บททั้งหมดของ เหนือเกมรัก (Black Love): บทที่ 11 - บทที่ 20

กลางลำตัวยังไม่หายแสบ พอเขาสั่งให้อ้าขาเธอก็อยากจะร้องไห้ ไม่สบายก็ไม่เห็นใจ ที่คิดเองเออเองว่าครั้งเดียวเขาคงไม่มายุ่งอีกคงผิดแล้ว“ผิงกลัวว่าคุณจะเหนื่อย กลับมาจากทำงานควรพักผ่อน ให้ผิงนวดดีไหมคะ”เขาไม่แยแสการเอาตัวรอดตื้นเขินของเธอ พอสายตาที่ทั้งหยิ่งยโสและเหน็บหนาวกวาดมองมาหนึ่งครั้ง ขนมผิงก็ไม่พูดมากความอีก เธอก้าวขึ้นไปนอนบนเตียง พอเขาดึงขาเรียวยาวแยกออกจากกัน บางสิ่งที่ร้อนราวกับกองไฟก็ทิ่มแทงเข้ามาเจ็บ!! มีแต่ความเจ็บปวดเท่านั้น ช่วงแรกเขาก็ถาโถมแรงกายหนักหน่วงแล้ว ไม่ต้องนึกถึงหลังจากนั้นเลย ขนมผิงกระอักจุกในลำคอ เมื่อเวลาผ่านไปสามชั่วโมง การทารุณช่วงล่างก็หยุดลง คนป่วยสลบเหมือนเคย ส่วนชายกำยำร่างใหญ่อาบน้ำเสร็จแล้วก็จากไป ไม่มีการโอบกอดหรือปลอบโยนความป่าเถื่อนใดๆ ทั้งสิ้นเช้าวันมีเรียน ขนมผิงก็แต่งชุดนักศึกษาลงมาทานอาหาร เธอไม่ใช่ทั้งสาวเฉิ่มและสาวแซ่บ บุคลิกจัดอยู่ระดับกึ่งกลาง แม้จะทำงานหนักแต่ภาพลักษณ์ก็ช่วยในการทำมาหากิน ฉะนั้นใส่ใจเลือกเสื้อผ้าที่เข้าทรงหน่อย ไม่ใช่เรื่องยากอะไร“ทานมื้อเช้าเยอะๆ นะคะ ดีต่อสุขภาพ” แซนวิชของป้าอุ่นต้องการคนรับช่วงต่อ แครอลออกไปอยู่ข้า

การสอดส่องเป็นนิสัยที่ติดตัวมาหลังออกจากคุก ไม่ว่าจะเป็นพฤติกรรมของผู้คุมหรือนักโทษด้วยกันก็ต้องรู้จักสังเกตศึกษาเก็บข้อมูล ไม่อย่างนั้นคงหาช่องทางหนีไม่ได้ กับคนที่เข้ามาอยู่ใกล้ตัว ยิ่งต้องระมัดระวัง เธออาจจะเป็นสายข่าวของศัตรูที่อยากทำลายเขา หรือมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง“ป๋า เรื่องที่ให้ไปสืบเกี่ยวกับเมียป๋าไม่มีอะไรน่าสงสัยนะ พ่อทำงานที่ค่ายเพลง แม่อยู่ต่างประเทศ มีญาติ แต่เสียชีวิตไปแล้ว ทำงานพิเศษห้าอย่าง ปีหนึ่งถึงปีสี่อาศัยหอพักใกล้มหาวิทยาลัย มีเพื่อนผู้ชายที่สนิทกันหนึ่งคน เรียนคณะดนตรี เคยแจ้งตำรวจเรื่องมีโรคจิตคอยตามสะกดรอย นอกนั้นปกติ”“ไปได้แล้ว” เคย์เดนปิดโทรศัพท์ เดม่อนทำงานค่อนข้างรอบคอบ หากสืบละเอียดขนาดนี้ก็คงวางใจ ก่อนที่คนจะออกไป ยังหันกลับมาบอกสิ่งที่พึ่งนึกได้“อีกอย่างนะป๋า เมียป๋าจะอยู่กับป๋าแค่หนึ่งปี ผมไปล่ะ ไม่รู้เรื่องข้อสัญญา ไว้ให้ป๋าไปถามเอาเอง”เคย์เดนมองเดม่อนเล็กน้อยก็หันกลับมาสนใจงาน ผู้หญิงคนนี้จะอยู่แค่หนึ่งปีหรืออีกวันเดียวก็ช่าง ไม่ได้มีผลอะไรกับเขา ธุรกิจยังไม่เข้าที่เข้าทาง หากไม่ใช่เพราะพ่อย้ำเช้าย้ำเย็น เขาก็คงไม่สละโสดง่ายๆ หรอกหลังจากเลิกง

เธอใช้รถประจำทางมาโดยตลอด ไม่ต้องขับเองทั้งยังประหยัด จู่ๆ จะให้พาเจ้าหนูคันงามนี่ไปมหาวิทยาลัย นอกจากจะโดนเพื่อนสอบสวน เธออาจจะทำให้มันเกิดรอยขีดข่วนด้วย ไม่เอาหรอก เดี๋ยวโดนหักเงิน“ขึ้นรถเถอะครับ ลุงไปส่ง เดี๋ยวจะเข้าเรียนสายนะครับ”“ก็ได้ค่ะ”ขนมผิงกำลังจะเปิดประตูไปนั่งข้างหน้ากับคนขับ ฉับพลันลุงเอกก็ทักท้วงขอให้เธอไปนั่งเบาะหลัง เพื่อความสบายใจของลุงเอก ขนมผิงจึงทำตาม เธอมาถึงมหาวิทยาลัย มองซ้ายขวาดีแล้วไม่เห็นคนรู้จักก็รีบขอบคุณแล้วลงไป ผู้หญิงวัยเข้าสังคมที่มีรถหรูมาส่ง ส่วนมากจะถูกนินทา เสี่ยเลี้ยงบ้าง เมียน้อยบ้าง เธอไม่อยากตกเป็นเป้าจึงต้องระมัดระวังพอเรียนเสร็จขนมผิงก็แวะหาของกินก่อน เธอมีสอนที่สถาบันดนตรี เวลายังเหลืออีกหนึ่งชั่วโมง เติมพลังให้ท้องอิ่มจะได้เต็มที่ ขณะกำลังเพลิดเพลินอยู่กับอาหาร กรองแก้วก็นั่งลงตรงข้ามแล้วมองสิ่งที่เธอทาน“ก๋วยเตี๋ยวอีกแล้ว มื้อเที่ยงเธอก็กิน ไม่เบื่อบ้างเหรอ”“อร่อยดี แก้วมีอะไรหรือเปล่า” ขนมผิงพูดจาห่างเหิน แต่กรองแก้วแสร้งมึนไม่รับรู้ หล่อนนำโทรศัพท์ออกมาพร้อมกับเลื่อนรูปผู้ชายในฝันให้ขนมผิงดู“เมื่อวานเขาไปนั่งดื่มที่คลับด้วย หล่อมาก

เธอแทบจะไม่ได้ซ้อมดนตรีสำหรับการสอบเลย เหตุผลก็เพราะงานท่วมหัว กลางคืนถูกรบกวน กลางวันมาเรียน ช่วงเย็นสอนดนตรี หาเวลาว่างแทบไม่ได้ ต้องกลับมาสนใจสิ่งที่สำคัญไม่แพ้กันแล้วนะขนมผิง ถ้าสอบไม่ผ่าน เรียนไม่จบสักที ค่าใช้จ่ายบานปลายไปเรื่อยแน่หลังเลิกเรียนเป็นเวลาประมาณ 16.00 น. ยังพอเหลืออีกหนึ่งชั่วโมง ขนมผิงจึงลงชื่อเข้าใช้ห้องซ้อมดนตรี เธอลูบกีตาร์คู่ใจพลางเตรียมสายให้พร้อม อาจารย์สั่งงานนักศึกษาปีสี่ทุกคนเอาไว้ บอกว่าต้องแต่งเพลงออกมาให้ได้ก่อนจบภาคเรียนนี้ เธอทำมันสำเร็จแล้ว แต่ถูกขโมยไป อยากเอาคืนเร็วๆ ก็ติดปัญหาทั้งเรื่องเงิน หลักฐานและทนายไม่มีใครกล้ารับทำคดีเพราะต้นฉบับของเธอถูกผู้เป็นพ่อดึงเอาไปเป็นของตนเองเรียบร้อย ไฟล์ที่เคยให้อาจารย์ดู เงินก็ปิดปากอาจารย์ได้ และเสียงก่อนเรียบเรียงที่อับโหลดไว้ตั้งแต่ริเริ่ม ทางค่ายใหญ่ก็ติดสินบนผู้ที่เกี่ยวข้อง ให้เว็บเหล่านั้นลบข้อมูลของเธอจนหมด หัวขโมย ตราบใดที่พวกเขายังหากินกับคนอื่น เธอไม่มีทางยอมแน่ว่าแต่เงินสิบล้านที่ดูมากมายนี้ จะช่วยให้ได้สิ่งที่ต้องการคืนมาไหมนะ เธอสามารถนำมันไปจ้างทนายมีจรรยาบรรณสักคนที่จะไม่ถูกซื้อตัวได้หรือเปล่า

คนที่ดูเหมือนจะสะใจยิ้มไม่ยอมหุบเลย ก็คือลาน่า แต่งงานกันยังไม่ถึงเดือน เคย์เดนก็แสดงออกว่าเบื่อแล้ว เขาถึงกับผลักไสผู้หญิงไร้ประโยชน์คนนี้ด้วยนิสัยโรคจิตชอบทรมานของมาร์คัส นางเมียไม่ได้รับเชิญ ไม่ตายก็เลี้ยงต่อไปไม่โตแน่ ลาน่ายื่นมือไปหยิบบุหรี่ที่เคย์เดนวางทิ้งไว้บนที่เขี่ยมาสูบต่อ หล่อนพ่นควันคละคลุ้งอย่างอารมณ์ดีฝ่ายเคย์เดน เมื่อเห็นขนมผิงลุกขึ้นจะเดินหนี เขาก็ยื่นมือคว้าแขนเธอเอาไว้ น้ำเสียงหนาวเย็นเสียวสันหลังออกคำสั่งชัดเจนว่า“นั่งลง”“อย่าทำแบบนี้กับผิงเลยนะคะ” ความโกรธล้นออกมาจากอก แต่หากเขาไม่อนุญาต ลูกไก่เล็กๆ ตัวหนึ่งจะหนีไปไหนพ้น“เริ่มกันเลยไหม ฉันรอดูเรื่องสนุกแล้ว” ลาน่าเร่ง หล่อนไม่ชอบให้ขนมผิงอยู่ใกล้เคย์เดนแม้แต่วินาทีเดียว รีบแข่งรีบแยกย้าย ต่อไปนี้เขาจะได้เป็นอิสระสักทีทุกคนลุกเตรียมตัว ก่อนเคลื่อนล้อลงสนาม มาร์คัสเห็นเคย์เดนจูงมือเมียไปขึ้นรถแข่งด้วยก็เอ่ยปากกับลาน่า เขาอยากให้หล่อนมาเป็นตุ๊กตาหน้ารถบ้าง แต่เจ้าตัวบ่ายเบี่ยงเพราะไม่ต้องการให้เคย์เดนมองไม่ดี เมื่อครู่ที่มาร์คัสแตะต้อง หล่อนก็แทบทนไม่ไหว อยากจะยกมือผลักออกแล้ว“นั่นของจริงเหรอวะ”“เชี่ย!!ของจร