All Chapters of เหนือเกมรัก (Black Love): Chapter 141 - Chapter 150

ที่บริษัทเอซมิวสิค ชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าทะมึนมืดมัวกำลังเดินไปมาด้วยความร้อนใจ โทรหาเพื่อนรักสิบกว่าสายแต่ไม่มีใครรับเลย กะว่าจะแจ้งข่าวดีเรื่องอัลบั้มของนาโนสักหน่อย ลีร้อนใจ ฉับพลันก็มีสายโทรซ้อนเข้ามา คู่สนทนาพูดเร็วมาก รวดเดียวก็รู้เรื่องทั้งหมด เขาไม่ต้องถามซักไซ้อีก จดที่อยู่โรงพยาบาลเสร็จก็จองตั๋วเครื่องบินสามสิบนาทีที่เดินทาง หัวใจของลีเต้นกระหน่ำเสียยิ่งกว่ากลองศึก เขาคิดเอาไว้แล้วว่าสักวันเพื่อนจะต้องเจอเรื่องเลวร้าย พวกมาเฟียชั่ว ไม่มีทางปล่อยให้เธออยู่อย่างมีความสุขเด็ดขาด เมื่อมาถึงจุดหมายใบหน้าซีดสลับแดงก็ปรี่เข้าไปถามห้องพักผู้ป่วยกับพยาบาล เขาบอกว่าเป็นสามี เมื่อขึ้นไปเห็นสภาพคน น้ำตาลูกผู้ชายก็เอ่อคลอ รู้สึกโมโหจนแทบคลั่ง“ผิง ไม่ต้องกลัวแล้วนะ ลีอยู่กับผิงแล้ว”เธอสวมเครื่องช่วยหายใจ ใบหน้าฟกช้ำไม่เหลือเค้าโครงเดิม ขอบตาและลำคอเขียวอมม่วงไปหมด คนทั้งคนสภาพล่อแล่ ทรวงอกที่กระเพื่อมขึ้นลงไม่ได้ทำให้วางใจเลย ลีร้องไห้เหมือนพวกโง่งม เดือดดาลจนเปล่งเสียงเล็ดรอดออกมาไม่ได้ ทันใดนั้นประตูห้องพยาบาลก็เปิด ผู้หญิงวัยกลางคนท่าทางใสซื่อเดินเข้ามาพร้อมกับของกิน พอเห็นว่ามีผู้ชา

เรื่องบางอย่างก็ไม่ควรยื่นมือเข้าไปแทรก หากคนในครอบครัวยืนกรานจะแจ้งข่าวดีแก่นายท่านใหญ่ด้วยตนเองแล้ว ฉะนั้นคุณหมอไม่ขอยุ่ง หลังคนออกไปหมด เคย์เดนก็หยิบผ้าจากอ่างน้ำอุ่นขึ้นมาบิดหมาดๆ เขาบรรจงเช็ดลงบนนิ้วที่ขาวซีดของขนมผิง ทีละนิ้วๆ อย่างใส่ใจ ซอกเล็บของเธอมีเศษซากของไม้ขนาดเล็กและดินติดอยู่ พอเห็นว่าไม่สะอาดเท่าใดก็บอกให้ป้าอุ่นหาอุปกรณ์ตัดแต่งเล็บเข้ามา“คุณเคย์เดนให้ป้าทำก็ได้นะคะ” ป้าอุ่นรู้สึกว่าต้องช่วย งานละเอียดอ่อนแบบนี้ ไม่แน่ว่าเคย์เดนอาจจะพลาด เผลอกระตุ้นแผลที่มือขนมผิงเข้า“ผมจะทำให้เธอเอง”เคย์เดนไล่เล็มปลายเล็บสีชมพูระเรื่อช้าๆ เขาแปรงเศษไม้เศษทรายออกให้อย่างระมัดระวัง แผ่วเบาจดจ่อกระทั่งถึงนิ้วนางข้างที่ใช้สำหรับสวมแหวน มันเว้นว่างมาตลอด ตั้งแต่แต่งงานก็ไม่เคยเห็นเธอใส่เพชรไปอวดอ้างใครเลย ผู้หญิงคนนี้แรกเริ่มต้องการเงิน ทำไมชอบย้อนแย้งแสดงนิสัยตรงกันข้าม หยิ่งผยองอวดดี ก่อปัญหาให้วุ่นวายตลอด“เป็นผู้หญิงของฉันต้องอดทน เธอเข้าใจไหม”ในอนาคตไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง เขาไม่อยากให้คับข้องใจทีหลังจึงควรบอกตอนนี้ ถึกทนแข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะอยู่ข้างกันได้สามวันแห่งการเฝ้าร

ลาน่าตั้งท่าจะเดินขึ้นไปให้ได้ ป้าอุ่นขวางก็ไม่ฟัง โหวกเหวกโวยวายไม่ต่างจากตลาดสด ทั้งๆ ที่เงียบให้คนได้พักผ่อนมาตลอด แต่วันนี้ยุ่งอะไร เคย์เดนต่อสายตรงลงมาถาม พอได้รู้ว่าเป็นลาน่าก็สั่งให้เชิญออกไป หากไม่ยอมจะลากก็ได้“ฉันแค่จะขึ้นไปเยี่ยม ทำไมไม่ได้” ลาน่าคิดจะสวมบทโหดบุกฝ่า แต่เมื่อชายชุดดำห้าคนเข้ามาห้อมล้อมก็เป็นให้ชะงักงัน“คุณเคย์เดนมีคำสั่ง หากคุณลาน่าไม่กลับไปดีๆ พวกเราก็จะลากออกไปเอง”“ไม่จริง เขาไม่มีทางพูดแบบนั้น ฉันเป็นเพื่อนของเขา” ลาน่าแสร้งมึนไม่ฟัง หลังจากนั้นหล่อนก็ถูกลากออกไป รองเท้าหลุดก็มีคนคอยเก็บส่งให้ รวดเร็วภายในพริบตาเดียว“พวกแกกล้าทำกับฉันแบบนี้เหรอ รู้ไหมว่าฉันฆ่าพวกแกทิ้งได้ง่ายๆ เลย”“กลับไปเถอะค่ะ นายหญิงของเราต้องการพักผ่อน เธอเหนื่อยมาก ไม่ควรมีเรื่องให้คิดวุ่นวายอีก” ป้าอุ่นไม่มีอำนาจในบ้านมากมายก็จริง แต่เพราะเป็นคนเก่าคนแก่ หากลาน่ากล้าทำร้าย รับรองว่าไม่ใช่เคย์เดนที่จะเอาเรื่อง นายท่านโทนี่ก็ไม่มีวันปล่อยเช่นกันเมื่อทุกอย่างไม่เป็นไปตามความต้องการ คุณหนูผู้ชอบเอาชนะอย่างลาน่าก็ยิ่งเปี่ยมความกระหาย หล่อนกลับคฤหาสน์ของตนเองเพื่อไปเยี่ยมน้องสาว แม้จ

เสียงของใครคนหนึ่งขัดขึ้น อยู่ในห้องมานานกว่าสามสิบนาที พึ่งจะรู้ว่ามีผู้หญิงท่าทางแข็งแรงยืนติดผนัง หล่อนเหมือนกับหุ่นลองเสื้อ ไม่สังเกตก็จะไม่เห็นเลย ลอร่าตกใจ ลีก็ตกใจ ทั้งสองสะดุ้งจนหน้าซีดเซียว“พยาบาลพิเศษของฉันเอง”เผลอคิดว่าตนเองอยู่คนเดียวแล้วเชียว ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาอิสระก็หายไป หากเคย์เดนไม่อยู่ พยาบาลพิเศษก็จะเข้ามาเฝ้าแทน พลัดเปลี่ยนกันเงียบเชียบ โดยที่ไม่รู้เลยว่ามันรบกวนสมาธิเธอ ตามองไม่เห็น ใช่ว่าหูจะไม่ได้ยิน วนเวียนไปมา ทำเหมือนเป็นนักโทษคดีอุกฉกรรจ์เตรียมหนีอย่างนั้น อีกหน่อยโรคประสาทคงถามหาและก่อนหน้าที่จะให้เพื่อนขึ้นมา ขนมผิงได้ทำข้อตกลงกับป้าอุ่น จำกัดเวลาเยี่ยมแค่สามสิบนาที อ้อนวอนแกมงอแงแทบตาย แต่อย่างน้อยก็บรรลุตามหวัง ไม่ถือว่าสูญเปล่า ฝากลีส่งเพลงไปให้เชสเตอร์ ยังได้พูดคุยกับลอร่าด้วย ความเครียดที่สะสมมาหลายวันพลันทุเลาลง“พยาบาลหน้าดุจัง มาคุมนักโทษเหรอคะ” ลอร่าหายตกใจแล้วก็ไม่ลืมที่จะขุ่นเคือง หล่อนไม่น่าไว้วางใจ แม้แต่อาหารก็ต้องตรวจก่อนหรือไง“คุณเคย์เดนสั่งเอาไว้ค่ะ ถ้าคุณขนมผิงอาการทรุดลง ฉันเองก็จะซวยไปด้วย”ลอร่าเหมือนเด็กสาวหัวรั้น รู้ว่าเพื่อความปล

ลาน่าจากไปอย่างไม่เต็มใจ ขมขื่นและเจ็บปวดที่สุด เมื่อเครื่องบินลงจอดที่มอสโคว หล่อนลืมตาตั้งสติได้ก็อาละวาดหนัก ไม่ยอมรับว่าเคย์เดนตัดตนออกจากชีวิต ทุ่มเททุกอย่างก็เพราะรักเขา ทำไมถึงไม่เห็นค่ากันเลย ลาน่าคิดจะกลับประเทศไทยไปคุยให้รู้เรื่อง แต่พอพ่อกับแม่รู้ก็ส่งคนมาดักทาง บอกว่าข่าวความเคลื่อนไหวทุกอย่าง นักฆ่าของเดลบีชทราบหมด ไม่อยากตายก็อย่ารนหาที่ ทั้งสองเป็นห่วงหวังดี แต่มีหรือหญิงสาวดื้อรั้นจะฟัง หล่อนก็จะหามือสังหารติดตัวไปด้วยเช่นกันหนึ่งสัปดาห์ต่อมาลาน่าถูกยิง หล่อนยังไม่ก้าวขาลงจากเครื่องบินด้วยซ้ำ นักบินก็เปิดประตูออกมาพร้อมปืน ตามข้อสัญญาเดลบีช หากคนที่โดนตั้งค่าหัวอยู่ในประเทศไทยสามารถฆ่าได้ไม่ต้องถาม ลาน่ารุกล้ำผ่านน่านฟ้าเข้ามาแล้ว พวกเขาจึงลงมือ ผู้ติดตามไม่ช่วยเหลือ รับรองได้ว่าตายแน่นอน เครื่องบินเลี้ยวลำกลับ กว่าจะร่อนลงพื้นก็เกือบส่งคนบาดเจ็บไปรักษาไม่ทันโลกภายนอกวุ่นวาย แต่ใช่ว่าอยู่เฉยๆ จะไม่ปวดหัว หลังนอนซมเป็นผักบนเตียงมานานสองสัปดาห์ ขนมผิงก็ฮึดขอให้พยาบาลพิเศษพาเดิน แรกเริ่มออกไปสัมผัสสายลมที่ระเบียงก่อน หลังจากนั้นก็ลงมาด้านล่างเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ หัวใจขอ