Lahat ng Kabanata ng ไม่เคยคิดรัก: Kabanata 71 - Kabanata 80

ฉัตรฐานิ่งเงียบไป เขากำลังค้นหาคำตอบในใจและทบทวนตามคำบอกของเพื่อน “เอาไง” มัฆวานปล่อยเวลาให้เพื่อนได้คิดหลายนาทีกว่าจะถามครั้งสุดท้าย “ตามหาแพรให้กู” ฉัตรฐาบอกด้วยแววตาไม่ลังเล เขาต้องการเจอแพรไหม ภายในห้านาทีสิบนาทีนี้ได้ยิ่งดี และอยากเจอหญิงสาวในสภาพที่ปลอดภัย “เออ” มัฆวานไม่ค้านใดๆ อีก เลือกทำตามความต้องการของเพื่อน หลังจากนี้มันจะตัดสินใจเดินไปทางไหนต่อก็แล้วแต่มัน ชายหนุ่มค้อมศีรษะลงขอบคุณและเป็นการร่ำลา แล้วเดินห่างออกมาพร้อมคว้าสมาร์ตโฟนมาต่อสายหาลูกน้อง “สั่งเพิ่มคนตามหาแพรไหม ฉันอยากเจอแพรไหมภายในสองวัน” วันเวลาล่วงผ่านมาอีกสองวัน ความคาดหวังของฉัตรฐายังเป็นศูนย์ แถมเหมือนจะดิ่งลงไปติดลบด้วย เมื่อไม่มีข่าวของแพรไหมแว่วเข้ามาในหูเลย ทั้งจากฝั่งนนทกรและมัฆวาน “ไม่เจอเลยครับ” “ยังไม่เจอว่ะ” ตอนนี้เขารู้แค่ว่าฝ่ายหญิงยังไม่ได้ถูกพาไปฮ่องกง แต่ไม่รู้ว่าเจ้าตัวอยู่ที่ใดและเป็นอย่างไรบ้าง ชายหนุ่มฝืนลุกจากเตียงไปอาบน้ำชำระร่างกาย วันนี้เขามีงานต้องเข้าไปเคลียร์ให้เสร็จ หลังทิ้งไว้หลายว

ราวครึ่งชั่วโมงต่อมาก็ได้เห็นหน้าคนที่มาหาแทบทุกวัน “ผมมาแล้วครับคนสวย” ธาดาส่งยิ้มให้เมื่อหยุดเท้าอยู่หน้าโซฟาที่ฝ่ายหญิงกำลังนั่งดูโทรทัศน์ฆ่าเวลา แล้วยิงคำถาม “ลูกน้องผมทำให้ไม่พอใจหรือครับ” “พวกเขาไม่ได้ทำอะไรค่ะ แต่แพรอยากออกไปข้างนอกบ้าง” หญิงสาวส่ายหน้า คนพวกนั้นไม่ได้ผิดอะไร เธออุดอู้อยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยมมาหลายวันแล้วจนเริ่มรู้สึกอึดอัด “มันอันตรายครับ ผมยังหาตัวคนร้ายไม่ได้เลย” ธาดาบอกถึงเหตุผล เขาให้ลูกน้องไล่ล่าพวกคนร้ายอยู่ แต่ยังมีเบาะแสไม่มาก กล้องวงจรปิดที่ได้มาก็ตามต่อไม่ค่อยได้ เมื่อพวกคนร้ายมันสวมหมวกกันน็อกปิดบังใบหน้า รถจักรยานที่ใช้ก็เป็นรถที่ขโมยมา แถมบัญชีที่มีการโอนเงินมัดจำค่าข้าวให้หญิงสาวก็เป็นบัญชีม้าที่มีการซื้อขายมาหลายทอด จนไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของปัจจุบัน รวมถึงซิมการ์ดก็ด้วย แพรไหมพรูลมหายใจออกมายาวๆ ไม่รู้เลยว่าตัวเองต้องอยู่ในสภาพนี้อีกนานแค่ไหน “งั้นไปก็ได้ครับ แต่ผมขอลงไปด้วยนะครับ” ธาดาเสนอ ด้วยเข้าใจความรู้สึกของคนที่ออกไปไหนไม่ได้ “ก็ได้ค่ะ” แพรไหมยินยอม ไม่ได้ดื้อ

“ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย มีคนตกบันไดค่ะ มีใครอุ้มคนแก่ไหวบ้าง” ผู้คนบริเวณนั้นขยับตัวลุกขึ้น แพรไหมก็เช่นกัน แต่เรี่ยวแรงของเธอตอนนี้คงออกแรงอุ้มใครไม่ไหวแน่ จึงมองไปยังคนที่ถูกฝึกมาอย่างดี “ไปช่วยเขาเถอะค่ะ แพรจะนั่งรออยู่ตรงนี้ แพรเหนื่อยเดินไม่ไหวแล้ว” เธอเห็นท่าทางลังเลของอีกฝ่ายจึงบอก “ก็ได้ครับ” ชายที่เป็นหัวหน้าลังเลใจ เพราะนึกห่วงคนที่ต้องดูแล แต่เขาก็มีมารดาที่อายุมากแล้วจึงนึกถึงท่านขึ้นมา จะใจดำทำเป็นไม่เห็นก็กระไรอยู่ จึงกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังต้นเสียง แพรไหมมองตามและได้แต่หวังว่าคนเจ็บจะไม่เป็นอะไรมาก ก่อนพยายามควบคุมลมหายใจของตัวเอง ทว่าวินาทีนั้นกลับต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง เพราะสัมผัสได้ว่ามีคนมาหยุดยืนตรงหน้า “ว้าย” ไม่ทันให้ได้เห็นเต็มตา ร่างของเธอก็ถูกอุ้มขึ้นเร็วไว “คุณไฉ” แพรไหมตกใจไม่น้อย เขามาได้อย่างไร และยังเห็นลูกน้องอีกสองคนยืนประกบอยู่ด้านหลัง “นี่...แผนการของคุณเหรอ ปล่อยฉันนะ จะพาฉันไปไหน” แพรไหมร้องโวยวาย คิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนี้อาจมาจากการสร้างสถานการณ์ ขณะที่ฉั

“เออ” ชายหนุ่มยอมรับ ต่อให้ต้องกลืนอีกเป็นสิบครั้งเขาก็ไม่สน นิ้วแกร่งกดวางสายไปอย่างเร็วไว แถมยังกดปิดเครื่องทันทีอีกด้วย ธาดาพยายามโทร.กลับไป แต่ติดต่อไม่ได้เสียแล้วจึงสบถลั่นด้วยความโมโห “โธ่เว้ย” “ไปตามไอ้สัญมา” “ไอ้สัญหายหน้าไปสองวันแล้วครับ” ลูกน้องคนหนึ่งรายงาน หลังจากสัญชัยนำภาพจากกล้องวงจรปิดมาให้ จู่ๆ มันก็ไม่มาทำงานและขาดการติดต่อไปร่วมสองวันแล้ว “หาตัวมันมาให้เจอ กูอยากรู้ว่านี่มันเรื่องบ้าอะไร” ธาดารู้สึกว่าเรื่องนี้ชักแปลกๆ เสียแล้ว เมื่อเขาวางสายแล้ว แพรไหมก็แบมือขอสมาร์ตโฟนคืน “เอาคืนมาค่ะ” “ไว้จัดการกับไอ้ธาดาได้แล้วจะคืนให้” ฉัตรฐายัดสมาร์ตโฟนใส่กระเป๋ากางเกง ใจจริงเขาตั้งใจจะมาเคาะประตูถามหญิงสาวว่าอยากกินอะไรไหม จะได้สั่งให้ลูกน้องไปซื้อให้ แต่มาได้ยินเสียงโทรศัพท์เสียก่อน จึงใช้กุญแจห้องที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงไขเข้ามา “ฉันไม่ใช่คนของคุณแล้ว อย่ามาสั่ง ฉันจะตัดสินใจเอง” เธอไม่ได้ขอร้องให้เขามาช่วย เขาไม่มีสิทธิ์มาสั่ง “อยากเป็นอีกไหมล่ะ” ฉัตรฐาสืบเท้าไปใกล้คนที่เชิดห

บทที่ 18 เมื่อแสงจากดวงตะวันเล็ดลอดผ่านผ้าม่านเข้ามากระทบกับเปลือกตาคู่สวย แพรไหมที่กำลังดำดิ่งสู่ห้วงนิทราก็ค่อยๆ ตื่นขึ้นด้วยอาการงัวเงียเล็กน้อย ข้างตัวมีสมุด ปากกา และสมาร์ตโฟนวางไว้ เมื่อคืนเธอนั่งหาข้อมูลของธาดาและแฟนเก่าคนนั้น พบว่าเป็นลูกของคนใหญ่คนโตคนหนึ่ง มีภาพที่ไปไหนมาไหนด้วยกันอยู่บ้าง ทว่าหาประวัติอย่างอื่นไม่ได้เลย กระนั้นก็จะพยายามนั่งหาความจริงต่อ รวมถึงพยายามมองหาที่ปลอดภัยและที่หลบซ่อนที่อื่นไว้ให้ตัวเองด้วย หญิงสาวลุกจากเตียงโผล่หน้าพ้นประตูไปมองซ้ายมองขวา วันนี้ไม่พบฉัตรฐา จึงก้าวเท้าไปอาบน้ำชำระร่างกาย แต่พอกลับออกมาเท่านั้นก็เห็นเขานั่งรออยู่บนโต๊ะอาหาร “จะไม่กินของโปรด?” ฉัตรฐาเห็นคนทำเป็นมองเมินใส่จึงร้องถาม ดวงตาคมเฉียบปรายมองไปยังกระเพาะปลาตรงหน้า “กิน” ใจจริงแพรไหมก็อยากจะหยิ่งยโส แต่กองทัพต้องเดินด้วยท้อง หากเธอหิวสมองก็คงคิดอะไรไม่ออก แล้วเดินไปนั่งลงตรงข้ามฉัตรฐา “ฝากขอบคุณคุณนนด้วย...” “เรื่อง?...” ฉัตรฐาเอียงคอมอง “กระเพาะปลา” หญิงสาวหยิบช้อนขึ้นตักกระเพาะปลาเจ้