WAR(S) ZONE เล่ห์หลอกเสน่ห์ร้าย BAD FOR U

WAR(S) ZONE เล่ห์หลอกเสน่ห์ร้าย BAD FOR U

 [อัศวิน*พริบตา]

นิยายเรื่องนี้มีเนื่อหาเหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 20ปีขึ้นไป

นักอ่านที่มีอายุต่ำหว่า 20ปี ควรได้รับการแนะนำ

___สิ่งที่น่ากลัวสำหรับความหวัง... คือการหวังในสิ่งที่ไม่มีวันเป็นไปได้___

#อัศวิน

หล่อ เท่ห์ตรงสเปคผู้หญิงตามตำรา เพลย์บอยตัวพ่อใช้ชีวิตอย่างไม่มีคำว่าเสียดาย รักสนุก ไม่ยึดติด ไม่ผูกพันธ์ ไม่ได้เลวพอที่จะฆ่าใครได้ แต่ก็ไม่ใช่คนดีพอที่จะช่วยเหลือใคร

#พริบตา

เพราะอาการป่วยของแม่ที่นับวันมีแต่จะแย่ลง เธอยอมทำทุกอย่างเพื่อหาเงินมายื้อชีวิตแม่ให้นานที่สุด... แม้จะต้องหลอกลวงคนที่เดือดร้อน หนีร้อนมาพึ่งเย็น ก็ตาม

⚠️WARNER⚠️

เนื้อหาในนิยายมีฉากอิโรติก คำพูด หรือพฤติกรรมที่รุนแรงอาจจะทั้งทางร่างกายหรือจิตใจ เหมาะสำหรับผู้อ่านอายุ20ปีขึ้นไป และควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ขอให้เพลินเพลินกับการอ่าน

**ห้ามคัดลอกนิยายไม่ว่ากรณีใดๆก็ตาม หากพบเจอจะดำเนินการทางกฏหมายทันที!!!!**

===============

 ความไม่ประทับใจแรกพบ..

📿

“นี่นาย! เช็ดหน้าหน่อยไหม?”

“.....”

“ทำบ้าอะไรของเธอ?”

“แต่งตัวก็ดี นาฬิกาก็หรู ที่บ้านไม่มีกระจกให้ส่องหรือไงหน้าถึงมอมเหมือนไปฟัดกับหมาที่ไหนมาอะ”

“...ยัยปากหมา”

“เห้~ หรือว่า~ มีเรื่องกับหมาจริงๆ”

“ฉันโดนล้วงกระเป๋าต่างหาก!”

“โอ๋! ตัวก็สูง ร่างกายก็.. บึกบึน ไม่น่าโดนล้วงกระเป๋าง่ายๆนะ”

“.....”

“อ่าๆ ล้อเล่นๆ เอานี่เช็ดซะ คนบนรถเอาแต่มองนายตั้งแต่เมื่อกี้ละ ทำอย่างกับเห็นเทวดาตกสวรรค์” หญิงสาวแปลกหน้าทิ้งตัวลงนั่งข้างอัศวิน ด้วยความที่อารมณ์หงุดหงิดและพลุ่งพล่านด้วยความโกรธ เขาทำได้แค่มองหญิงสาวข้างๆด้วยหางตาแล้วก็ทิ้งทิชชู่ที่เช็ดหน้าของตัวเองเสร็จลงกับพื้นรถ

“มารยาททรามจัง คนรวยนี่เป็นแบบนี้กันทุกคนหรือเปล่า?”

“เธอจะอะไรกับฉันเนี่ย จะไปไหนก็ไปเลยไป”

“ขอบคุณสักคำก็ไม่มี คนรวยก็แบบนี้ละนะ”

“นี่!” แต่ไม่ทันได้ต่อว่าต่อ เธอคนนั้นก็สะพานกระเป๋าลงจากรถประจำทางไป

หลายเดือนต่อมา..

“โอมมมมม~ ฿&:)(-):!&:’า)/฿~”

“ภาษาเหี้ยอะไรวะ คนพวกนี้ก็แปลก ฟังไม่รู้เรื่อง ยังจะนั่งพนมมือไหว้กันอยู่ได้”

“ศรัทธากับความเชื่อ เป็นของคู่กัน”

“นิทานหลอกเด็ก”

“มึงก็เคยเป็นเด็ก กูจำได้ สมัยประถม มึงยังไม่กล้าเล่นซ่อนแอบตอนกลางคืนเพราะกลัวโดนผีบังตาอยู่เลย”

“....”

“เถียงกูดิ:)”

“...พากูมาที่นี่ทำไม”

“เห็นช่วงหลังๆมึงซวยถี่ ก็เลยพามาสะเดาะเคราะห์ซะหน่อย”

“มึงฟังกูนะ ถ้ากูไม่เสียเวลามานั่งอยู่ในที่แบบนี้กับมึง กูได้ล่อหญิงน้ำแตกไปหลายน้ำละ เซ็งสัส!” ชายหนุ่มพูดด้วยความไร้ศรัทธาในสิ่งตรงหน้า ตำหนักคนทรงที่เลื่องลือมีชื่อเสียงไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นหลังจากเจอเรื่องแย่ๆติดกันเป็นเดือนๆ

“พ่อหนุ่มนั่น!” เสียงตวาดกังวานดังขึ้นทันทีที่พ่อปู่เข้าทรงสำเร็จ มือขวายืดตรงมายังอัศวินที่ลุกขึ้นยืนอย่างไม่มีท่าทีที่จะคำนับหัวให้กับผู้สูงอายุที่นั่งอยู่ใกล้ๆ

“..กู?” เขาชี้ตัวเองแล้วหันไปหาโทน เพื่อนของเขา

“มึงนั่นแหละ! มึงจะซวยเพราะปาก! คำพูดคำจาของมึงนะ เหมือนออกมาจากหัวนิ้วโป้งตีน!”

“อ้าวปู่ ผมก็ปากแบบนี้มาตั้งแต่เกิด ไม่เห็นจะซวยห่าอะไรอย่างที่ปู่บอก”

“ไอ้วิน!”

“หุบปากมึงอะ”

“นี่ไง เพราะมึงเป็นแบบนี้!”

“ยังไง?”

“.....มึงโดนล้วงกระเป๋า มึงไปฟัดกับไอ้โก๋ข้างทาง มึงโดนผู้หญิงหลอกเอาเงิน!” อัศวินนิ่งเพราะสิ่งที่พ่อปู่พูดมานั่นเป็นความจริงซึ่งผ่านมาหลายเดือนแล้ว แต่คนหัวสมัยใหม่อย่างเขา ไม่มีทางเชื่อเรื่องที่พิสูจน์ไม่ได้

“เชื่อกูหรือยัง ว่ากูนะ แม่นนน”

“ผมขอถามปู่หนึ่งคำถาม ถ้าปู่ตอบได้ ผมจะลงไปกราบตีนปู่ต่อหน้าทุกคนเลยเอ้า!” ท่าทางเหยียดหยามและท้าทายทำเอาพ่อปู่ในร่างทรงถึงกับนิ่งไป

“....ว่ามา” พ่อปู่นิ่งไปก่อนจะเอ่ย

“ไฝที่ใหญ่ที่สุดในตัวผม อยู่ตรงไหน”

“....” พ่อปู่นิ่งก่อนจะพลันสั่นและสงบลงในนาทีต่อมา พร้อมท่าทางที่ผิดแปลกไปจากตอนแรก

“...อะ อ้าว พ่อปู่กลับไปแล้วเหรอนี่~”

“หึ๊! แหกตาสัส” อัศวินยืนท้าวเอวอย่างไม่เกรงกลัว ต่อหน้าร่างทรงพ่อปู่องค์ศักดิ์สิทธ์

“กะ เกิดอะไร กับพ่อหนุ่มรึ? พ่อปู่พูดอะไรไม่เข้าหูพ่อหนุ่มหรือเปล่า?” ร่างทรงผู้ชายวัยกลางคนพูดด้วยอาการเหมือนเหนื่อยเกินจริง แต่ถึงกระนั้นบางคนก็ยังคงศรัทธา และบางคนที่เข้ามาที่นี่เป็นครั้งแรกก็เริ่มสับสน

“ไม่มีอะไรครับ! ขอตัวก่อนนะครับ! พอดีเพื่อนผมมันไม่ค่อยสบาย!” โทนลากอัศวินออกมาจากตำหนักและต่อว่าเพื่อนที่ดันฉายแสงไม่รู้ที่ต่ำที่สูง

“กูขอแล้วไง ถ้ามึงไม่เชื่อก็ให้ดูๆไปก่อน... กูรู้นะว่ามึงไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ แต่กับกู.. เรื่องนั้น... พ่อปู่ทายถูกทุกอย่าง แล้วก็รู้ว่ากูพานิ้งไปทำอะไรมา...”

“ถ้าแม่นจริง ไฝแค่อันเดียวทำไมตอบกูไม่ได้?”

“กูไม่รู้หรอก ...แต่พ่อปู่!! เออนั่นแหละ!”

“....”

“ที่กูพามึงมาที่นี่เพราะกูเป็นห่วงมึงนะเว้ย!”

“..ขอบใจที่ห่วงกู แต่ถ้าจะพากูมาที่แบบนี้อีก ...มึงไม่ต้องโผล่หน้ามาให้กูเห็น ไอ้โทน”

“..ชิ๊! ไอ้ผู้ชายคนนั้น ทำลูกค้าพ่อฉันสับสนไปตั้งหลายคน ตัวขัดลาภจริงๆ!” หญิงสาวผมยาวหน้าหมวยสบถด่าร่างสูงหน้าตาหล่อเหลาอยู่ภายในใจ เธออุตส่าห์ตามสืบข้อมูลของเป้าหมายมาหลายเดือนเพื่อที่จะลากให้มาเป็นลูกค้าประจำตำหนักเพราะเห็นว่าอัศวินน่าจะรวย และแถมยังเป็นเพื่อนกับโทนที่เคยมาที่นี่เป็นครั้งที่สอง การเดินเข้าไปยื่นผ้าเช็ดหน้าให้บนรถประจำทางในวันนั้น.. ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แค่เป็นวิธีหลอกถามข้อมูลแบบตื้นๆในระดับคนแปลกหน้า..

“...ฉันต้องทำให้นายมาเป็นลูกค้าพ่อฉันให้ได้!”

“นี่! พริบตา! ไหนลูกบอกว่าวันนี้ยังไงก็ต้องได้ไอ้พ่อหนุ่มนั่นแน่นอนไง แต่ดูสิ่งที่ได้! ลูกค้าหน้าใหม่เดินออกจากตำหนักเป็นว่าเล่นเพราะเรื่องไฝเม็ดเดียวของพ่อหนุ่มนั่น!” ร่างทรงพ่อปู่เดินมาคุยกับลูกสาวหลังจากที่บอกกับผู้ศรัทธาในตำหนักว่า

‘วันนี้พ่อปู่คงต้องถือศีลต่อ’

ทำให้ทุกคนทะยอยแยกย้ายกลับไป

“โธ่พ่อ ใครจะไปรู้ว่าหมอนั่นมันจะกล้ายืนท้าวเอวกลางตำหนักแบบนั้นอะ! ...ก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี่ไว้นี่น่า ..ข้อมูลที่ได้มาของหมอนั่นแน่นพอๆกับปลากระป๋องเบียดกันในกระป๋องนิ! ...ใครจะคิด ว่าจะเล่นไม่สนหัวหงอกที่นั่งอยู่ทั้งตำหนักแบบนั้น”

“เฮ้อ.. อีกสองวันก็ต้องใช้เงินแล้วด้วย เงินที่มีก็ไม่พอ”

“หยุดกดดันหนูสักที เดี๋ยวหนูจัดการเองแหละน่า!”

“ถ้าจะไปวิ่งชกกระเป๋าตังค์ใครเขานี่เลิกคิดเด็ดขาดเลยนะ!”

“โอ้ย หนูไม่โง่นะพ่อ:(“ สายตาเล็กๆหรี่มองร่างสูงหุ่นดี เธอมีเวลาไม่มากพอที่จะหาลูกค้ารายใหม่ และอัศวินคือเป้าหมายของเธอในเวลานี้...

🔮