บททั้งหมดของ WAR(S) ZONE เล่ห์หลอกเสน่ห์ร้าย BAD FOR U: บทที่ 1 - บทที่ 10

สนผลลัพท์ มากกว่า วิธีการ 📿ไอ้โทนดันหาเรื่องให้หงุดหงิดเหี้ยๆ.. ถ้าสงสัยว่าผมไปที่นั่นทำไม ก็เพราะตอนแรกมันไม่ได้บอกไงว่าไอ้วิธีที่จะช่วยให้กูหายซวยเนี่ย! คือการเข้าตำหนักแล้วไหว้เจ้า! จะเทพ จะเจ้า จะอะไรก็แล้วแต่ กูไม่เชื่อไม่ศรัทธาอยู่แล้วบอกไว้ตรงนี้เลย! พนมมือไหว้กันไปสิ บนบานสานกล่าวกันไปดิ ได้เหี้ยไรกลับมา? นอกจากความผิดหวัง ถ้าโลกนี้แค่จุดธูปบูชาสิ่งที่มองไม่เห็นแล้วจะประสบความสำเร็จทุกอย่าง กูจะนอนถอกกระดออยู่บ้านแล้วปล่อยให้เงินให้ความสำเร็จมันพุ่งมาหากูเลย! โทษกันเข้าไปโชคชะตาแบบนั้นแบบนี้ เพราะพวกมึงแม่งคิดกันไม่ได้ไง คนคิดได้เขาไม่มานั่งรอความหวังหรือเชื่อคำทักของใครหรอก เขาลงมือทำกันทั้งนั้นแหละ ใช่ คนเรามันมีเงินมีทอง ร่ำรวยได้ไม่เท่ากัน แต่การลงมือทำมันก็ทำให้ชีวิตดีขึ้นเปล่าวะ ดีกว่ามานั่งเสียเวลาชีวิต กับการอ้อนวอนสิ่งที่ไม่มีทางเกิดขึ้นจริง!“กูละเกลียดไอ้พวกขี้แพ้จริงๆ!”ปั่ก! อัศวินถอดเสื้อคลุมแล้วเหวี่ยงอย่างเต็มแรง มันแรงพอที่จะทำให้น้ำที่วางอยู่บนหลังคารถตกลงพื้นได้“ถึงจะไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ แต่ฟังๆไว้หน่อย ก็ไม่น่าจะเสียหายนะ”“...เธอเป็นใคร? รู้จักฉัน?”

ยังอยากจะถ่ายอยู่ไหม?📿#อัศวิน“เลิ่กกระโปรงสูงอีกนิดครับ” แช๊ะ! “เยี่ยม ผมขอแอ่นอีกนิดนะครับ” หญิงสาวทรวดทรงเอวบาง อกเป็นอกตูดเป็นตูดยืนโพสท่าตามที่ช่างภาพขอ ช่างภาพหน้าตาหล่อเหลา รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยเสน่ห์อย่างน่าหลงไหล ส่งสายตาบิ้วต์อารมณ์ให้นางแบบราวกับกำลังเชิญชวนกันกระทำในบางสิ่ง ..บางสิ่ง ที่…ตึก! พรึบ!“อื้มมม~” เรียกว่าปิดจ๊อบหลังงาน “อ๊าา~” เรียวขาถูกยกแนบสะโพกพร้อมกับจังหวะที่สามารถโยนตัวหญิงสาวให้กระแทกลงบางสิ่งได้อย่างมีน้ำหนัก และความเสียวในแบบที่ต้องการพั่บๆๆๆๆๆ~“อ๊าา~ พะ พี่วิน~”“อื้ม~” ชายหนุ่มที่ตั้งใจพรีเซนต์งานตรงหน้ามากกว่าฝีมือการถ่ายภาพกำลังทำหน้าที่อย่างเต็มที่กึก!โครมมม!“อ๊าย!! ใจร้อนจังคะ~”“ไม่ชอบแบบนี้~ ““ชอบ~ อ๊าาา~ ชอบมากคะ~ อ๊าาา~” นางแบบสาวรั้งใบหน้าคมคายของช่างภาพหนุ่มเข้ามาจูบ เรียวลิ้นที่ดูดและกัดปลายลิ้นไม่ได้ทำให้หญิงสายหวั่นเกรงแต่อย่างใด กลับยิ่งแอ่นตัวให้กับอัศวินพั่บๆๆๆๆๆๆๆ~พั่บๆๆๆๆๆๆๆ~“อ๊าาาา! พี่วิน! อ๊าาา พี่~ อ๊าาาาา!”“อื่อ!”จังหวะที่เร่าร้อนหยุดลงตามลำดับ อัศวินชักแก่นกายของเขาออกมาก่อนจะรูดสิ่งที่ปกคลุมอยู่ออกแล้วโยนทิ้ง

ยกเว้นเรื่องอกุศล📿พริบตานั่งมองต้นไม้ข้างทางที่เอนไหวตามแรงลม รถที่จอดนิ่งเพราะติดไฟแดง ทำให้เธอถอนหายใจนิดหน่อย..“มากับฉันอึดอัดขนาดนั้น?”“ไม่เกี่ยวกับนาย..”“แล้วอะไร”“นายรู้ไปแล้วช่วยอะไรฉันได้?”“แค่ถามเป็นมารยาท ไม่อยากบอกก็เรื่องของเธอ” …ทำมาว่าฉันว่าเป็นผู้หญิงปากหมา ตัวเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าฉันเท่าไหร่หรอก🎶~ “ฮัลโหล” ฉันรับโทรศัพท์ อัศวินเคาะนิ้วกับพวงมาลัยรถก่อนจะเปิดไฟเลี้ยวเมื่อรถเริ่มเคลื่อนตัว “อ้าว! ทำไมไม่บอกหนูละ นาย! อย่าเพิ่งเลี้ยว!”เอี๊ยดดด!!! ปรื้นนนนนนน!!! เสียงแตรดังสนั่นสี่คันรถ เพราะการเบรกรถกระทันหันของอัศวิน“เหี้ย! อะไรของเธอวะ!”“ตรงไปก่อน” อัศวินหัวร้อนแต่ก็ลีลาไม่ได้เพราะมีรถต่อท้ายหลายคัน “ทำบ้าอะไรของเธอ จำทางกลับบ้านไม่ถูกหรือไง! เกือบโดนเสยตูดละ”“ไปโรงพยาบาลที ข้างหน้าไม่ไกล”“….”“วันนี้ฉันต้องไปหาแม่แทนพ่อ”“….”“โทษที พ่อฉันติดธุระ แล้วการเยี่ยมแม่.. เป็นสิ่งที่ฉันกับพ่อต้องทำทุกวัน” อัศวินมองฉันก่อนจะนิ่งไปเขาขับรถพาฉันมาถึงโรงพยาบาลจริงๆโดยไม่พูดอะไรหลังจากนั้นสักคำอัศวินเดินตามหลังพริบตาโดยทิ้งระยะห่างมากพอสมควร จนถึงประตูบานใหญ่เมื่

หมดเวลาสำหรับโลกโบราณ 📿 Condo “อ่า~” อัศวินหิ้วร่างที่อ่อนปวกเปียกของพริบตาราวกับหิ้วถุงขนม จะให้อุ้มหรือจะให้ขี่หลังแบบในหนังมันก็ทำได้ ถ้าไม่ติดว่า… เสียงครางของพริบตาทำให้อัศวินจะทนต่อไปไม่ไหว ภาพที่ได้มันเลยกลายเป็นว่า ชายร่างสูงหิ้วร่างเล็กด้วยมือข้างเดียวราวกับถือถุงขนมหรือหอบกระเป๋าเสื้อผ้า ติ๊ด~ “ทำไมกูต้องมาทำอะไรแบบนี้” เสียงสบถบ่นพูดกับตัวเองของอัศวินทำให้พริบตาผงกหัวขึ้นลง เธอวาดแขนพาดคอฝ่ายชายด้วยความเมา “เห้ย!” ฟุ่บ! ทั้งคู่ล้มลงตรงเตียงใหญ่ราวกับจัดวาง ร่างเล็กค่อยๆลืมตาสบประสานกับดวงตาหรี่ด้านบน ร่างกายที่แนบชิดกันให้ความอบอุ่นแก่กันและกันจนทุกอย่างรอบตัวหยุดเคลื่อนไหวแม้แต่เวลา “นายมา~ นอนทับฉันทำไม~ เนี่ย~” “เพราะเธอทั้งนั้น รู้ตัวหน่อยก็ดี” ถึงอัศวินจะพยายามไม่ทำอะไรๆอย่างที่เขาพูดตั้งแต่ต้น แต่เสืออย่างเขายังไงมันก็คือเสือ สายตาก้มต่ำลงมองผิวเนียนขาวตรงหน้า เนินอกที่ไม่ได้มีมากนักแต่ก็น่าจะพอดีมือถ้าเกิดได้ลองสัมผัส~ ซอกคอสวย~ กลิ่นตัวหอมราวกับขนม~ ใบหน้าของอัศวินก้มลงและซุกไซร้ที่ต้นคอของพริบตา ร่างเล็กขยับตัวเพราะความรู้สึกที่จั๊กจี้แต่ก็ดูพอใจเพราะเธอ

เชื่อใจได้ไหมนะ?📿18:12พริบตาเดินเข้ามายังสตูดิโอที่ได้เข้ามาถ่ายแบบวันก่อน คนเดิมๆที่คุ้นตาก็กำลังทำงานกันอย่างเคร่งครัดจนเธอไม่กล้าจะเข้าไปเพื่อจะบอกว่า …“เอาเสื้อมาคืนไอ้วิน?”“อ๊ะ! เอ๊ะ? ทำไม..”“เธอถือมันขนาดนี้ เด็กป.2เห็นยังทายถูกเลย” ธีที่เดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามาหาพริบตา ส่งรอยยิ้มและสายตาที่.. ลวนลามสุดๆ พริบตาเลยทำได้แค่ยืนกอดเสื้อตัวใหญ่นี่ไว้และยิ้มแห้งๆกลับคืนไป“..แล้ว เขาไปไหนแล้วละ?” ธีก้มมองเวลาที่นาฬิกาข้อมือพลางเดาะลิ้น“ไม่เกินสิบนาที”“….”“น่าจะเสร็จ.. เข้าไปนั่งรอในห้องก่อนไหม มันบอกฉันอยู่ว่าเธอจะมา”“…ก็ได้” ฉันได้แต่เดินยิ้มๆแต่สายตาก็ไม่ได้มองว่าใครมองฉันอยู่บ้าง จะบอกว่ายิ้มให้กำแพงหรือกระเบื้องที่พื้นก็ได้นะ แต่ในจังหวะที่มือฉันกำลังจะแตะประตูห้องตรงหน้า ฉันก็เห็นอัศวินเดินออกมาจากมุมเสาไม่ไกลพร้อมกับ… ผู้ชายหน้าหวานๆเหมือนผู้หญิง“อ้าว? มาถึงนานยัง?” เขาทักฉันทันทีที่เห็น ส่วนผู้ชายคนข้างๆก็… เห้ย! คนเมื่อคืนนิ!“เจอกันอีกแล้วนะ”“เอ่อ.. สวัสดีค่ะ”“เธอควรทักฉันแบบนี้บ้าง”“…”“ช่างเถอะ” อัศวินหยิบเสื้อที่ฉันถืออยู่ไปใส่ต่อหน้าต่อตา แล้วยืนเอกสารให