All Chapters of ไม่เคยคิดรัก: Chapter 41 - Chapter 50

“ก็เห็นอยู่” ทุกวันนี้ฉัตรฐาไม่ได้ส่องกระจกก่อนออกจากห้องเลยหรืออย่างไร ว่าสภาพของตัวเองดูย่ำแย่ขนาดไหน ดีที่อย่างน้อยยังโกนหนวดเครา มัฆวานส่ายหน้าก่อนถามถึงสิ่งที่อยากรีเช็ก “ว่าแต่เรื่องจริง” “มึงยังสงสัยอะไรอีก” “ก็กูไม่คิดว่าคุณแพรจะไปกับไอ้ธาดา…” ตอนที่รับรู้เรื่องเขาตกตะลึงและแปลกใจเป็นอย่างมาก ไม่นึกเลยว่าหญิงสาวกล้าจะไปกับศัตรูของเพื่อน “ไอ้ธาดาถึงขั้นมาโอบเอวรับแพรไหมกลับไป แล้วไหนจะเงินนั่นที่มันบอกว่าให้แพรไหมมา มึงยังจะถามอีก แล้วเรื่องที่เข้าโรงแรมไปด้วยกันนั่นอีกด้วย” ประกายตาของฉัตรฐามีความดุดันขึ้น “มึงเห็น?” มัฆวานเลิกคิ้วมอง “เออ เห็นเต็มสองตาจากทั้งภาพที่ไอ้อ้นถ่ายมากับภาพจากกล้องวงจรปิด...” หลังกลับมาจากห้องของแพรไหมเขาได้สั่งให้อธิวัฒน์ไปจัดการเอาไฟล์วิดีโอจากกล้องวงจรปิดของทางโรงแรมมา แต่ยังไม่ทันได้ธาดาก็มาพาตัวแพรไหมไป ตอกย้ำความจริงให้เห็นชัดเจนแบบหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ ถึงอย่างนั้นพอได้ไฟล์วิดีโอมา เขาก็ยังเลือกจะดูมัน แล้วได้เห็นชัดเต็มสองตาว่าคำรายงานของลูกน้องไม่ผิดแม้สักครึ่งคำ

“นั่นคุณแพรกำลังเดินตรงมาหาเรา” มัฆวานบอกไม่ทันครบใจความ มือของแพรไหมก็ทุบกระจกรถคันหรูอย่างแรงที่ฝั่งคนขับ ฉัตรฐาจึงลดกระจกรถลงแล้วเลิกคิ้วมอง “คุณควรเลิกตามรังควานแพรได้แล้ว” แพรไหมบอกด้วยน้ำเสียงดุกร้าว แสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างมาก “เธอคิดว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่ายๆ รึไง” ฉัตรฐาปรายตามอง “งั้นเราคงต้องมาสู้กันค่ะ” ในเมื่อเขาอยากจะชนกับเธอก็ได้เลย เธอจะเร่งเครื่องใส่เหมือนกัน “คิดว่าจะชนะเหรอ” ฉัตรฐาหัวเราะใส่คนอวดเก่ง แพรไหมไม่มีอะไรสู้เขาได้เลย มีแต่ธาดาที่คอยหนุนหลัง “ชนะไม่ชนะคงต้องให้คุณมัฆเป็นคนตัดสิน” แพรไหมหันไปมองมัฆวานที่นั่งนิ่ง “ผมหรือครับ” มัฆวานถามเสียงนิ่ง ไยเขาถึงถูกดึงเข้าไปเกี่ยวข้องได้ “ค่ะ เพราะถ้าเพื่อนของคุณยังไม่เลิกมาวุ่นวายกับแพร แพรจะเอาคุณมัฆ” ไม่พูดเปล่ายังส่งยิ้มยั่วไปให้ ดวงตาพราวระยับ “คิดว่ามันจะเอาเธอรึไง” ฉัตรฐามองคนไม่เจียมตัว เพื่อนเขาไม่ทำแบบนั้นหรอก ทว่าคำตอบที่ได้ก็ทำให้ต้องหันไปมองมัฆวานตาเขม็ง “สวยขนาดนี้ จะปฏิเสธได้ไง” มัฆวานลองเล่นไปตามน้ำ เขาก

          “ปกติแล้วไอ้ไฉชอบโดดเรียนไปเล่นน้ำ และก็ชอบชวนพี่ชายยัยนั่นไปด้วย เห็นว่าชื่อกานต์ แต่วันนั้นไอ้ไฉดันหิวน้ำเลยเดินไปซื้อน้ำ ทิ้งเพื่อนให้เล่นน้ำอยู่คนเดียว กลับมาอีกทีเพื่อนมันก็ไม่อยู่แล้ว เห็นว่าต้องงมหากันอยู่นานกว่าจะเจอ”           แพรไหมทำหน้าไม่ถูก แต่ก็นึกสงสารอยู่ไม่น้อย รู้ดีว่าการเสียคนที่รักไปนั้นแสนเจ็บปวด                   “แต่เรื่องนี้ถูกปิดไว้เป็นความลับครับ ทางพ่อของไอ้ไฉไม่อยากเสียชื่อเสียงเลยเอาเงินปิดปากทุกคนที่รู้ จ่ายเงินให้บ้านเด็กนั่นไปหลายล้านและให้ย้ายไปอยู่ต่างประเทศ จากนั้นเรื่องราวก็พลิกตะแคงกลายเป็นว่าพี่ชายเด็กนั่นไปเล่นน้ำคนเดียว แต่ไอ้ไฉก็คอยตามดูแลยัยนั่นอยู่ห่างๆ ตลอด ส่วนยัยนั่นไม่ยอมกลับมาที่นี่อีกเลย เพราะทำใจไม่ได้”          ธาดาอธิบายสิ่งที่รู้มา แต่เขายังมีหนึ่งคำถ

          แพรไหมนิ่งไปร่วมนาทีกว่าจะเอ่ยบอก ในเมื่อน้องสาวมองไม่เห็นความดีที่เธอทำ ก็ขอพอเท่านี้ ทั้งที่ตั้งใจไว้ว่าหากเจ้าตัวกลับมาแล้วจะช่วยสนับสนุนทุกอย่างอยู่ข้างหลัง           พิพรรษพรอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าคนที่ยอมมาตลอดจะแข็งข้อ แล้วกระทืบเท้าเร้าๆ อย่างโกรธเกรี้ยว ถ้าบิดายังอยู่ป่านนี้เธอคงได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ไม่ต้องใช้แค่เศษเงินที่พี่สาวส่งให้          แพรไหมยืนมองนิ่ง ไม่ได้คิดจะโอ๋ เพราะทุกอย่างควรมีขอบเขต ก่อนจะหันไปกดรับสายคนเป็นป้าที่โทร.เข้ามา          ปิ๊บๆ          “แพรเจอน้องหรือยังลูก” พรรณรวีเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่คล้ายแอบตั้งความหวังเล็กๆ                     “เจอแล้วค่ะ” แพรไหมตอบกลับไปเส

“อย่าสำคัญตัวผิด ฉันพาเกลมาทำบุญต่างหาก” ฉัตรฐาอยากจะหัวเราะเย้ยใส่แพรไหมที่คิดไปว่าเขามาที่นี่เพราะเจ้าตัว แล้วเค้นเสียงถามกลับไป “ยังไม่เลิกชอบคิดเข้าข้างตัวเองอีกเหรอ เธอไม่ได้สำคัญกับฉันเลยสักนิด” “แล้วที่ผ่านมามาด้วยทำไมทุกปี” เธอนึกสงสัยขึ้นมา เรื่องวันเกิดพอเข้าใจแล้ว แต่เรื่องที่เขาอุตส่าห์ตื่นเช้ามาทำบุญด้วยกันตลอดสองปีที่ผ่านมา เขาทำไปเพื่ออะไร ฉัตรฐาไหวไหล่ เขาไม่จำเป็นต้องมานั่งตอบคำถาม “อ้อ หรือว่าอยากจะทำบุญให้คนที่ตายไป เผื่อความละอายในใจจะลดลงบ้าง แต่ดีใจด้วยนะคะ ที่สุดท้ายก็ได้ผล เธอคนนั้นให้อภัยเรื่องพี่ชายที่จมน้ำตายได้แล้ว ทำบุญวัดนี้ได้สมดังใจหวังจริงๆ” แพรไหมคาดเดาเองเมื่อไม่ได้คำตอบ “แพรไหม” ฉัตรฐาตาลุกวาวเมื่อแพรไหมกำลังล้ำเส้น ไม่รู้ว่าเธอไปรู้เรื่องนั้นได้อย่างไร แต่เจ้าตัวไม่มีสิทธิ์พูดเรื่องของเขา หญิงสาวไหวไหล่บ้าง ทำไมเธอต้องยอม ในเมื่ออย่างไรเขาก็ตามรังแกกันอยู่ดี ยิ่งยอมอ่อนฉัตรฐาจะยิ่งได้ใจ คิดแล้วแพรไหมก็เดินเชิดหน้าอย่างถือดีผ่านหน้าคนชังไป ไม่อยากต่อปากต่อคำด้วยอีกแล้ว ทว่าจังหวะนั้นร่างบางกลับเซถอยห