Lahat ng Kabanata ng ไม่เคยคิดรัก: Kabanata 81 - Kabanata 90

“ทำไมวันนี้ไม่เฝ้าคุณแพร” คำถามดังขึ้นจากชายผู้เป็นเจ้าของบ้าน หลังได้รับรายงานจากลูกน้องว่ามีคนมานั่งมองแก้วเหล้าอยู่เกือบชั่วโมงแล้ว ก่อนทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ “อยู่ด้วยก็ทะเลาะกันเปล่าๆ” ฉัตรฐากระแทกลมหายใจแรงๆ แล้วถึงตอบ สีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิดใจ “ใครหาเรื่องใคร” มัฆวานอยากรู้ใครเป็นคนเริ่ม เห็นเพื่อนหันมองตาเขม็ง จึงบอกต่อ “ก็คู่มึงแรงทั้งคู่ แบบขิงก็ราข่าก็แรง” ฉัตรฐาเถียงไม่ออก เมื่อเขาและแพรไหมเป็นประเภทแพ้ไม่เป็นมาเสมอ “เรื่องไอ้ธาดาไปถึงไหนแล้ว...” มัฆวานถามถึงเรื่องที่เพื่อนกำลังตามสืบ เขาก็กำลังช่วยมันอีกแรง “ยังหาไอ้สัญอยู่ กูอยากลากตัวมันมาสารภาพต่อหน้าแพร เพราะท่าทางแพรไหมจะไม่เชื่อกู” “น้อยใจเขา?” มัฆวานบิดปากมองเพื่อน “กูว่าคุณแพรอาจจะสับสนอยู่ก็ได้ เพราะแค่ไม่กี่เดือนเขาก็เจอเรื่องวุ่นๆ ไม่รู้กี่เรื่องแล้ว ถ้าห่วงก็กลับไปหาเขา” เขาเห็นมันหยิบสมาร์ตโฟนที่วางไว้ข้างๆ ขึ้นมากดดูภาพจากกล้องวงจรปิดด้านหน้าบ้าน “กูต้องยอมรึไง” ฉัตรฐาถามเส

“แล้วแกจะเก็บเด็กนั่นไว้ข้างกายอีกทำไมฮะ อย่าบอกนะว่า...แกรักแพรไหม” ฉันทวัศมองตาลูกชายแล้วเห็นความหวั่นไหว จึงลุกจากเก้าอี้ทำงานสืบเท้าไปใกล้คนที่กำลังทำตัวไม่สมกับเป็นลูกของเขา สีหน้าและดวงตาฉายชัดถึงความไม่สบอารมณ์ “เด็กนั่นไม่มีอะไรคู่ควรกับแก” ชายสูงวัยเค้นถามถึงสิ่งที่เจ้าตัวไม่ควรลืม คนที่ลูกชายของเขาควรรักต้องเป็นคนที่คู่ควรทั้งฐานะและหน้าตาทางสังคม “แกลืมเรื่องแม่ของแกไปแล้วหรือไง แกก็เห็นฉันเป็นตัวอย่างแล้วนี่ว่าการรักผู้หญิงที่ไม่คู่ควรมันเป็นยังไง” ฉัตรฐาขบเม้มปาก เพราะที่ผ่านมาถูกบิดาตอกย้ำเรื่องที่มารดามีชู้แล้วหนีหายไปกับผู้ชายคนนั้นอยู่บ่อยครั้ง และเขาก็เป็นคนเห็นกับตาตนเอง ในตอนนั้นเขาไปรอเพื่อนเรียนกวดวิชาแถวนั้นพอดี จึงได้เห็นมารดาเข้าโรงแรมไปพร้อมผู้ชายคนหนึ่ง พอกลับออกมาเสื้อที่สวมกลับเป็นของชายคนนั้น เขานั้นตกตะลึงทำตัวไม่ถูก ไม่นานบิดาที่ไปทำงานต่างประเทศก็ทราบเรื่องจากลูกน้อง ท่านจึงจะกลับมาจัดการ แต่มารดาไหวตัวทัน หอบเงินหนีไปกับชายชู้เสียก่อน ภาพในวันนั้นของแพรไหมเลยทับซ้อนกับภาพของมารดาเขา พร้อมรอย

แพรไหมยิ้มแห้งๆ สัญญาว่าวันนี้เธอจะทำอาหารให้ดีเหมือนเดิม จะไม่แกล้งคนทั้งคู่แน่ แล้วขยับตัวหิ้วกระเป๋าเดินเข้าด้านในบ้าน “เดี๋ยวก่อนแพร” ฉัตรฐาส่งเสียงเรียกให้แพรไหมหยุดเท้า “ขอแค่อย่าโทร.หามัน” ฉัตรฐาคืนสมาร์ตโฟนให้แก่คนเป็นเจ้าของ โดยมีข้อแม้เล็กน้อย “ค่ะ” แพรไหมรับสมาร์ตโฟนไป ขณะดวงตามองกรอบหน้าของชายหนุ่ม เขาทำเหมือนกำลังเชื่อใจเธอ จากนั้นก็เดินไปยังห้องนอนที่อยู่ด้านหลัง ส่วนฉัตรฐานั้นยังยืนอยู่กับมัฆวาน “กูได้ข่าวว่าพ่อมึงกลับมาแล้ว” มัฆวานมองไปยังรอยบวมที่มุมปากของเพื่อน “อื้อ เขาจะให้กูส่งแพรให้เขา แต่กูทำแบบนั้นไม่ได้ กู...กูรักแพร กูทนเห็นแพรเป็นอะไรไปไม่ได้หรอก” ฉัตรฐามีความหนักใจในเรื่องบิดาอยู่ไม่น้อย ก่อนจะมองหน้ามัฆวานแล้วบอกไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง หนักแน่น “กูไม่เคยคิดว่ากูจะรักใคร แต่กูกลับรักแพรไหม โคตรรักเลยว่ะ” มัฆวานดีใจที่เพื่อนกล้ายอมรับความรู้สึก แต่ก็ไม่ลืมถามถึงอีกคน “แล้วเกลล่ะ” “อย่าทำเหมือนมึงไม่รู้เรื่องเกล” ฉัตรฐาบอกคนที่รู้เรื่องทั้งหมดแต่กลับยัง

“ถือว่าแพรขอ...ได้ไหม” หญิงสาวร้องขอเสียงเบา เธอมึนงงไปหมดแล้วว่าตนเองกำลังเจอกับเรื่องอะไร “งั้นฉันจะให้คนมาดูแลเธอ” ฉัตรฐามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย เห็นชัดว่าหญิงสาวมีความหวาดระแวงฝังตัวอยู่ ทั้งที่ไม่อยากถอยห่างแต่ก็จำต้องทำ “แพรไม่อยากให้ใครมาเฝ้าแพรทั้งนั้น” แพรไหมบอกเสียงหนัก ระแวงไปหมดแล้ว “ฉัน...ก็ได้” เขาไม่ได้คิดจะกักขัง แค่อยากให้แพรไหมปลอดภัยก็เท่านั้น แล้วจำใจทำตามคำขอ ด้านคนตัวเล็กหมุนตัวเดินหายเข้าไปในห้องนอนอย่างเร็วไว เพราะหัวใจใกล้จะระเบิดเต็มที “มึงออกไปจากบ้านกู” ฉัตรฐาชี้นิ้วไล่ศัตรู ดวงตาดุกร้าว เขาจะไม่ยอมให้มันมาใส่ร้ายกันแบบนี้แน่ แล้วมองเลยไปยังชาญณรงค์ รวมถึงลูกน้องของเขาและเพื่อนที่มายืนเตรียมพร้อม หากมีการปะทะกันเกิดขึ้น “กูก็ไม่ได้อยากอยู่นักหรอก แต่กูจะมาพาคุณแพรไปจากคนอย่างมึงให้ได้ ส่วนคนของมึง กูขอดูแลไปก่อนละกัน เดี๋ยวมันจะถูกฆ่าเหมือนไอ้สัญ” ธาดาสั่งลูกน้องมาลากพาชาญณรงค์กลับไปขึ้นรถ แล้วร่างกำยำก็พลิกตัวเดินห่างออกไป คงต้องหาบ้านเช่าใกล้ๆ สักหลังไว้สแตนด์บายรอวันรับหญิงสาวกลับไป

“ไม่จริงหรอก แพรก็แค่ลืมโทรศัพท์ไว้ตรงนี้” ฉัตรฐาส่ายหน้าเร็วไวใส่ความคิดหนึ่งที่แวบเข้ามา ประกายตาสั่นไหวอยู่ไม่น้อย แล้วหันมองลูกน้องอีกสองคนที่เดินตามมาสมทบ “พวกผมตามหาคุณแพรไม่เจอเลยครับ” “ไปตามหาจนกว่าจะเจอ” ฉัตรฐาออกคำสั่ง แล้วหันไปมองลูกน้องที่เป็นคนวิ่งไปรายงาน “ส่วนมึงอยู่รอตรงนี้เผื่อแพรกลับมา” “ครับ” สิ้นคำชายหนุ่มก็เดินวกกลับไปที่บ้าน บางทีแพรไหมอาจจะกลับไปที่นั่นแล้วก็เป็นได้ ทว่าสิ่งที่พบยังคงเหมือนเดิม แต่เขาก็ไม่ลดละในการตามหา ร่วมครึ่งชั่วโมงต่อมาก็เดินวนกลับไปยังจุดที่โทรศัพท์มือถือถูกวางทิ้งไว้ “คุณแพรไม่ได้กลับมาที่นี่ครับ” คำตอบนั้นทำให้เขาพลิกตัวหมายจะเดินไปตามหาต่อ ทว่ามัฆวานเดินตรงเข้ามาหาเสียก่อน “ได้เรื่องไหมไอ้มัฆ” “อื้อ” มัฆวานพยักหน้าช้าๆ สีหน้ามีความกังวลอยู่มาก ขณะสายตาเฝ้ามองเพื่อนที่กำลังรอฟังคำตอบ “กล้องวงจรปิดเห็นคุณแพรเดินออกมาทางประตูด้านหลัง เธอออกมาเองและเดินตรงมาทางนี้” กล้องวงจรปิดด้านหลังบ้านจับภาพได้ว่าแพรไหมใช้จังหวะ