All Chapters of เหนือเกมรัก (Black Love): Chapter 111 - Chapter 120

ตอนเข้าเรียนปีหนึ่ง นอกจากความฉลาดแล้ว คนเฉิ่มเชยอย่างขนมผิงแทบไม่เด่นดังด้านอื่นเลย เธอไม่ร่วมกิจกรรมรับน้อง ไม่มีเวลาไปดื่มเหล้าตามคำเชิญชวนของพวกรุ่นพี่ ทำตัวแปลกแยกแตกต่างจนเพื่อนชั้นปีเดียวกันหมั่นไส้ หาว่าหัวขบถบ้าง เห็นแก่ตัวบ้าง ต่างๆ นาๆ แต่ละอย่างไม่ดีทั้งนั้น นอกจากลีก็ไม่มีใครสุงสิงด้วยกระทั่งขึ้นปีสาม ไม่ว่าจะเป็นข้อสอบหรือบทเรียนล้วนเข้มข้น ขนมผิงเกรดไม่เคยตก เพื่อนบางคนจึงลดอคติแล้วพูดจาดีเพื่อขอให้เธอช่วยติววิชายาก ด้วยความที่ไม่คิดมาก เรื่องในอดีตผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ไม่นานขนมผิงก็กลายเป็นบุคคลที่เพื่อนร่วมชั้นปีเกรงใจ เดินไปไหนมาไหนมีแต่มิตรไมตรีปัญหาการแบ่งแยกนี้ หลายคนตาสว่างแล้วก็หันไปโทษพวกรุ่นพี่ คำพูดที่มักกระแนะกระแหนขนมผิงเช่น ไม่เอาเพื่อน เอาแต่ตัวเอง ก็ถูกลืมแล้วแทนที่ด้วยการขอโทษ และไม่ใช่ทั้งหมดจะยินยอมรู้สึกผิด เอาแต่กล่าวหารุ่นพี่ที่ตั้งกฎบ้าบอ แสร้งลืมพฤติกรรมของตนเองไปเลย หนึ่งในนั้นรวมถึงกรองแก้วด้วย หล่อนเป็นแกนนำยุยงเพื่อนให้ไม่ชอบขนมผิง หากไม่ใช่เพราะเกรดตก คงไม่ปั้นหน้ามาตีสนิท“ฉันดีกับแกมาตลอด แต่แกไม่เคยเห็นฉันเป็นเพื่อนเลย ขนมผิง จิตใจแกทำด้

บุคลิกของแขกค่อนข้างแข็งกร้าว แต่ไม่กระทบกระเทือนกรองแก้ว หล่อนยังคงนั่งอยู่อย่างนั้น คอยพูดกับเคย์เดนเวลาเขาเงียบ ถามไถ่เชิญชวนสารพัด ยั่วยวนเพื่อให้คล้อยตามไม่สนใครเลย“เธอจะไปดีๆ หรือจะให้ฉันจัดการ” ลาน่าแย่งขวดวอดก้าจากมือของกรองแก้ว หล่อนตาขวาง ไม่ชอบที่มีคนขัดคำสั่ง ผู้ชมอย่างสตีเฟ่นและยาคอบได้แต่รอดูเรื่องสนุก ไม่ปริปากแม้แต่น้อย“คุณอยากให้แก้วไปไหมคะ แก้วอยากอยู่บริการค่ะ” กรองแก้ววางมือลงบนหน้าขาแกร่งใกล้กับตำแหน่งไวต่อสิ่งเร้า หล่อนตั้งใจ เพราะยาเริ่มออกฤทธิ์แล้ว“ไม่ต้อง” เคย์เดนร้อนวูบวาบไปทั่วร่างกาย เขาเป็นนักดื่ม ไม่น่าจะเมาเร็วขนาดนี้ หากตัวเองปกติ สิ่งที่ผิดก็คือเหล้า และก่อนที่ลาน่าจะพ่นคำพูดออกมา เขาก็ลุกขึ้นพร้อมกับวางเงินเอาไว้ แปดพันบาทสำหรับกรองแก้ว ส่วนค่าเหล้าให้เพื่อนจ่าย“ไปไหนวะเคย์เดน รีบกลับไปหาเมียแล้วเหรอ”“ปล่อยมัน คออ่อนชิบหาย” บอกว่าคออ่อนเมาง่าย แต่เคย์เดนดื่มไปถึงสองขวดเต็มๆ เทียบกับทุกคนในห้องรวมกัน ยังถือว่ามากกว่า“เดี๋ยวแก้วไปส่งนะคะ”กรองแก้วกับลาน่าลุกขึ้นเกาะแขนเคย์เดนพร้อมกัน เขาบอกว่าไม่ต้องแล้วเดินออกไป แต่กระนั้นลาน่าก็ยังตามอยู่ดี เคย์

ขนมผิงเข้าไปในห้อง พอดีกับที่เลขาสาวถือแฟ้มเอกสารสวนทาง หล่อนก้มหน้าก้มตา บนลำคอมีรอยสีแดงเป็นจ้ำประทับ และเมื่อได้เห็นว่าเคย์เดนอยู่ในสภาพไหน เหตุการณ์ก่อนหน้าก็เดาได้ไม่ยาก เขานี่มันอึดถึกทนจริงๆ มีแรงทำไหวอยู่อีก เธอเขาไปในห้องพักผ่อนส่วนตัวซึ่งอยู่ด้านในสุดแล้วหยิบเสื้อมาให้เปลี่ยน เหงื่อออกโทรมกาย ถ้าไม่ใช่เพราะเธอมาถึงเร็วอาจจะหนักกว่านี้ ขัดจังหวะแล้วหรือเปล่า“เปลี่ยนเสื้อก่อนค่ะ ปล่อยให้เหงื่อแห้งเดี๋ยวจะมีกลิ่นอับ”“เหงื่ออะไร” เขายืนขึ้นปล่อยให้คนปลดกระดุม เลขาซุ่มซ่าม ถ้าไม่ใช่เพราะทำงานดี เขาจะไล่ออกไปให้พ้น“เคย์อย่าหักโหมมากสิคะ ผิงรู้ว่าเป็นเรื่องส่วนตัว แต่ถ้าไม่พักบ้างเลย ร่างกายจะไม่ไหวเอานะ”เสื้อเชิ้ตสีขาวชุ่มน้ำถูกถอดออกเผยให้เห็นแผ่นอกแน่นสุขภาพดี เธอแนะนำไปพลางสวมชุดใหม่ให้ แต่เคย์เดนไม่ยอมใส่ เขายกบั้นเอวบางที่ยังไม่หายเคล็ดขึ้นนั่งบนโต๊ะทำงานแล้วคร่อมขังคนเอาไว้ในวงแขน“พูดให้ชัด เธอกำลังหมายถึงอะไร”วินาทีนี้เอง ขนมผิงรู้สึกว่าความจุ้นจ้านก่อปัญหาให้เธอแล้ว เขาไม่ชอบให้ใครอวดเก่งสั่งสอน แม้จะหวังดีแต่สำหรับพวกเผด็จการไม่มีทางรับฟัง เสื้อเชิ้ตสะอาดตัวใหม่ถูกก

ผู้ชายคนนี้ขโมยแบล็คเลิฟ สวมรอยสร้างชื่อเสียง เอาเปรียบทุกอย่างไม่คำนึงว่าจะต้องได้มาแบบไหน ตอนไม่มีเขา เธอรู้สึกเหมือนชิ้นส่วนในชีวิตขาดหาย แต่พอมาถึงจุดๆหนึ่งถึงได้รู้ว่าไม่จำเป็นต้องมียังจะดีเสียกว่า เด็กผู้หญิงที่เสียแม่ไปตั้งแต่คลอด พ่อไม่เคยโผล่หน้ามาช่วยเหลือ เมื่อเทียบกับเพื่อนวัยเดียวกันที่มีพร้อมทุกอย่าง มันจึงเป็นปมๆหนึ่งที่อยู่ภายในใจมาโดยตลอด โชคดีที่ได้คุณย่าส่งเสียเลี้ยงดู ไม่อย่างนั้นวันคืนคงเลวร้ายกว่านี้ ผ่านไปยี่สิบกว่าปีเขากลับมา ทำเหมือนรักลูกสาว ที่จริงไม่ใช่ เพียงหวังกอบโกยผลประโยชน์เท่านั้น น่าขันที่กล้ามาเจอเธออีก“คุณต้องการพบฉันทำไม”“ไปหาที่คุยกันสักหน่อยไหม เรื่องเพลงของแก”“เพลงของฉัน? หึ คราวนี้เป็นเพลงของฉันแล้วเหรอ”เขาสำนึกเสียใจที่ทำผิดต่อเธอ? ไม่น่าเชื่อ คนประเภทนี้กลับตัวไม่ได้หรอก โอกาสมีให้แค่ครั้งเดียวและเขาใช้มันหมดไปแล้ว มาดูกันว่าคาดเดาถูกหรือเปล่า ขนมผิงยอมเจรจาเพราะอยากรู้เรื่องเพลงของตัวเอง คู่กรณีมาหาถึงที่ ทั้งยังไม่ปกติ ต้องมีความนัยแอบแฝงแน่ เธอตามออกไปขึ้นรถ เมื่อถึงร้านกาแฟแห่งหนึ่ง นายสนธิผู้เป็นพ่อก็บอกให้สั่ง แค่นี้เขาเลี้ยงเอง คน

ดูเล็กน้อยแต่เกินฝันสำหรับขนมผิง หากรักษาบาดแผลที่ซึมลึกอยู่ในความรู้สึกของเธอได้ ก็คงจะเบาสบายมาก ยี่สิบปีเชียวนะที่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งมีความหวัง แม้ว่าบางครั้งจะแสร้งไม่ใส่ใจ บอกตัวเองให้ลืมซะ แต่ลึกๆแล้วก็ยังต้องการสัมผัสความรักจากพ่อแม่เพื่อปลอบประโลมอยู่ดีขนมผิงรู้มาโดยตลอดว่าคุณย่าเหนื่อยที่ต้องเลี้ยงดูหลานตามลำพัง คุณย่ามีลูกสามคนแต่ก็เหมือนพวกแปลกหน้า ไม่เดือดร้อนเรื่องเงินก็จะไม่มาหาคุณย่าเลย ตอนงานศพของท่านเธอจำไม่ลืม ญาติๆทั้งหลายโต้เถียงกันเพื่อแย่งมรดก ไร้หัวใจไม่มียางอายที่สุด รอยยิ้มเฉยชาปรากฏเมื่อภาพในอดีตผุดขึ้นมา เธอไม่อยากนึกถึงส่วนนั้นจึงปรับเปลี่ยนอารมณ์แล้วเล่าเกี่ยวกับคุณย่าแทน“ตั้งแต่เด็กผิงอยู่กับคุณย่าสองคนค่ะ บ้านของพวกเรามีสวนดอกไม้ล้อมรอบ กลิ่นหอมมากเลย เช้ามืดผิงจะตื่นไปช่วยท่านจัดขนมขายที่ตลาด พอเลิกเรียนก็รีบกลับไปช่วยเก็บ ขนมไทยฝีมือคุณย่าอร่อยที่สุด น่าเสียดายที่ตอนนี้หาทานไม่ได้แล้ว ผิงต้องโทษตัวเองที่มัวแต่กิน ไม่รู้จักจำสูตรให้ดี เคย์อดชิมแล้วนะคะ”“แค่ต้มบะหมี่ยังเค็ม เธอไม่ต้องไปยุ่งในครัวจะดีกว่า”“ก็รสนั้นมันเค็ม เคย์จะโทษผิงได้ยังไงคะ ผิงเล่า