Semua Bab เหนือเกมรัก (Black Love): Bab 81 - Bab 90

การจู่โจมที่เกิดขึ้นกะทันหันถูกวางแผนล่วงหน้ามาดิบดี ปืนที่ใช้เก็บเสียง พอล็อคเป้าสังหารแล้วไม่มีทางตั้งรับทันแน่นอน เคย์เดนอุ้มขนมผิงขึ้นมา เขารีบวิ่งไปยังรถยนต์สีดำซึ่งอยู่ไม่ไกลนักเพื่อหลบกระสุน ส่วนมิโควายก็คุ้มกันเมียกับลูกไปอีกคัน สถานการณ์ตรงนั้นชุลมุนวุ่นวาย“หายใจเข้าลึกๆ ไม่ต้องกลัว เธอจะไม่เป็นไร” เคย์เดนปลอบเท่าที่ทำได้ ขนมผิงกำลังช็อก ใบหน้านวลอิ่มซีดขาวไปหมด เขากดแผลให้แล้ว แต่คนต้องตั้งสติ ยิ่งตื่นตระหนกเลือดก็จะยิ่งสูบฉีดเร็ว อันตรายมาก“ป๋า มันมาดักรอเต็มท่าเรือเลย” เดม่อนทำหน้าที่ขับรถคันที่เคย์เดนนั่ง เขามองผ่านกระจกส่องหลังเห็นกลุ่มคนสวมหมวกกันน็อกยกพวกมาเป็นโขยงก็รีบเตือน เหมือนจะยังไม่จบ อาวุธหนักครบมือเชียว วางแผนปิดล้อมขนาดนี้คงตั้งใจลงมือฆ่าให้ตายเท่านั้น“ฆ่าให้หมด เหลือไว้ถามคนเดียวพอ” เคย์เดนใจเย็นแม้สถานการณ์ของตนจะร้อนระอุ เขาควานมือหาปืนใต้ที่นั่ง โดยมีขนมผิงซบหายใจหอบอยู่บนอก เธอหลับตาข่มความเจ็บปวด ในขณะเดียวกันก็เกี่ยวแขนกอดคนตัวใหญ่แน่นรถยนต์ความปลอดภัยสูงแล่นไปตามเส้นทางเพื่อหลบหลีกให้พ้นจากดงกระสุน ฝ่ายหนึ่งเตรียมพร้อมมาล่าชีวิต อีกฝ่ายมีฝีมือเก่

เขาอาการสาหัสไม่แปลก เธอมีกระสุนฝังร่างแค่ที่เดียวเจ็บร้าวขนาดนี้ คนโดนไปสามจุด ไม่ฟื้นคืนง่ายๆ แน่ ขนมผิงทานอาหารเสร็จก็ค่อยๆ นอนตะแคงพักผ่อน เธอว้าวุ่น ในหัวมีแต่ความเป็นห่วงเคย์เดน เขาช่วยให้รอดมาจนถึงโรงพยาบาล หากจะผ่านช่วงเวลานี้ไปก็ต้องผ่านด้วยกัน ไม่ตายไม่ใช่เหรอ พูดอยู่ปาวๆ ยังไม่รู้จักรีบหายอีก“พักผ่อนนะคะ เดี๋ยวมิ่งกลับมา”หญิงสาวรุ่นน้องกระชับผ้าห่มให้ พอได้อยู่คนเดียวขนมผิงก็ข่มตานอนไม่หลับ เธออยากเห็นว่าเขาเจ็บหนักแค่ไหนจึงฝืนพยุงกายลุกขึ้นนั่ง ระหว่างตะเกียกตะกาย ประตูห้องก็เปิดเข้ามา เป็นนายท่านโทนี่ มิ่งขวัญและแครอล อยู่กันพร้อมหน้าเชียว“คุณหมอไม่ให้ขยับนะคะ ทำไมพี่ขนมผิงดื้อจัง” คนที่เฝ้าดูแลตลอดเอ็ด ออกไปครู่เดียวคนก็พร้อมลงจากเตียงแล้ว“พี่แค่อยากดื่มน้ำเฉยๆ ไม่ได้ดื้อ” แก้ตัวเสร็จก็ทักทายผู้มาเยี่ยมต่อ เห็นสีหน้าเคร่งขรึมของนายท่านโทนี่ ขนมผิงไม่คิดว่าจะมีเรื่องดีเลย“หนูขนมผิงพักผ่อนให้สบายใจเถอะ เดี๋ยวพ่อจะจัดการคนที่มันกล้าแหย่หนวดเสือเอง”พ่อเหรอ? สรรพนามที่นายท่านโทนี่ใช้แทนตัวเองไม่คุ้นหูเลย ฟังแล้วรู้สึกแปลกยังไงก็ไม่รู้ ขนมผิงยิ้มตอบงงๆ แครอลเห็นว่าบรรยาก

จริงดังคาด ตาแก่ไม่สืบสาวราวเรื่องดีๆ เลย [ไม่ใช่เอริโอ้แต่เป็นฝีมือคนอื่น แค่นี้แหละ ผมไม่บอกพ่อหรอก ผมจะจัดการเอง เอาโทรศัพท์มาให้ด้วย สองเครื่อง] เคย์เดนพูดจบก็วางสาย เขามองไปยังขนมผิง เห็นว่าหลับไปแล้วจึงไม่ได้คืนของให้ แต่ฉับพลันก็มีคนโทรเข้ามา ชื่อที่ถูกบันทึกสะดุดตาจนต้องกดวาง ลี พร้อมกับสติ๊กเกอร์รูปหัวใจ มันเป็นใครกันเคย์เดนไม่ยอมรับสาย ฝ่ายที่โทรหาเช้าเย็นจึงกระหน่ำรัวหนักกว่าเดิม เขาอยากปิดเครื่อง แต่ดูเหมือนคนๆ นี้จะไม่เลิกราง่ายๆ ร้อนรนนักลองดูสักหน่อยว่ามีเรื่องอะไร[ผิง หายไปไหนสามวัน ไม่ยอมรับโทรศัพท์เลย เป็นอะไรหรือเปล่า ลีไปหาที่หอ เขาบอกว่าไม่ค่อยเจอผิงเลย มีเรื่องก็บอกได้ไหม ลีกับผิงไม่เชื่อใจกันแล้วเหรอ อีกห้าวันจะคัดเลือกมือกีตาร์งานละครเวทีแล้ว ผิงยังไม่ได้อัปเดตกับลีเลยว่าซ้อมไปถึงไหน ปีสี่แล้วนะผิง อย่ามัวแต่ทำงานหนัก ถ้าจำเป็นต้องคบกับลีก็คบเถอะ ลีไม่ให้ผิงเหนื่อยแล้ว]ตื้ด ตื้ด ตื้ด ตื้ดขนมผิงสะดุ้งตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์ตกพื้น ทำไมเขาใช้ของไม่รักษาเลย หน้าจอกับตัวเครื่องแยกชิ้นส่วนกันแล้ว เธอพยายามลงจากเตียงมาเก็บกู้ซากพลางมองไม่ชอบใจใส่“เธออย่ากล้าให้มาก

ก่อนที่เธอจะมา เขาทะเลาะกับน้องชายอลังการเลย คนหนึ่งยั่วโมโห อีกคนก็เลือดร้อนพร้อมปะทะ หากไม่มีแครอลกับมิ่งขวัญช่วยแยก ลุกลามบานปลายแน่นอน ผู้ป่วยนี่ก็กระไร ขยับยากยังจะใช้ปากก่อสงครามอีก เถียงกันโหดเหมือนชิงรางวัลแชมป์โลก คนรับกรรมคือเธอ ช่างไม่ยุติธรรม“ผิงไม่อยู่เพราะมีเรียนค่ะ ต้องไปส่งงานอาจารย์”“ไปเรียนหรือไปอะไร”“ไปเรียนค่ะ ทำไมเคย์คิดว่าผิงไปทำอย่างอื่นคะ”เขาเบือนสายตาคล้ายไม่เชื่อ เหมือนกับกล่าวหากันลอยๆ ว่ารู้อยู่แก่ใจ งงในงงอีกที เดาได้ก็คงเก่งเกินคนแล้ว ขนมผิงออกแรงดันรถเข็นที่เคย์เดนนั่งไปตามโถงทางเดิน จะรีบออกจากโรงพยาบาลทำไม อาการยิ่งไม่ดีอยู่“เดม่อนเป็นยังไงบ้างคะ” เธอรู้ว่าเขาปลอดภัย แต่ปัจจุบันเป็นอย่างไรบ้าง“ห่วงทำไม ชอบหรือไง” คนเอาแต่ใจไม่หยุดหาเรื่อง โกรธน้องชายก็โกรธ เคืองขนมผิงก็เคือง ให้แยกแยะคงทำไม่ได้“ชอบอะไรคะ ไม่ได้ชอบสักหน่อย เคย์ไม่ทำตามสัญญาเลย บ่นจนผิงหูชาไปหมดแล้ว”“ไม่ชอบไอ้เด็ปแล้วชอบใคร”ทั้งสองอยู่ด้วยกันภายในลิฟต์ จากชั้นบนลงชั้นล่างใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที คำถามนั้นเธอยังไม่ทันตอบ ประตูลิฟต์ก็เปิดออกก่อน ขนมผิงดันรถเข็นเงียบๆ โดยมีหน่วยอารัก

หญิงสาวหน้ามนมาถึงมหาวิทยาลัยทันเวลา เพื่อนร่วมคณะลำดับก่อนหน้าเริ่มเข้าไปทำการคัดเลือกแล้ว มันเป็นปีที่สำคัญ เพราะหนึ่งในกรรมการตัดสินคือโปรดิวเซอร์ชื่อดัง เขาเหมือนกับแมวมอง หากสนใจใคร คนๆ นั้นอนาคตสดใสแน่นอน“ผิง มาสายนะ ทำไมไม่รีบ จะได้ซ้อมกันก่อน” ลีมีเรื่องในใจมากมายที่ต้องการคุยกับขนมผิง โทรไปหาเมื่อวานพูดไม่ออก ต้องเจอหน้าถึงจะเอาให้รู้แล้วรู้รอด“ลีเข้าไปหรือยัง เป็นยังไงบ้าง” เพื่อนสาวตัวน้อยตื่นเต้น สีหน้าที่เดี๋ยวขาวเดี๋ยวแดงของเธอทำให้เขาต้องเป็นฝ่ายใจเย็นแล้วปลอบ“ยังไม่ถึงคิวเลย มาลองซ้อมไหม ทวนเพื่อความรอบคอบ”ขนมผิงพยักหน้า เธอเอากีตาร์ออกมาจากกล่องแล้วเริ่มทวนโน้ตกับลี เพลงที่ใช้ประกอบละครเวทีช่วงกลางเรื่องมีชื่อว่า slow dancing in a burning room ของ จอร์น เมเยอร์ จุดเด่นของมันคือการนำด้วยกีตาร์ ใครเข้าคัดเลือกโดยใช้เครื่องดนตรีดีดต้องซ้อมมาให้ดี ขนมผิงหมดเวลาไปกับการเป็นภรรยาที่สมบูรณ์แบบจนละเลย เธอไม่มั่นใจเหมือนทุกครั้งจึงว้าวุ่น“ผิง จำโน้ตผิดแล้ว นั่นมันครึ่งหลังนะ”“เหรอ? ผิงลืมน่ะ เอาใหม่นะ”“อืม อย่าใส่ใจเรื่องอื่น จดจ่ออยู่กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าดีกว่า” ลีพูดเ