All Chapters of เหนือเกมรัก (Black Love): Chapter 71 - Chapter 80

เดม่อนเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่ เมื่อเขาวางสาย ฝ่ายที่ไม่ยอมพูดความต้องการก็หายใจฮึดฮัดหงุดหงิด ตอนนี้อารมณ์เย็นแล้ว ปล่อยให้ผู้หญิงซื่อบื้อนอนข้างนอกคงดูไม่ดี คิดไว้ว่าจะอนุญาตให้เธอกลับมา แต่เจ้าตัวดันไปอยู่ที่อื่นเสียได้ ช่างสิ อย่างอแงไปฟ้องตาแก่ก็แล้วกัน เคย์เดนล้มตัวลงบนเตียง ไม่มีคนเบียดสบายจริงๆ“น่ารำคาญ ไปไหนก็ไป”รุ่งเช้าของวันใหม่ หลังแยกย้านกันกับลอร่า ขนมผิงก็เดินกลับโรงแรม เธอมาถึงหน้าห้อง ใจหนึ่งอยากรอก่อน แต่ก็รู้ว่าหลบเลี่ยงตลอดไม่ได้จึงค้นหาคีย์การ์ดแล้วเข้าไป เขากำลังสูบบุหรี่อยู่ที่ริมระเบียง แผ่นหลังแกร่งซึ่งเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นหลากหลายขนาดนิ่งสงบจนดูน่ากลัว“เคย์อยากทานมื้อเช้าที่ไหนดีคะ ในห้องหรือว่าข้างล่าง”เขาไม่ตอบ เอาแต่หันหลังให้อย่างเดียว ขนมผิงไม่รู้ว่าเจ้านายใหญ่อยู่ในอารมณ์ไหนจึงสั่งรูมเซอร์วิสมา อาบน้ำเปลี่ยนชุดแล้วทั้งสองก็นั่งเผชิญหน้ากัน ค่อนข้างแปลกประหลาดแต่ลูกจ้างควรทำตัวให้เป็นปกติ ขนมผิงชวนคุยก่อน แค่ได้ยินเสียงเธอ เคย์เดนก็หมดความอยากอาหาร เขาวางมีดกับส้อมลงแล้วเดินออกจากห้องไปเลย“หมายความว่ายังไงกันนะ โกรธเหรอ หรือไม่พอใจ”กินอิ่มก็เข้าไปนอนต

“เรื่องบางเรื่องฉันไม่รู้จะดีกว่า” ใครๆ ต่างก็อยากพูดคุยกับเขา เธอเดินไปมาเป็นไม้ประดับจนปวดขาแล้ว ขอพักสักหน่อย“ไม่ใช่ว่าทะเลาะกันเหรอ ฉันจะเล่าความลับให้ฟัง ผัวเธอกับยัยแอบบี้ยังไม่ได้กินกันหรอกนะ ได้ยินมากับปากเจ้าตัวเองเลย พอเธอออกจากห้อง ยัยแอบบี้ก็ถูกไล่ตะเพิดตามไปติดๆ นางฟ้องพี่ชายให้ไปแก้แค้นด้วย สงสัยจะโกรธมาก"“อือ” ขนมผิงตอบกลับสั้นๆ นั่นทำให้ลอร่าผิดหวัง หล่อนควจะได้เห็นปฏิกิริยาของผู้เป็นเมียมากกว่านี้สิ นี่มันอะไรกัน“บอกตามตรง เธอเป็นเมียที่เฉยชาไม่กระตือรือร้นเลย ถ้าผัวฉันนะ จะยิงทิ้งทั้งคู่ อย่าใจดี แต่งงานแล้วต้องเฝ้าระวัง”“ให้ฉันยิงทิ้งทั้งคู่เลยไหมล่ะ เก่งเท่าเธอฉันคงไม่ต้องออกไปเช่าห้องนอนที่อื่นหรอก นั่งเถอะ หิวแล้ว” ตักอาหารมาเต็มจาน เมื่อมองเห็นโต๊ะว่างก็พาลอร่าไปนั่งด้วยกันเสียงเพลงขับกล่อม บรรยากาศงานสังสรรค์คลาสสิค มองไปทิศทางไหนก็มีแต่เสือซ่อนเล็บน่ากลัว ยิ้มแย้มใช่จะจริงใจ คนท้องว่างพึ่งทานได้คำเดียว ฉับพลันพิธีกรของค่ำคืนนี้ก็เดินขึ้นเวทีกล่าวเปิดงาน แขกเหรื่อทยอยกันนั่งตามลำดับรายชื่อ ทานไม่อิ่มว่าแย่แล้ว เดินไปหาเคย์เดนพร้อมอาหารเต็มปากแย่กว่า เขามอง

คงเป็นเพราะห้องพักอยู่ใกล้ชายทะเล เมื่อถึงช่วงน้ำขึ้น เสียงคลื่นสาดกระทบชายฝั่งจึงดังเข้ามาให้ได้ยิน มันเหมือนกับบทเพลงแสนหวาน เล่นบรรเลงขับกล่อมคนที่เหนื่อยล้าจากงานเลี้ยงเมื่อคืนจนไม่ยอมลุกจากเตียง รั้นแต่จะค้นหาจุดสบายที่สุดเพื่อให้ตนนอนหลับต่อเท่านั้นเริ่มวันใหม่ควรจะปลอดโปร่งโล่งใจ แต่หญิงสาวหน้ามนกลับดิ้นขยุกขยิก เธอวุ่นวายอยู่ในความฝัน พลิกไปพลิกมาจนสุดท้ายทาบทับร่างกายลงบนแผ่นอกแน่นของคนๆ หนึ่ง ดวงตาเทาหม่นค่อยๆ เปิดออกดู เมื่อเห็นเด็กขี้เซาซบคลอเคลียไม่ห่างก็พลันขมวดคิ้วยุ่ง เอาแต่มุดหาอะไร ขยันสร้างความรำคาญอยู่ได้“สตรอว์เบอร์รี วิปครีมเยอะๆ ค่ะ” ขนมผิงฝันหวาน นอกจากอาหารเธอก็ไม่ละเมอถึงสิ่งอื่น อดอยากมาจากไหนนักหนา“คุณย่า ทานสตรอว์เบอร์รีด้วยกันนะคะ”เมื่อครู่เป็นผู้หญิงหมกมุ่นในการกิน มาตอนนี้ร้องไห้น้ำตาไหลเปียกชุ่ม หากไม่ปลุกคงเพ้อหนัก เคย์เดนจึงล้วงมือลงไปเกี่ยวขอบชั้นในตัวสวยออกพ้นเนื้อนิ่ม แล้วสวมบางอย่างเข้าไป การบุกรุกที่ไม่บอกกล่าวล่วงหน้านี้ทำให้ร่างเล็กๆ ถึงกับหยุดสะอึกสะอื้น เมื่อเอวสอบขยับขึ้นลงเด็กขี้แยพลันดิ้นตอบรับเบาๆ ทุกเช้ามันจะแข็งชัน ถือว่าใช้ประโยชน

คนแก้มแดงยื้อแย้งไม่สำเร็จก็กระเง้ากระงอดราวกับเด็กถูกขัดใจ ทำไมนายจ้างถึงใจร้ายกับเธอจัง เหนื่อยมากๆ แล้ว ชีวิตง่ายดายบ้างไม่ได้หรือ ขนมผิงถอนหายใจพลางซบศีรษะลงพิงพนักโซฟาตัวยาว เธอไม่ทันสังเกตว่าท่อนแขนแกร่งกางออกมารองรับน้ำหนักแล้ว“ทำไมเคย์ปล่อยผู้หญิงคนนั้นไปคะ” ขนมผิงอยากรู้เหตุผล เขาเหมือนจะโกรธเธอเพราะเรื่องนี้“อยากให้เอามากหรือไง”“ผิงยังไม่เก่งพอ อยากให้เคย์มีความสุข ทำไมหลังจากวันนั้นคุณถึงหงุดหงิดใส่ตลอดเลย”“ไม่ต้องพูด”ขนมผิงเงยหน้าเอียงคอส่งสายตาฉงน เกรี้ยวกราดอีกแล้ว ถามดีๆ นะ คนแก้มเนียนทำปากขมุบขมิบบ่น เคย์เดนเห็นแล้วว่าท้าทายจึงโน้มลงไปขัดจังหวะโดยการประกบจูบ อวดดี ทำเป็นเก่ง กล้ามาจากไหนไล่ให้เขาไปเอากับคนอื่น เป็นเมียแท้ๆ ถ้าไม่รู้จักเฝ้าระวังหลัง คอยแต่จะเปิดทางให้ใครต่อใครเข้าใกล้สามี ต่างอะไรกับศัตรูแฝงบ่อนทำลาย ซื่อบื้อจนน่าหงุดหงิด“เธอมีความผิด” เขาดูดดึงจนเรียวปากของเธอระบม เสร็จแล้วก็ค่อยๆ ผละออกกล่าวโทษ แววตาแข็งทื่อเปลี่ยนเป็นลึกล้ำ“ผิดยังไงคะ? ”“เดี๋ยวจะได้รู้”คำพูดนั้นแปลกๆ ให้รั้งรับลมทะเลอีกหน่อยก็ไม่เอาแล้ว คนเมาถูกอุ้มกลับโรงแรมที่พักทันที เคย์

เคย์เดนจูบหนักๆ ที่หน้าท้องเรียบเนียนหนึ่งครั้ง แววตาเจ้าเล่ห์ช้อนขึ้นมามองชวนให้ขนลุก ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ไม่เคยคิดอยากมุดหน้าซุกระหว่างขาผู้หญิงคนไหน แต่จะสอนจุดเสียวแล้ว พลาดตรงนี้ได้ไง ใบหน้าคมสันเคลื่อนลงใกล้ตำแหน่งล่อแหลม เมื่อปลายจมูกโด่งถูไถพื้นที่อ่อนไหว ขนมผิงก็ส่ายเอวหนีอย่างรุนแรง เธออาย เขาจะหยุดแกล้งได้หรือยัง?“ผิงจะร้องไห้จริงๆ นะคะ คุณอย่าทำเด็ดขาด”“หวงทำไม ไม่ชอบเหรอ”“ไม่ชอบค่ะ” เธอหมดสภาพแล้ว ยังไม่ถึงไหนก็อ่อนปวกเปียก กลายเป็นหญิงสาวไร้ทางเลือก แม้จะคัดค้านไม่ยินยอม สุดท้ายก็ไร้เรี่ยวแรงต่อต้านอยู่ดี“เธอผิดที่พูดจาไม่คิดกับฉัน ยอมรับมา”จุดอ่อนไหวของเธออ้าออกกว้างอยู่ต่อหน้าเขา ไม่ทำตัวว่าง่ายก็เตรียมถูกขย้ำเละได้เลย“ความผิดผิงเองค่ะ เคย์พอใจหรือยัง”ประชดประชันไม่เลิก ปากยอมแล้ว แต่สายตาดื้อรั้นกับน้ำเสียงแง่งงอนตรงกันข้าม ต้องโดนสักทีถึงจะเข็ด ใบหน้าร้ายๆ มุดลงชิดชั้นในตัวบาง แนบดูดจุดกระสันกลางเนินกายสาวผ่านผ้าซีทรูชิ้นเล็กโปร่งใส ว่าไม่ได้ เธอดูแลส่วนนี้ดีกว่าที่คิด“เคย์!!เอาหน้าออกไปนะ ผิงไม่ชอบ”ร่างเล็กละล้ำละลักวิงวอน ใบหน้าหวานร้อนเห่อ เดี๋ยวแดงเดี๋