All Chapters of เหนือเกมรัก (Black Love): Chapter 91 - Chapter 100

เธอยืนกรานไม่ยอมท่าเดียว เขาเกลี้ยกล่อมก็แล้วขอร้องก็แล้ว ในเมื่อไม่มีทางเลือก ลีจึงเสนอโอกาสใหม่ให้กับขนมผิงโดยการมาเป็นคนของเขา เธอจะได้มากกว่าสิบล้าน ไม่ต้องลำบากไปเอาใจใส่ผู้ชายอื่นด้วย“ผิงรับงานนอนกับคนรวยเหรอลี แค่ครั้งเดียวก็มากเกินพอแล้ว ลีอยากให้ผิงทำมันอีก แล้วยังไง จบหนึ่งปีก็แยกย้ายกัน พอคนต่อไปมาถามก็ไปกับเขาเลยดีไหม”“ไม่ให้ไปกับใครผิง หยุดที่ลีคนเดียว ตลอดชีวิต”“พวกเราไม่ได้รักกันแบบนั้น ลีต้องเจอผู้หญิงดีๆ สักคน จะอยู่กับผิงตลอดชีวิตได้ไง อย่างอแงไม่รู้จักโตนะ ฟังกันหน่อยสิ”เขาอยากพูดว่ารักเธอ แต่ก็ติดอยู่ที่ริมฝีปาก หากสารภาพไปจะกลายเป็นคนแปลกหน้าหรือเปล่า เธอจะตีตัวออกห่างไหม ให้พูดก็พูดไม่ออก ลีจึงขับรถไปส่งเพื่อนสาวที่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ ในเมื่อไม่จำเป็นต้องปิดบังก็มาดูให้เห็นกับตาเสียเลย“ผิง ลีไม่ด้อยไปกว่าผู้ชายคนนั้นเลยนะ คิดให้มันรอบคอบหน่อยได้ไหม”“ปีเดียวลี ได้เงินมาแล้วทุกอย่างจะจบ ถึงเวลานั้นผิงเลี้ยงอาหารแพงๆ เลย”ขนมผิงพยายามพูดเอาใจ เธอกับเพื่อนคนนี้ไม่เคยทะเลาะจนแตกแยกเลยสักครั้ง อ้อนหน่อยก็นิ่งเหมือนลูกไก่ตัวน้อยแล้ว ลีกำชับให้คิดทบทวนก่อนลงจากรถ พ

ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกเป็นอย่างไรกัน ทำไมเข้าห้องไม่เคาะก่อนเลย ตกอกตกใจหมด ขนมผิงยกมือดันแผงอกของเคย์เดนเบาๆ ถูกขัดแล้วควรจะหยุดก่อน เผื่อว่านายท่านโทนี่มีเรื่องสำคัญ“เคย์ นายท่านโทนี่รออยู่นะคะ”“แล้วยังไง”“ไม่ควรให้รอนะคะ”“รีบทำสิ”เคย์เดนหายใจฮึดฮัดก่อนจะพลิกนอนหงาย หมอห้ามก็ไม่ฟัง จะทำให้เสร็จสมอย่างเดียว ฉะนั้นเธอควรรีบสนองให้หายอารมณ์ค้างหน่อย ผู้ชายหน้าคมจดจ้องไม่ลดละ ราวกับว่าจะต้องกินให้ได้ ฝ่ายที่ทำตัวไม่ถูกอยู่นานจึงลุกขึ้นมาแล้วคร่อมตัวนั่งทับกลางกาย เธอก้มลงจูบที่แก้มเขา แต่ไม่ทันใจ โดนตีก้นเสียงดังหนึ่งที“สอนไม่จำ ตอนนี้ต้องทำอะไร” สีหน้าเจี๋ยมเจี้ยมนั่นชวนให้อยากกลั่นแกล้ง บอกว่ารีบ แต่ไม่ลัดขั้นตอนเลย“ผิงยังไม่เก่ง ค่อยๆ ทำไม่ได้เหรอคะ”เธอจูบที่แก้มเขาอีกครั้ง มือเล็กๆ สองข้างช่วยกันลูบไล้ไปมาทั่วแผ่นอกแกร่ง พิถีพิถันเอาใจราวกับแม่ไก่อ้วนๆ ที่กำลังคุ้นเขี่ยหาอาหารตามพื้นดินอย่างไรอย่างนั้น อาจจะช้าแต่ก็ปลุกเร้าอารมณ์ชายหนุ่มที่กำลังเดือดพล่านให้คลุ้มคลั่งกว่าเดิมได้ บอกว่าไม่เก่งที่จริงถ่อมตัวเกินไป“เอาฉันสักที!!”เขาแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แล้ว ถูไถปั่นป่วนใ

เคย์เดนไม่เหลือทางเลือก ยังขู่ให้กลัวว่าหากไปเอาของแล้วไม่กลับมา เธอได้เห็นดีแน่ เดาความคิดผู้ชายอารมณ์เปลี่ยนทุกนาทียากเสียจนปวดหัวไปหมดเลย ขนมผิงกลับห้องก่อน เธอรับสายลี เขาบอกว่ามีข่าวดีมาเซอร์ไพร์ ให้เธอนอนหลับให้เต็มที่ ยังแอบถามว่าสามีอยู่ด้วยหรือเปล่า เพื่อให้เขาสบายใจ ขนมจึงบอกไปว่าแยกห้องกันนอน ลีเป็นห่วงมาก ได้ยินแบบนี้ถึงยอมวางสายไม่เซ้าซี้อีก“ผิงกลับมาแล้วค่ะ”เขามองด้วยหางตา หลังจากนั้นก็คุยกับคนในหน้าจอต่อ น้ำเสียงเข้มๆ ที่ตอบโต้ฝ่ายตรงข้ามเป็นภาษารัสเซีย ทำให้ดูมีเสน่ห์ดุดันมาก ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร แต่ไม่น่าดีดกีตาร์รบกวน ขนมผิงจึงเลือกเดินไปนั่งลงที่พื้นปูพรมนุ่มข้างล่างแล้วกางโต๊ะญี่ปุ่นออก ภายในห้องหรูหรามาก หากทำให้เกิดรอยขีดข่วนจะโดนหักเงินเอาเธอเปิดคอมพิวเตอร์แล็บท็อบพร้อมกับใส่หูฟังสีชมพูหวาน แต่งเพลงไม่จำเป็นต้องใช้เครื่องดนตรีเสมอไป ไม่อย่างนั้นจะมีแนว EDM ได้ยังไง ขนมผิงเข้าสู่ภวังค์แห่งคลื่นเสียง เดี๋ยวหน้ามุ่ยเดี๋ยวอมยิ้ม สองชั่วโมงผ่านไปก็กดบันทึกงานแล้วฟุบศีรษะพักสายตา แต่เพียงถอนหายใจก็โดนบางอย่างโยนมาใส่“ฉันจะนอน”“ค่ะ รอสักครู่นะคะ”ขนมผิงกลั้นหาวจนน้

คำพูดนี้ไม่สมกับเป็นนักธุรกิจใหญ่เลย กระจองอแงจนอยากตี ตายก็เพราะไม่ดูแลตัวเองต่างหาก มาโทษเธอได้ยังไง ขนมผิงจัดเตรียมอาหาร วันนี้มีซุปเห็ด นึ่งอกไก่พริกไทยดำ และข้าวต้มจืดไร้การปรุงแต่ง ดีต่อสุขภาพทั้งนั้น เขาหายดีแน่นอนถ้าฟังหมอและคนรอบข้างสักนิด“ทานข้าวนะคะ” พอตักป้อนก็เบือนหน้าหนี คล้ายกับน้อยอกน้อยใจนักหนา เป็นเด็กหรือไงนะ ขนมผิงเชยคางคมให้หันกลับมา เธอจูบที่แก้มเขาอย่างอ่อนโยนเหมือนคราวก่อน และได้ผล ริมฝีปากที่ปิดสนิทยอมอ้าออกแล้ว“ถ้าเคย์ไม่ชอบให้คนแปลกหน้าดูแล เดี๋ยวผิงลางานมาอยู่ด้วยดีไหมคะ”“ไม่ต้องไปเรียนหรือไง”“รีบไปรีบกลับไงคะ”“แล้วแต่เธอ”ป้อนข้าวป้อนน้ำคนไม่รู้จักโตเสร็จขนมผิงก็แอบออกไปรับโทรศัพท์ ลีสืบข่าวเร็วมาก ไม่นานก็รู้แล้วว่าทำไมเธอถึงได้เป็นตัวจริง เขาเล่าอ้อมไปอ้อมมาเพื่อไม่ให้ลำบากใจ ขนมผิงเริ่มทนไม่ไหวจึงออกปากจี้เร่งรัดเอาแต่เนื้อความ ไม่น้ำท่วมทุ่งผักบุ้งโหรงเหรง“คนที่สนับสนุนงบละครเวทีรายใหญ่พอที่จะตกลงกับอาจารย์ได้ชื่อว่าแคโรไลน์ นามสกุลซันวาทอเรย์”“อะไรนะ!!ขอบคุณมาก แค่นี้ก่อน”แคโรไลน์ ซันวาทอเรย์ ? ก็คือ แครอล น้องสาวของเคย์เดน ขนมผิงไม่รอช้ารีบค้

เขาทำสิ่งใดหากต้องการให้เป็นความลับไม่มีทางถูกจับได้ นี่เป็นครั้งแรก แม้จะวางแผนตื้นเขิน แต่ก็ไม่คิดว่าคนอย่างเธอจะรู้ทัน เคย์เดนนิ่งสงบสยบทุกความเคลื่อนไหว เขาไม่ผิด เธอต่างหากไม่รู้จักเอาดี ดื้อรั้นไม่ใช่เรื่อง“เคย์อยู่ในห้องมาหลายวันแล้วนะคะ ผิงพาไปเดินเล่นในสวนไหม ตอนเย็นอากาศเบาสบาย คุณจะได้ไม่เครียด”“แล้วแต่เธอ”ยังจะมาแล้วแต่อะไร ไม่ได้คะยั้นคะยอเขาสักหน่อย ทั้งสองลงมาด้านล่าง ระหว่างก้าวเท้าผ่านบันไดแต่ละขั้น หัวใจของขนมผิงแทบจะหลุดออกมาข้างนอก ก็เขาเล่นกอดคอเธอแน่น หนักไม่ใช่น้อยๆ หากรับไม่ไหวกลิ้งแทนจะทำยังไง ปลายทางแห่งความพยายามมีป้าอุ่นและลุงเอกนำรถเข็นมายืนรอรับ ไม่มีใครพยุงช่วยเลย หน้าแดงก่ำเพราะแบกคนตัวใหญ่ไปหมด“ค่อยๆ ค่ะ” ขนมผิงทั้งโอ๋ทั้งโอบ เคย์เดนทำเหมือนว่าหากไม่กอดก่ายแขนมาเกาะเกี่ยวเธอ เขาจะหกล้มหัวแตกให้ได้เจ้าเล่ห์มาก พอให้นั่งสบายๆ ไม่ยอมนั่ง จะเดินโดยให้เธออุ้มชูอย่างเดียว“ฉันจะฝึกเดิน นั่งรถเข็นเมื่อไหร่จะหาย”“เดี๋ยวพาไปเดินตอนอยู่ในสวนนะคะ จากตรงนี้ไปค่อนข้างไกล ผิงหนักค่ะ”“บ่นมาก น่ารำคาญ!!”เคย์เดนทิ้งตัวลงบนรถเข็น เขาลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าเจ็บอยู่