All Chapters of เหนือเกมรัก (Black Love): Chapter 121 - Chapter 130

[แฟนนางงานดีมากเลยนะเออ ขออนุญาตนอกเรื่อง งานนี้เข้าข้างผู้ เอ๊ย!!เข้าข้างพี่สาวเต็มที่ค่ะ อิบริษัทผี ฉันว่าแล้วทำไมดันนางแก้มบุ๋มจัง สร้างโปรไฟล์เวอร์ แต่ความสามารถก็น่ะนะ][พี่สาวต้องได้รับความยุติธรรมค่ะ ขอให้พระลงโทษคนชั่วหนักๆ ][เสพข่าวให้ดีก่อนไหม ต้นสังกัดแก้มบุ๋มก็บอกแล้วว่าไม่เกี่ยวกับแก้มบุ๋ม โปรดิวเซอร์คนนั้นขโมยเพลงมาหลอกบริษัทอีกที สติเว้ย คนมันไม่เกี่ยวจะลากโยงมั่วเพื่อ ชาวเน็ตเป็นอะไรกัน แก้มบุ๋มแสนดีขนาดนั้น แต่ต้องมาเจอเรื่องแย่ๆ แบบนี้เหรอ] ชาวเน็ตที่ไม่ไหลตามกระแสลงความเห็นต่อต้าน ท่ามกลางน้ำที่ไหลเชี่ยว เอาท่อนไม้มาขวาง คงรู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร เพียงสามวินาที มวลมหาข้อความก็โจมตีจนต้องลบโพสต์หนีไปฝ่ายบริษัทต้นสังกัดของแก้มบุ๋ม เมื่อเรื่องเปิดเผยสู่สาธารณะชนก็ไม่อาจรั้นปฏิเสธ ได้แต่แก้ตัวว่าโดนหลอกมาอีกทีเท่านั้น เกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆ โปรดิวเซอร์สนธิถึงหักหลังทุกคนแล้วเงียบไป ฟ้องร้องก็ไม่ได้ เจ้าตัวหนีออกนอกประเทศไปแล้วที่โรงแรมใจกลางเมือง ภายในห้องหรูหรา ผู้ชายสองคนกำลังนั่งทานอาหารราคาสูงลิ่วด้วยกัน บรรยากาศนิ่งสงบ ได้ยินเพียงเสียงมีดหั่นเนื้อ และเสียงปลาย

คำพูดที่ดูเหมือนได้รับการขัดเกลาพ่นออกมาสั่งสอนไม่หยุด หล่อนแอบมองมาหลายครั้งแล้ว ทั้งๆ ที่ผู้หญิงคนนี้ไม่มีอะไรเทียบลาน่าได้ แต่ท่านผู้อำนวยการก็ยังทำเหมือนเธอพิเศษ ถ้าธรรมดาแล้วผู้ชายหล่อสมบูรณ์เช่นเขาชอบ ไม่แน่ว่าตนก็มีโอกาสเหมือนกัน เลขาสาวมั่นใจไม่กลัว หล่อนแค่ตักเตือนข้อบกพร่อง ต่อให้หญิงสาวรุ่นน้องเอาไปฟ้องท่านผู้อำนวยการ ยังไงก็ไร้ผลกระทบอยู่ดี หล่อนมีความสามารถ เมื่อคราวที่แล้วพยายามยั่วยังไม่โดนทำโทษเลย นับประสาอะไรกับคราวนี้“ฉันสอนบทเรียนของตัวเองครบหมดแล้วค่ะ ฉันมีธุระกับท่านผู้อำนวยการ คุณเลขาไม่รู้ความเป็นมาหน้าหลังก็อย่าพึ่งพูดเลยนะคะ อีกอย่าง ฉันกับคุณไม่ได้สนิทกัน กล้าสั่งสอนก็ต้องคำนึงถึงมารยาทด้วย นี่ไม่ใช่เรื่องของคุณ ถ้าองค์กรจะติติงที่ฉันเลิกงานก่อน ก็ต้องผ่านผู้รับผิดชอบค่ะ ฉันไม่ฟังคนอื่นเด็ดขาด”“คุณครูจะบอกว่าตัวเองไม่ต้องฟังใครเลยก็ได้ใช่ไหมคะ ถือว่าท่านผู้อำนวยการให้ท้าย อยากละเมิดกฎขององค์กรยังไงก็ได้”“ฉันพูดแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน อย่าใส่ไข่ตีความไปมั่วสิ”“หึ มั่วที่ไหนกันคะ คุณไม่รู้เหรอว่าคนทำงานที่นี่เขาพูดถึงคุณว่ายังไงบ้าง งานสอนดนตรีคงเป็นแค่ฉ

หญิงสาวใจกล้าโดนดุไปหนึ่งครั้งก็ทำหน้าหงอ ตัวเองบอกว่าไม่มีอารมณ์ ใครจะอยากบังคับขืนใจ เห็นเธอชอบรังแกคนอื่นเหมือนเขาหรือไง ขนมผิงกัดริมฝีปากพลางเลื่อนมือลูบไปบนเรือนร่างแข็งแกร่ง เมื่อปลดกระดุมชุดนอนเขาออกจนหมด ผิวกายสุขภาพดีพลันปรากฏพร้อมให้มอบสัมผัส เรียวปากนุ่มไล่ครอบครองตั้งแต่ลอนกล้ามเนื้อหกก้อน ไต่ระดับขึ้นไปที่ยอดอกสีหวานปลายทางคือมุดสูดดมซอกคอแกร่ง เธอเลียนแบบท่วงท่าเขาแทบทุกอย่าง เทคนิคที่ใช้แพราวพราวจนคนโดนกระทำครางฮึมฮัมในลำคอ“เคย์มีอารมณ์หรือยังคะ? ”ใบหน้าจิ้มลิ้มซบอยู่บนแผ่นอกแน่นพลางใช้นิ้วยาวสวยเขี่ยกระตุ้นส่วนยอดเบาๆ ไม่รู้ว่าตรงนี้ของผู้ชายพอโดนสัมผัสแล้วจะหวิวเหมือนผู้หญิงไหม แต่เพราะทำไม่เป็น อาศัยประสบการณ์ที่เขามอบให้ ก็พอเดาได้ว่าคงรู้สึกไม่ต่างกัน ขนมผิงเงยหน้าดูปฏิกิริยาของเคย์เดน เขายังไม่ตอบสนอง ฉะนั้นรุกคืบเพิ่มอีกสักหน่อย“ทำได้แค่นี้เหรอ อ่อนหัด”เคย์เดนกล่าวไม่เต็มเสียง เขานอนตัวแข็งทื่อเมื่อเธอเปลี่ยนจากใช้นิ้วเขี่ยยอดอกไปเป็นละโลมบดขยี้ด้วยริมฝีปาก อุกอาจปรนเปรอต่อเนื่อง พาให้เลือดลมสูบฉีดจนปวดหนึบช่วงล่างไปหมด ไม่จบเพียงแค่นั้น หญิงสาวแววตาหวานหยดยั

ขนมผิงไร้เรี่ยวแรงจะตอบโต้ เธอกัดหมอนระบายความเสียวไปพลางส่ายก้นหนี ตายแน่ๆ ทำไมไม่พักเลย เหงื่อโทรมแขนขาชาหมดแล้ว สุดท้ายคงสู้วัวคลั่งไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ปรานีกันหน่อยเถอะเปี๊ยะ!!เสียงตีก้นเนียนดังสนั่น ผิวส่วนที่โดนฝ่ามือใหญ่กระทบแดงระเรื่อ จุกไม่พอยังแสบไปถึงหัวใจอีก เคี่ยวกรำกันเกินไปแล้วนะ ขนมผิงสะอึกสะอื้น ดวงตารูปหยดน้ำเลื่อนลอย เมื่อเขาส่งเสียงซู่ซ่าพร้อมกับปล่อยความอุ่นเหนียวเข้ามาซ้ำจุดเดิม สติอันน้อยนิดก็ดับวูบลง สลบไปทั้งที่ยังค้างคาอยู่ในท่าล่อแหลมเสียเลย“หึ ไม่เท่าไหร่”ผู้ชายกำยำเส้นผมเปียกชุ่มทรุดลงซบแผ่นหลังอบอุ่น กายใหญ่เกินมาตรฐานถูกถอนออกไป ปล่อยให้หยาดน้ำข้นเหนียวไหลทะลักหยดลงบนที่นอน เธอเงียบสนิทแล้ว ผ่านมาหลายยกก็จำต้องอิ่ม ใช้ไม่ได้เลย รอบนี้ลดหนี้ให้แค่นิดเดียวพอม่านหน้าต่างพลิ้วไหว แสงแดดร้อนระอุเล็ดรอดผ่านช่องว่างเข้ามาแยงตาจนรู้สึกแสบ ท้องฟ้าสว่างแล้ว ทำไมนาฬิกาถึงไม่ปลุก ขนมผิงพยายามตะเกียกตะกายดันร่างของเคย์เดนออกจากตัว หนักมาก นอนทับมาทั้งคืน คิดว่าเธอเป็นหมอนหรือไง“เคย์คะ ผิงต้องไปเรียนแล้วค่ะ”“อือ” เขาแค่ส่งเสียงพอให้รู้ว่าเข้าใจ หลังจากนั้นก็ซุ

ใบหน้าไร้อารมณ์ละไปมองเจ้าของเสียงพูดเพียงชั่วคราวก็กลับมาสนใจงานในมือต่อ เขาเฉยเมย คล้ายมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ขนมผิงคิดว่าตนเองกำลังก่อกวนความสงบจึงหยิบแก้วจะไปเติมกาแฟใหม่ แต่ฉับพลันมือแข็งแรงก็ยื่นมา ดึงแขนของเธอจนเซนั่งลงบนตัก“ทำไมไม่ให้ลุงเอกมาส่ง”“ผิงติดรถเพื่อนมาค่ะเลยไม่ได้รบกวนลุงเอก”“ถ้าไม่ให้ลุงเอกมาส่งก็ไปหัดขับรถซะ อย่าให้เห็นไปไหนมาไหนสองต่อสองกับผู้ชายอีก”“ลีเป็นเพื่อนผิงนะคะ พวกเรารู้จักกันตั้งแต่มัธยมเลย ไว้ใจได้ค่ะ” ขนมผิงอมลมแก้มป่อง เธอพยักหน้าไปด้วยพูดไปด้วย ยืนยันมั่นเหมาะเสียจนเคย์เดนเขม่นตาใส่“เพื่อนก็ผู้ชาย คนอื่นจะมองว่าเธอสวมเขาให้ฉัน”“ผิงไม่เคยคิดแบบนั้นเลยค่ะ”“เธอไม่คิด แล้วไอ้เพื่อนของเธอล่ะ หรือรู้อยู่แล้วว่ามันชอบ แต่ก็ยังอยากให้ความหวัง”เขากอดรอบเอวคอดกิ่ว น้ำเสียงดุเข้ม หลายครั้งแล้วที่ไม่ให้ลุงเอกไปรับไปส่ง ส่วนมากก็เพราะไอ้เพื่อนคนนี้ ไม่อยากได้ยินรายงานน่าเบื่ออีก ปัญหาควรจัดการให้จบ“ผิงกับลีเป็นเพื่อนกันค่ะ แต่ถ้าเคย์ไม่สบายใจ ผิงจะเรียนขับรถให้คล่องเร็วๆ ทีนี้ปล่อยได้หรือยังคะ”“ไม่ปล่อยแล้วจะทำไม”เธอคล้องแขนรอบลำคอแกร่งพลางยื่นหน้าไปม