องอยู่หน๊าย"เด็กหญิงซินดี้ร้องเรียกหาผู้เป็นพ่อทุกเช้าเวลาตื่นนอน จนทุกวันนี้ทุกคนในคฤหาสน์เริ่มชินซะแล้ว"แด๊ดดี้ อยู่ในส่วนค่ะลูกรัก" ผู้เป็นแม่เอ่ยบอกเท่านั้นทำให้เด็กอ้วนกลมเลิ่มงอแงแบ๊ะปากร้องไห้ทันทีฮึก ฮึก แอ้~~"หืม น้องซินดี้หนูร้องไห้ทำไมกันลูกไหนเป็นอะไรคะบอกมาม๊าสิค่ะ" โซเฟียเดินมาอุ้มลูกสาวตัวน้อย ที่ยืนร้องไห้ทั้งน้ำตาจนทำให้ผู้เป็นแม่ตกใจ"ฮึ ฮึก ดะ...แด๊ดดี้น้อง" เอ่ยบอกทั้งน้ำตาไม่นานนักแด๊ดดี้ คนที่ถูกถามหาก็รีบวิ่งเข้ามาในคฤหาสน์เมื่อกี้เขาแค่เดินไปสั่งงานลูกน้องแล้วไฉนลูกสาวตัวน้อยของเขาถึงร้องไห้ลั่นบ้านขนา
ตอนนี้โซเฟียท้อง 9เดือนแล้วแต่ยังไม่มีวี่แววที่จะคลอดเลย ท้องของเธอใหญ่มากๆ เฮียราชันกลุ้มใจเอามากๆ ทำไมป่านนี้ลูกของเขาถึงยังไม่ออกมาอีก เขาเป็นห่วงภรรยาตัวน้อยของตัวเองมากๆจึงหอบเอางานทุกอย่างมาไว้ที่คฤหาสน์จนหมด ตอนนี้ทั้งคู่ย้ายกลับมาอยู่ที่คฤหาสน์เหมือนเดิมเพราะราชันบอกว่าจะได้สะดวกเวลาไปคลอดและจะได้มีเวลาดูแลลูกด้วย เพราะงานส่วนใหญ่ของเขาจะอยู่ที่นี่ เธอจึงจำใจปล่อยให้คนงานที่โน่นดูแลไร่แทน คนตัวเล็กเดินลงมาจากชั้น 2 ของบ้านแล้วตรงไปยังห้องครัว ช่วงนี้เธอกินเยอะเป็นพิเศษมากๆ แถมวันนี้ลูกสาวก็ดิ้นแรงกว่าปกติ ดิ้นทีไรผู้เป็นแม่ต้องน้ำตาคอทุกที"ป้าน้อยค่ะ วันนี้มีอะไรทานบ้างคะหนูหิวมากๆเลย" เธอเดินไปถามแม่บ้านที่กำลังวุ่นวายกับการเตรียมอาหารอยู่โดยมีพ่อบ้านเอลยื่นคุม"วันนี้มีแกงเขียวหวาน มีอาหารอิตาเลียน แล้วก็ต้มยำกุ้งน้ำข้นที่นายหญิงชอบทานด้วยค่ะ" พยักหน้าอย่างพอใจ แล้วรู้สึกตื่นเต้นที่วันนี้เธอจะได้กินต้มยำกุ้งน้ำข้น เพราะตั้งแต่เธอตั้งครรภ์มานี้ทานต้มยำกุ้งได้เกือบทุกวันเลยส่วนประเภทผลไม้ประเภทส้ม เธอจะไม่ได้แตะเลยหากเป็นเฮียราชันของเธออีกทีเป็นคนกินของพวกนั้น เขาทั้งอาเจีย
3เดือนต่อมาแสงแดดอ่อนๆช่วงสายสาดส่องเข้ามากระทบใบหน้าของคนตัวเล็กเบาๆราชันลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย ตนเองพึ่งจะได้นอนตอนตี3กว่าๆ ร่างหนาก้มมองลงมาที่โซเฟีนที่นอนซุกอยู่ที่หน้าอกของเขาอยู่ “ฟอดๆ~” สามีสุดหล่อราชันก้มลงหอมแก้มเมียรักที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียงจากศึกร้อนรักเมือคืน เขาค่อยๆขะยับตัวเองลุกขึ้นมานั้งพิงที่หัวเตียงแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อต่อสายหาลูกน้องคนสนิทอีธานกดรับสายในทันที'ครับนาย' อีธานเอยตอบ'มึงช่วยไปทำอะไรบางอย่างให้กูหน่อย เดี๋ยวกูจะส่งรายละเอียดให้''ครับ'ติด ติด ติ๊ด!เพียงเท่านั้นคนร่างสูงก็รีบวางสายในทันทีเขาเดินเข้าไปชำระร่างกายในห้องน้ำ ออกมาแต่งตัวสำเร็จพอมองไปยังคนที่นอนอยู่บนเตียงก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะตื่นขึ้นมาเลย เขาเลยเดินออกไปจากห้องนอนอีกพากหนึ่ง"พวกมึงสำเร็จหรือยัง เดี๋ยวนายหญิงตื่นมาเห็นพอดีหรอก" อีวานที่ได้รับมอบหมายจากอีธานมาอีกที เรื่องภารกิจเซอร์ไพรส์นายหญิงของตนจึงรีบเร่งลูกน้องอีกที''ยังไม่สำเร็จเลยครับลูกพี่'' ชายฉกรรจ์ชุดดำหลายคนเอยตอบอีวาน"ถ้างั้นก็ช่วยเร่งมือกันหน่อยแล้วกัน ถ้าเสร็จไม่ทันคอพวกมึงได้ขาดแน่ รู้ใช่ไหมเวลานายโกรธจะเป







