All Chapters of ไม่เคยคิดรัก: Chapter 61 - Chapter 70

“ยัยตัวแสบเอ๊ย ถึงว่ายอมง่ายๆ” ชายหนุ่มเจ็บใจที่พลาดท่าจนได้ แต่ไม่ถึงนาทีก็มีเสียงหนึ่งแว่วมา “บ่นอะไรของมึง” เจ้าของเสียงไม่พ้นมัฆวานที่เข้านอกออกในบ้านได้ไม่ต่างจากเจ้าของบ้านคนหนึ่ง เมื่อทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงหน้าเพื่อน ดวงตาคู่เฉียบก็มองไปยังข้าวผัดกะเพราในจานใบสวย แล้วรู้สึกหิวขึ้นมาเหมือนกัน “น่ากินว่ะ” มัฆวานว่าแล้วยื่นมือไปดึงจานมาไว้ตรงหน้าตนเอง “ชิมคำนะเพื่อน” ฉัตรฐาไม่ได้ห้ามใดๆ รอจนมัฆวานตักข้าวใส่ปากแล้วยิ้มกว้าง เพราะมันต้องคว้ากระดาษทิชชูมาคายทิ้งแทบไม่ทัน “ไอ้เหี้ย นี่มึงซื้อร้านไหน แม่ค้าทำน้ำปลาหกใส่หรือไง” มัฆวานทำตาหยีเมื่อสัมผัสได้ถึงความเค็มไปถึงก้นทะเล ราวกับเขาได้ดำน้ำลงไปด้วยตัวเอง “แพรไหม” ฉัตรฐายื่นมือไปดึงจานข้าวคืน “ทำไมเขาทำให้มึง” มัฆวานทำสีหน้าประหลาดใจ และเขาจำได้ว่าฝีมือของหญิงสาวนั้นดีเยี่ยมกว่านี้ “ซื้อ...” ฉัตรฐาบอกสั้นๆ แล้วไหวไหล่ใส่คนมองค้อน ที่คงรู้แล้วว่าเขาตั้งใจแกล้ง “คุณแพรเปิดร้านข้าวเหรอวะ ไว้กูไปอุดหนุนบ้างดีกว่า” “ถ้าอยากเสียเงินเป็น

บทที่ 15 “วันนี้ไม่ไปกินข้าวกล่องละล้านเหรอวะ” คำทักทายนี้ดังขึ้นในช่วงบ่าย เรียกให้คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานต้องตอบคำถาม “แพงขนาดนั้น แดกไม่ลง” ฉัตรฐาบอกเสียงไม่สบอารมณ์ มองเขม็งเพื่อนที่กำลังตีรวน “งั้นวันนี้คุณแพรคงขาดรายได้แย่” มัฆวานทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา สายตามองเพื่อนที่วันนี้คงมีเรื่องให้หงุดหงิดใจ ถึงได้หน้าบึ้งตึงหงิกงอยิ่งกว่าปลาทูแม่กลอง “แล้วมึงมาทำไมอีก” ฉัตรฐาไหวไหล่ ทำทีเป็นไม่สนใจเรื่องหญิงสาว ทั้งที่ให้ลูกน้องตามดูไม่ห่าง “ว่าง ไม่มีอะไรทำ” มัฆวานบอกด้วยเสียงสบายอารมณ์ ทำให้ได้รับค้อนวงโตกลับมา “งานเยอะแยะ เอาอะไรมาว่าง” เขาและเพื่อนต่างมีเอกสารเกี่ยวกับการประมูลต้องเคลียร์อีกหลายกอง “นี่พ่อมึงรู้เรื่องคุณแพรหรือยัง…” มัฆวานอดจะถามถึงบิดาของฉัตรฐาไม่ได้ หลังอีกฝ่ายเดินทางไปดูบริษัทที่จะร่วมลงทุนกับหุ้นส่วนที่ต่างประเทศ ส่วนธุรกิจทางนี้ฉัตรฐาเป็นหัวเรือใหญ่มาสักพักแล้ว “กูจัดการได้ ไม่ต้องให้เขารู้หรอก” ฉัตรฐาบอกหน้านิ่ง “ไม่ใช่ว่ามึงสั่งให้คนปกปิดเขาเหรอ เพราะกลัวเขารู้

“ไปจับมัน อย่าให้มันโวยวายได้ และมันต้องตายเท่านั้น” สิ้นวาจาชายทั้งสองก็กระโจนตัวไปดักหน้าดักหลังแพรไหม มือถือมีดไว้มั่น หญิงสาวเนื้อตัวสั่นผวา หัวใจเต้นไวอย่างหวาดกลัว ตั้งใจจะวิ่งหนีไปอีกทาง ทว่าลำตัวกลับถลากลับไปด้านหลังเมื่อถูกมันกระชากผมอย่างแรงจนเจ็บ “โอ๊ย” แพรไหมร้องเสียงหลง แล้วตัวเธอก็ถูกพลิกกลับไปเผชิญหน้ากับคนร้าย ดวงตาที่สั่นระริกมองมีดปลายแหลมที่กำลังง้างขึ้น ความกลัววิ่งพล่านไปทั่วใจ แต่สมองนั้นยังไม่หยุดออกคำสั่ง เท้าข้างหนึ่งจึงออกแรงถีบไปอย่างจัง ทำให้คนที่จับเธอไว้เซถอยหลังไปโดนคนที่สั่งการ “โอ๊ย อีบ้า...” ชายฉกรรจ์สบถ ไม่คิดว่าเหยื่อจะมีฤทธิ์เดชไม่น้อย พลันออกแรงวิ่งอีกรอบ เมื่อคนที่ต้องจัดการกำลังวิ่งห่างออกไป “ช่วยด้วย” แพรไหมสับเท้าสุดชีวิต เธอคลุคลีกับวงการสีเทามานานย่อมมีทักษะอยู่บ้าง รู้ดีว่าถ้ามัวแต่กลัวก็ตาย ขณะนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่วิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ กระทั่งห่างกันแค่เพียงปลายมือเอื้อมถึง “ฮือ” จังหวะนั้นแพรไหมก็ไม่อาจห้ามเสียงร้องไห้ของตัวเองได้เพราะกลัวจับใจ ก่อนจะสั่นไปทั้งตัว

“แพรไม่รู้ค่ะ” แพรไหมส่ายหน้า เธอนึกไม่ออกเลยว่าเป็นใคร แล้วเล่าถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น “แพรน่าจะโดนหลอกให้มาส่งข้าว แล้วพวกมันก็ดักจี้แพร มัน...เหมือนตั้งใจมาฆ่าแพร” เธอมั่นใจว่ามันไม่ได้จะดักปล้นรถ แต่มีเป้าหมายเป็นเธอ โชคดีที่รถซึ่งวิ่งตรงเข้ามาหาเป็นรถของชาวบ้านที่กำลังใช้เส้นทางลัดเลาะไปยังที่ทำงาน ไม่ใช่พรรคพวกของชายสองคนนั้น จึงรอดมาได้อย่างหวุดหวิด ส่วนไอ้สองคนนั้นมันหนีไปได้ หลังถูกชายทั้งสามพยายามจับตัวไว้ “ฮะ?/อะไรนะ” ทั้งฉัตรฐาและธาดาตกใจพร้อมกัน ความห่วงและกังวลผุดขึ้นบนใบหน้า “งั้นคุณแพรคงอยู่คนเดียวไม่ได้แล้ว” ธาดาบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง เริ่มนึกกังวลว่าอาจจะเป็นคนของศัตรูที่เขาคิดว่าจัดการได้หมดแล้ว “กูจะดูแลแพรไหมเอง คนของกูเยอะกว่ามึง” ฉัตรฐาแย้ง แล้วหันไปบอกกับคนที่ยังมีอาการสั่นกลัวให้เห็น “ไปขึ้นรถแพร ฉันจะให้ลูกน้องตามสืบและจัดการพวกมันเอง” แพรไหมทำแค่มองหน้าคนอาสา ก่อนจะต้องเลื่อนสายตาไปมองคนข้างกายเขา “พี่ไฉ เกลกลัวจังค่ะ เรากลับกันดีกว่านะคะ” กัลย์สุดาเกาะแขนของฉัตรฐาแน่นกว่าเดิม แล้วหันมองไปร

บทที่ 16 หลังขับรถออกจากบาร์ของรุ่นน้องนักธุรกิจ ฉัตรฐาก็ตรงมาจอดรถยังสถานที่หนึ่ง แต่ไม่ได้ก้าวเท้าลงไป สายตาสาดส่องมองสำรวจไปทั่วบริเวณราวกับกำลังมองหาใครบางคน ทั้งที่เวลานี้เขาสมควรไปนอนพักได้แล้ว “กูมาทำไมวะ” ฉัตรฐาไม่เข้าใจตัวเอง ขณะมองตรงไปยังหน้าคอนโดมิเนียมแห่งหนึ่ง เขาซุ่มเฝ้าดูอยู่เกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว หลังได้รับข้อความรายงานจากนนทกร ‘คุณแพรไม่ได้อยู่ที่บ้านแล้วครับ ข้าวของถูกขนออกไปหมดแล้ว แต่ผมไม่แน่ใจว่าไปที่ไหน...ลูกน้องของไอ้ธาดาน่าจะเป็นคนขนไปครับ’ “แม่งเอ๊ย จะไปสนใจทำไมวะ ก็เลือกเองนี่” ฉัตรฐาหงุดหงิดตัวเองเป็นบ้าที่กำลังทำเรื่องไร้สาระ พลันใช้มือทุบพวงมาลัยรถไปสองสามหน ตั้งคำถามกับตัวเองซ้ำๆ แต่ก็ยังหาคำตอบไม่ได้ แพรไหมจะเจ็บปวดหรือถูกไอ้ธาดาหลอกก็ไม่ใช่เรื่องของเขาเลยสักนิด คิดแล้วก็ตัดสินใจเคลื่อนรถออก เขากลับไปนอนยังจะมีประโยชน์เสียกว่า แต่ขับไปได้ไม่ถึงครึ่งทางด้วยซ้ำ มือแกร่งก็หักพวงมาลัยเลี้ยวรถกลับไปยังเส้นทางเดิม สุดท้ายแล้วฉัตรฐาก็กลับมาที่เดิม นั่งคุดคู้อยู่หลังพวงมาลัยรถ หัวใจคุกรุ่นร้อนรน สายตา