All Chapters of WAR(S) ZONE เล่ห์หลอกเสน่ห์ร้าย BAD FOR U: Chapter 21 - Chapter 30

ฉันไม่มีค่าตอบแทน 📿 ออดดดดด หญิงสาวร่างบางยืนถอนหายใจ เธอมาตามเวลาที่นัดกับเจ้าของห้อง แต่ตอนนี้กดออดไปหลายทีมาก ก็ไม่มีวี่แววว่าคนข้างในจะเปิดมันออก ออดดดดด~ “…ยังไม่ตื่นเหรอ?” ฉันพูดกับตัวเอง ทั้งๆที่เป็นคนนัดฉันเวลานี้แท้ๆ แต่กลับนอนหลับเต็มอิ่มฟินอยู่บนที่นอนแบบนี้.. ขี้โกงกันจริงๆ แล้วฉันจะไปอยู่ไหนละทีนี้ ถ้าอัศวินเล่นนอนหลับเป็นตายขึ้นมาจริงๆ ในขณะที่ร่างบางกำลังจะนั่งลงกับพื้นทางเดินเพราะไม่รู้ว่าจะไปไหน เพราะถ้ากลับบ้านที่บ้านจะต้องสงสัยแน่ๆ แกรก~ ประตูก็เปิดออก เผยร่างสูงเจ้าของห้องที่ออกมาต้อนรับด้วยสภาพที่เพิ่งลุกจากเตียง “…เธอ~ มาทำอะไรแต่เช้า~?” “…ยังจะมาถามฉันอีก นายนั่นแหละที่ให้ฉันมาเวลานี้” ฉันลืมพูด คะ/ค่ะ กับเขา แต่สภาพนี้เจ้าตัวเองก็ไม่น่าจำสิ่งที่สั่งฉันเมื่อวานได้หมด เขาถึงยืนกึ่งหลับอยู่ระหว่างประตู “… ใส่ชุดอะไรของเธอ~?” “ทำไม… มันแย่เหรอ?” “ไม่ได้แย่ แต่ใส่ทำไม~” สมองกลับตาลปัตรหรือไงนะ ฉันเลยไม่พูดอะไรมาก “…ฉันเข้าไปได้หรือยัง?” “..อืม~” ระหว่างที่เดินเข้ามาในห้อง พริบตาก็สำรวจชุดที่ตัวเองใส่อยู่ ก็เพราะเมื่อคืน อัศวินบอกว่าอยากนอนกับเธอ เธอเอง

อาบให้หน่อย📿พริบตายืนมองตัวเองอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำ หลังจากกลับมาถึงห้องของอัศวิน ร่างบางหันข้าง หันหน้า ยืนมองรูปร่างตัวเองที่จะพยายามหาส่วนอ้วนของร่างกายในขณะที่ความเครียดที่เธอมี เล่นงานเธอจนน้ำหนักลดไปเกือบห้าโลโดยไม่ต้องพึ่งวิธีการลดน้ำหนักใดๆ“…ไม่เคยกังวลเรื่องกระโปรงหลวมสักนิดจนกระทั่งวันนี้==*” ฉันจะถูกอัศวินยกไหมเนี่ย>จิตใต้สำนึกฉันหวาดระแวงกับคำว่า ยก ไปหลายระดับก๊อกๆๆๆ เสียงเคาะประตูเรียกสติกลับคืนมา“ตายหรือยัง”“นั่นปากนายเหรอ!”“เสร็จแล้วก็ออกมา จะสูบบุหรี่”“..ระเบียงก็มีอะ”“ห้องข้างๆเขามีเด็กเล็ก ฉันไม่อยากสูบที่ระเบียง”“…คิดถึงคนอื่นก็เป็นแฮะ” พริบตาบ่นกับตัวเองก่อนจะเปิดประตูแล้วเดินออกมา อัศวินก็ยังไม่เดินเข้าไป ร่างเล็กเลยหยุดมอง“..ไม่เข้าไป?”“ไม่อยากสูบละ”“…นายกวนประสาทฉันนิ”“เปล่ากวน เห็นหายเงียบไปตั้งนาน นึกว่าตายคาส้วมฉัน”“…ชิ~” ฉันจิ๊ปากเล็กน้อย“ไม่ต้องกลัว” “….?”“ฉันไม่ทำหรอก ..ถ้าครั้งนี้เธอไม่เต็มใจ”“….”“ถ้าฉันผิดคำพูด อยากได้อะไรก็ว่ามาเลย” ร่างสูงยืนมองฉันนิ่งๆ เขาคงรู้ดีว่าตอนนี้ฉันรู้สึกยังไง “..อืม ไว้ฉันคิดได้ว่าอยากได้อะไร จะบอกล

เดี๋ยวต่อให้จบเอง📿วันต่อมา…ฉันไขกุญแจเข้าห้องอัศวิน ก็มาเวลาเดิมนั่นแหละ.. เพราะเรื่องเมื่อคืนทำให้ฉันนอนแทบไม่ได้ แต่พอเข้ามาในห้องที่เคยมา ก็ไม่เห็นร่างสูงนอนบนเตียง ห้องที่มืดสนิท เห็นเพียงแสงไฟตรงทางเข้าห้องน้ำ“..ตื่นแล้วเหรอ ตื่นเช้าจังแฮะ” ฉันพูดกับตัวเองก่อนจะวางกระเป๋าแล้วกำลังจะเข้าไปดูของในครัว.. ฉันควรส่งเสียงสิว่าฉันมาถึงแล้ว คิดได้แบบนั้นฉันก็เคาะมือกับเค้าน์เตอร์หน้าครัวก๊อกๆ~“ฉันมาแล้วนะ” เสียงน้ำที่ได้ยินจางๆหยุดชะงักไป“..ฉันมาแล้วนะ” เลยพูดซ้ำไปอีกครั้ง แล้วทันทีที่ก้าวขาเข้าครัว“อย่า!” “…ห๊ะ?”“อย่า! เข้าไป!”“…อะไรของนายเนี่ย?” ท่าทางลุกลี้ลุกลนดูพิกล อัศวินที่ออกมาจากห้องน้ำในสภาพคนยังอาบน้ำไม่เสร็จดีรีบคว้าผ้าเช็ดตัวผืนเล็กมาถูหน้าแล้วก้าวขาเข้ามาหาฉัน“ไม่ต้องทำกับข้าวแล้ว”“…อ้าว นายมีของกินแล้วเหรอ?”“ไม่มี”“แล้วทำไมไม่ให้ฉันทำ?” ท่าทางเลิ่กลั่กของเขา ทำให้ฉันนึกถึงเรื่องเมื่อวาน พลันทำฉันทำตัวไม่ถูกตามไปด้วย “ถ้าเป็นเพราะเรื่องเมื่อวาน….”“เปล่า”“….”“ฉันไม่ควรใจดีกับเธอมากเกินไป”“…ใจดี? นายเคยใจดีกับฉันด้วยเหรอ?” ร่างเล็กเอ่ยถามชายหนุ่มที่ยืนเช็ด

ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก 📿 #อัศวิน พริบตาจิกแขนผมทันทีที่ผมชักนิ้วออกแล้วดันเอ็นตัวเองเสียบเข้าไป เธอหายใจหอบ ก้มหน้า ท่าทางแบบนี้ยิ่งทำให้ผมอยากจะกระแทกให้หนัก “อ่า~อื้อ~” “นั่งให้สบายสิ~ จะได้ไม่จุก~” “..~” เหมือนจะยอมเชื่อฟังกันขึ้นมาบ้าง พริบตาขยับตัวพิงร่างผม เรียวขาที่กลัวเกร็งในตอนแรกถูกปล่อยอย่างผ่อนคลาย จะมีแต่เล็บยาวนี่แหละ ที่ยังจิกกันเวลาที่ผมเริ่มจังหวะ ซ่า~ น้ำทะลั่กล้นจากตัวอ่างตามปริมาณที่มากขึ้นและแรงกระแทกที่ทำให้น้ำสั่นไหว อัศวินรั้งใบหน้าเล็กเอี้ยวกลับมาเพื่อดูดปาก มือใหญ่กอบกุมเนินนมที่มีมากในจำนวนที่พอล้นมือ หญิงสาวก็จิกมือตามจังหวะความเสียวที่เธอได้รับและไม่ปิดกั้นจังหวะลิ้นที่จูบโต้ตอบกลับร่างสูง จ๊วฟ~ จ๊วฟ~ ดวงตาคมจับจ้องดวงตาเล็กที่หลับตาปี๋ ร่างกายที่ขยับขึ้นลงตามร่างกายของเขาที่เป็นคนนำทาง “อื่อ~” “หันหน้ามา~” “ห๊า? จะ จะหันยังไง~” “หมุนตัว~” พริบตาดูเก้งๆกังๆกับทุกจังหวะ จนในที่สุดคนที่จัดการทุกอย่างอย่างไวก็เป็นอัศวิน เขารั้งเอวเล็กลอยขึ้นก่อนจะพลิกตัวเธอให้หันหน้าประชันเขาและคร่อมร่างนั่งทับเอ็นใหญ่ที่ขยายตัวอยู่ภายในถ้ำเล็กอย่างเต็มที

โทษฐานพูดจาไม่เข้าหู📿“ก่อนกลับห้อง ขอกินอะไรก่อนได้หรือเปล่า หิว~”“จะกินอะไร”“..โจ๊กดีกว่า” อัศวินนิ่งไปครู่ ดูออกแหละว่ากำลังคิดว่าจะไปซื้อมันที่ไหน 🎶~ แต่อยู่ๆก็มีเสียงเรียกเข้าดังขึ้นจากมือถือของเขา ก็รับสายทันทีที่ดูชื่อแล้วก็ถอนหายใจก่อนจะวางสายไป“มีอะไรหรือเปล่า?”“ฉันต้องไปที่บ้านก่อน เธอหิวมากหรือเปล่า”“ไม่เป็นไร นายทำธุระนายก่อนเถอะ” คนข้างๆพยักหน้า ก็ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรสำคัญหรือเปล่า เพราะความเร็วในการขับมันเพิ่มขึ้นจนกระทั่งเรามาจอดอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่สีดำทะมึน มันไม่ได้น่ากลัวแบบชื่อที่พูด แต่กลับดูคลาสสิกและร่วมสมัยสุดๆ และสิ่งแรกที่ได้ยินหลังจากหยุดเครื่องยนต์“อ๊ากกก!”“สะ.. เสียงอะไรอะ?” ร่างเล็กผวาเพราะได้ยินเสียงร้องตะโกนด้วยความเจ็บปวดดังออกมาจากในบ้าน“รออยู่ในนี้” และอัศวินก็รีบวิ่งลงจากรถไปทันที เสียงร้องตะโกนลั่นอีกครั้ง ก่อนที่ฉันจะเห็นเงาผ่านผ้าม่าน เหมือนผู้ชายตัวสูงๆหลายคนพยายามรุมจับ.. ผู้ชายอีกคนที่ดูคลั่งอะ ด้วยภาพตรงหน้ามันช่างทำให้ความอยากรู้อยากเห็นของมนุษย์ทำงาน พริบตากำลังจะเปิดประตูรถเพื่อแอบลงไปดูเหตุการณ์ใกล้ๆ แต่ก็ชะงัก… การเป็นลูกหนี