Todos os capítulos de เหนือเกมรัก (Black Love): Capítulo 41 - Capítulo 50

ที่บริษัทบันเทิงระดับแนวหน้า เวลานี้โปรดิวเซอร์คนดังก็ได้อ่านประวัตินักศึกษาสาวเรียนดีจบแล้ว เขาครุ่นคิดตลอด โอกาสก็หยิบยื่นให้ ทำไมเธอยังไม่โทรมาอีก ขนมผิง ชื่อเล่นน่ารักน่าเอ็นดู เรียนมาสี่ปี่เกรดเฉลี่ย 3.93 ทำงานพิเศษยาวเป็นหางว่าว ปัจจุบันสอนที่สถาบันดนตรีและคุกเอกชน โซเชียลมีเดียไม่ค่อยอัปเดต รูปที่ลงล่าสุดคือเมื่อสองปีที่แล้ว เธอลึกลับน่าสนใจมากจริงๆ เชสเตอร์กดต่อสายหาเลขาหน้าห้อง เขาต้องกระตุ้นแม่สาวน้อยสักหน่อย“คุณเมโล ช่วยเป็นธุระส่งบัตรเชิญเข้าร่วมงานปาร์ตี้ของเทลลาร์ไปให้นักศึกษาคนนั้นแทนผมที บอกเธอว่าเป็นของขวัญ”เมื่อเจอกัน หวังว่าจะได้ยินเจ้าหล่อนเล่าเรื่องเพลงแบล็กเลิฟ หาไม่คงเสียเวลาเปล่า เขาเคยไปดื่มกับโปรดิวเซอร์สนธิ ซึ่งเป็นพ่อของเธอ ฝ่ายนั้นพูดจาไม่น่าเชื่อถือเท่าไร ตั้งแต่จุดเริ่มต้นแรงบันดาลใจก็ขมวดคิ้วสงสัยสามสี่ครั้งแล้วเมโลเลขาของเชสเตอร์ไปที่มหาวิทยาลัยในวันรุ่งขึ้น หล่อนสอบถามวิชาเรียนของขนมผิงกับธุรการภาค จึงทราบว่าเจ้าตัวจะต้องเดินผ่านจุดไหน และไม่นานหญิงสาวคนหนึ่งก็เข้ามาทักทาย ไม่ใช่คนที่เมโลต้องการ แต่เพราะถูกเซ้าซี้ เมโลจึงตัดบทบอกว่ามาหาคน“หาใครคะ

“รอฉันด้วยสิ” กรองแก้วสาวเท้ายาวๆ ติดไป หล่อนเกลียดที่ต้องยิ้มให้ขนมผิง ในใจด่าทอไปแล้วไม่รู้กี่ยก คิดว่าโปรดิวเซอร์เชสเตอร์อยากร่วมงานด้วยแล้วหยิ่งยโสยังไงก็ได้เหรอ เขาแค่เด็ดมาเชยชมชั่วคราวเท่านั้นแหละบนชั้นสิบของตึกระฟ้า เวลานี้เสียงเพลงป็อบดังกระหึ่ม ไม่รู้ว่ามาช้าหรือเปล่า คนในงานเริ่มเล่นเกมสนุกสนานกันแล้ว สำหรับเทลลาร์ เธอพึ่งโปรโมทผลงานเพลงชุดใหม่เสร็จ เชสเตอร์แนะนำว่าเมืองไทยดี นักร้องสาวจึงบินมาพักผ่อน ถือโอกาสเที่ยวยาว กว่าจะกลับคงอีกสามเดือน“คุณขนมผิง เชิญทางนี้ค่ะ” เมโลตรงเข้ามาต้อนรับด้วยตนเอง หล่อนเป็นมิตรมาก จึงไม่ต้องกังวลว่าจะถูกปฏิบัติด้วยไม่ดี“ไปกันเถอะลี เทลลาร์ของฉันรออยู่” ขนมผิงระริกระรี้เก็บอาการไม่ไหว เธอส่ายแขนลีราวกับเด็กน้อย เขาชอบความซนเล็กๆ นี้จึงยิ้มตาม กรองแก้วเองก็รีบมาเกาะขนมผิงด้วยเช่นกัน หล่อนไม่ยอมพลาดโอกาสสำคัญเด็ดขาด“ไม่อายเหรอแก้ว ผิงแต่งตัวเชยนะ”“อายอะไรผิง แกแต่งแบบไหนก็สวยทั้งนั้นแหละ ไปเถอะ อย่าให้โปรดิวเซอร์เชสเตอร์รอนาน”คนเราปากอย่างใจอย่างจริงๆ จบงานในครั้งนี้แล้ว คงไม่ต้องเจอเพื่อนนิสัยแบบกรองแก้วอีก ขนมผิงขอตัดปัญหาออกจากชีวิตเพื

13.00 น.“วันนี้ทดสอบกันเลยนะคะ”คุณครูสาวกระชับแว่นกรอบหนาอำพรางรอยคล้ำรอบดวงตา เมื่อเริ่มขานชื่อนักเรียนประจำชั้นทีละคน เสียงบทเพลงแสนหวานก็บรรเลงขึ้น มันขับกล่อมขนมผิง เธออยากล้มตัวนอนเสียตรงนั้น ฝืนให้ตัวเองจรดปลายปากกาลงคะแนนยากเหลือเกิน ขณะที่ความง่วงคืบคลานเข้ามาครอบงำ การขัดจังหวะกะทันหันก็ทำให้ขนมผิงสะดุ้ง“ขออนุญาตค่ะคุณครูขนมผิง ท่านผู้อำนวยการเรียกพบด่วนค่ะ”พนักงานต้อนรับประจำตึกเรียนยิ้มแย้ม หล่อนเป็นหญิงวัยกลางคนช่างสงสัย ได้เข้ามาทำงานที่นี่ก็เพราะความละเอียดขยันสอดส่อง เรื่องของคุณครูนักศึกษากับผู้อำนวยการหนุ่มไฟแรง เป็นหัวข้อให้พนักงานแทบทุกคนพูดถึงเสมอ ยิ่งคลุมเครือก็ยิ่งคันปากยุบยิบ ผู้อำนวยการลึกลับไม่สุงสิงกับใคร หญิงสาวที่เขาเรียกหาตลอดวันทำงาน เบื้องหลังมันเป็นอย่างไรกัน“ไม่เคยเห็นท่านผู้อำนวยการพูดคุยกับคุณครูคนไหนส่วนตัวเลยค่ะ ต้องมีเรื่องสำคัญมากแน่ๆ” หล่อนเกริ่นเชิงไม่เจาะจงเพื่อหลอกถามความลับจากขนมผิง ใบหน้าซื่อๆ ดูคราวเดียวก็รู้ว่าง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากฝ่ายหญิงสาวง่วงซึม แม้จะจดจ่ออยู่กับการเดินให้ตรง แต่พอถูกคนอายุมากกว่าตะล่อมก็รีบตอบไม่ให้เผยพิรุธ

แค่นี้ก็โล่งใจแล้ว ทั้งสองนั่งทานหมูกระทะด้วยกันโดยมีสายตาจากโต๊ะลอบข้างชำเลืองมอง โครงหน้าของเคย์เดนโดดเด่น เขาเป็นชายหนุ่มลูกครึ่งยุโรปที่ได้รับความงดงามจากพ่อและแม่ลงตัว อีกทั้งการแต่งกายก็หาที่ติไม่ได้ ใครเห็นก็ต้องสนใจเป็นธรรมดา“ชอบมากขนาดนั้นเลยหรือไง” เห็นเธอกินไปยิ้มไป เคย์เดนก็อดหมั่นไส้ไม่ได้“ก็ผิงพึ่งฝันเห็นหมูกระทะ จู่ๆ ก็ได้มาทาน รู้สึกเหมือนฝันเป็นจริงค่ะ”“เห็นแก่กิน”เปลือกกุ้งกองพะเนิน หมูสามชั้นเหลือชิ้นเดียว เนื้อและอื่นๆ ใกล้หมด เขาก็ทานไปมากเหมือนกัน มาว่าเธอเห็นแก่กินได้ยังไง เจ้านายใหญ่ถูกหมูกระทะทำให้หลงแล้วสินะ หลังจากมื้อหนักท้อง สองคนก็เดินทางกลับคฤหาสน์ เมื่อมาถึงห้องพักขนมผิงต้องประหลาดใจอย่างมาก กล่องใส่เสื้อผ้าที่วางเรียงอยู่บนพื้นห้องมาจากไหนกัน ไม่ต้องคาดเดาเอาเอง โทรไปถามคุณหัวหน้าแม่บ้านก็คงรู้“สวัสดีค่ะป้าอุ่น มีของอยู่ในห้องผิงค่ะ ป้าอุ่นพอจะทราบไหมคะว่าของใคร”“ของคุณขนมผิงค่ะ คุณเคย์เดนสั่งมาให้”“สั่งให้ผิงทำไมคะ”“ป้าไม่ทราบเรื่องนี้ค่ะ แต่คงอยากซื้อของขวัญให้คุณขนมผิง”ขนมผิงวางสายโทรศัพท์ เคย์เดนใจร้ายน่ะเหรออยากซื้อของขวัญให้ ไม่จริงหรอก

ปากบอกไม่แปลกแต่สายตาแข็งกระด้างเหมือนท่อนไม้ ผู้หญิงคนนี้เสแสร้งแกล้งทำเก่ง แสดงได้เป็นธรรมชาติจนน่าหงุดหงิด เคย์เดนไม่นอนพัก เขาได้ระบายเหงื่อก่อนขึ้นเรือแล้วจึงออกไปทำธุระ ปล่อยให้ขนมผิงจัดของสำรวจห้องเหมือนแมวขี้กลัวต่อ ครั้นยามเย็นเปิดประตูเข้ามาอีกที หมูโง่ก็นอนกรนไม่รู้เรื่องรู้ราว บอกว่ามีงานเลี้ยง แทนที่จะแต่งตัว เป็นเมียประสาอะไร“ลากไปจัดการเลย” ช่างแต่งหน้าทำผมสามสี่คนรับคำสั่ง ปลุกก็แล้วเขย่าก็แล้วไม่ตื่นสักที ขนมผิงจึงถูกอุ้มไปวางในอ่างอาบน้ำ เธอสะดุ้งตกใจ ได้แต่ส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือไม่หยุด“ช่วยด้วย เคย์ คุณอยู่ข้างนอกหรือเปล่า มีคนจับตัวฉันมา ช่วยด้วย”“อยู่นิ่งๆ นะคะคุณผู้หญิง พวกเราไม่ใช่คนร้าย คุณเคย์เดนสั่งให้มาช่วยแต่งตัวค่ะ”“แต่งตัวอะไร ทำไมต้องโยนฉันลงน้ำ ปล่อยนะ”ช่างแต่งหน้าเหนื่อยมาก ทั้งพยายามอธิบายทั้งขัดถูเรือนร่างบอบบาง กว่าจะอุ้มออกมาได้เหงื่อซึมหน้าผากกันเลยทีเดียว ขนมผิงตื่นกลัว แต่พอถูกตวาดหนึ่งครั้งก็เงียบราวกับเป็นใบ้ทันที สุภาพบุรุษชุดสูทหล่อเหลา ทำไมใจร้ายไม่เข้ากับบุคลิกเลย“วุ่นวาย”“เคย์ช่วยผิงด้วยค่ะ”เขาไม่ฟังเธอ เอาแต่นั่งจิบไวน์ราคาแ