All Chapters of คุณหนูตัวปลอม: Chapter 141 - Chapter 150

203 Chapters

บทนำ 2

ข้าเป็นเด็กจากดินแดนอันไกลโพ้น ด้วยเพราะมีดวงตามีประกายสีแดงแวววาว ทำให้ถูกรังเกียจว่าเป็นตัวอัปมงคล พ่อแม่ขายข้าให้แก่พ่อค้าทาส และผู้ที่ประมูลซื้อตัวข้าได้ก็คือฉินจื่อหยาง ประมุขสกุลฉิน ขุนนางใหญ่แห่งเมืองหลวง ข้าตกเป็นสมบัติของฉินจื่อหยาง นายท่านผู้เป็นชายฉกรรจ์สูงสง่า รูปงามและน่าเกรงขาม บรรดาศักดิ์ใหญ่โตและได้รับยกย่องว่าเป็นผู้มีลายสือศิลป์หาผู้ใดเทียบ ซึ่งถือเป็นพรสวรรค์สำคัญของการเป็นขุนนางราชสำนัก สกุลฉินเป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่แห่งเมืองหลวง เป็นตระกูลที่แม้ไม่อาจเทียบชั้นราชวงศ์ แต่ก็ทรงอำนาจพอจะทำให้เหล่าขุนนางทั้งหลายต้องยำเกรงฉินจื่อหยาง ประมุขตระกูล ท่านยังหนุ่มแน่น อายุเพียงสามสิบต้นๆ แต่กลับมีวุฒิภาวะและอำนาจเหนือกว่าบุรุษในวัยเดียวกัน ท่านรับราชการตั้งแต่อายุยี่สิบและไต่เต้าขึ้นสู่ตำแหน่งขุนนางชั้นสูงอย่างรวดเร็ว นอกจากปัญญาเฉียบแหลมแล้ว ท่านยังเป็นที่เลื่องลือในเรื่องลายสือศิลป์ ความสามารถที่ทำให้ท่านได้รับความไว้วางพระทัยจากฮ่องเต้ท่านมีภรรยาเพียงหนึ่งเดียว ฮูหยินหลิวนางเป็นสตรีที่บิดามารดาจัดหาให้ เป็นสตรีผู้เพียบพร้อมในทุกด้าน ทั้งกิริยามารยา
Read more

บทนำ 3

เมื่อข่าวลือเกี่ยวกับข้าเริ่มแพร่สะพัดมากขึ้น ฮูหยินหลิวแสดงท่าทีชัดเจนว่าใคร่จะรั้งข้าไว้เป็นยอดสะใภ้ของสกุลฉิน ข้าคิดว่านายท่านคงจะทราบเรื่องและกล่าวถึงการแต่งงานของข้าบ้างแต่ท่านกลับเงียบเสียสนิทข้าเคยได้ยินคนในจวนพูดกันว่า"นางงดงามถึงเพียงนี้ ท่านประมุขย่อมไม่ยอมยกเด็กที่ตนเลี้ยงมาให้ผู้อื่นแน่แท้"ความเงียบของท่าน ทำให้ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากมาสู่ขอข้าอย่างเป็นทางการ แม้แต่ขุนนางผู้สูงศักดิ์ที่มารดาของพวกเขาเอ่ยปากชมความงามของข้า ก็ยังมิกล้ายื่นข้อเสนอทุกคนรู้ดีว่า หากข้าแต่งงานออกไปจากจวนสกุลฉิน นายท่านย่อมเป็นผู้ตัดสินใจ แต่ท่านกลับมิพูดอะไรเลย มิได้จัดการแต่งงานให้ข้า มิได้ห้ามข้า แต่ก็มิได้ส่งเสริมราวกับว่าท่านไม่ต้องการให้ข้าจากไป-----------คืนหนึ่งในจวนสกุลฉินคืนนั้น อากาศเย็นกว่าทุกวัน ข้านั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองจันทร์เสี้ยวที่ลอยเด่นอยู่กลางฟ้ามีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นด้านหลัง ข้าหันกลับไปช้าๆ"เจ้าคิดจะไปหรือ?"เสียงทุ้มต่ำของฉินจื่อหยางดังขึ้น ข้ากะพริบตาอย่างงุนงง“ไป...?”“หากมีผู้มาสู่ขอ”ข้านิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุบตาลง “นายหญิงปรารถนาให้ข้าเลือกแต่งกับบุตร
Read more

บทที่ 1 หน้าที่ 1

บทที่ 1 หน้าที่ หลังจากนั้นเป็นต้นมา ภายในห้องตำราอันเป็นเงียบสงบ ชายที่ข้าเรียกขานด้วยความเคารพรักว่า ‘นายท่าน’ ก็กำลังนำแท่งลึงค์ลำอวบมาจ่อปาก มันมีแนวเส้นเลือดเต้นตุบ ดูแข็งเครียดไปหมด ส่วนหัวดูเหมือนดอกเห็ดสีชมพูกำลังหลั่งน้ำใสๆ ออกจากรูบาก “อ้าปากสิ” “ข้า... ไม่อยากทำแล้วเจ้าค่ะ” “เจ้าเป็นเด็กดีของข้ามิใช่หรือ ไม่ใช่ว่าเจ้าไม่เคยทำเสียหน่อย อ้าปากสิ ข้าจะป้อนน้ำกามให้เจ้า” “อืออ...” ข้าเผยอริมฝีปาก ให้แท่งลึงค์ที่จ่อรออยู่สอดเข้าอุ้งปากน้อยๆ “เก่งมาก เด็กดี” “อึ่กก... อือ...” ข้าพยายามดูดอมเลียท่อนเอ็น ดูดอมหัวแล้วก็กวาดลิ้นเขี่ยรอบหัวจนร่างกำยำเสียวเด้งเอวตุบๆ ร่างกำยำครวญครางกระเส่า แท่งหยกแข็งเป็นลำกำลังถูกอมรูดขึ้นรูดลง ข้าอ้าปากอยากจะคายออก แต่หัวลึงค์สีชมพูบานๆ กลับสอดเข้ามาไม่หยุด ลึกจนเกือบสุดลำ อ่อกก... อ่อกก... อ่อก... “อา...” อาวุธลำเขื่องในปากเริ่มกระตุก ข้าจึงขยับปากเร็วขึ้น แรงขึ้น อุ้งปากน้อยๆ ดูดท่อนเอ็นแน่น บางจังหวะท่านฉินจื่อหยางขยับให้อมเฉพาะหัว ข้าใช้
Read more

บทที่ 1 หน้าที่ 2

“ข้าเฝ้ามองเจ้ามาตลอด เสี่ยวหยุน ตั้งแต่เจ้าตัวเล็กๆ กระทั่งโตเป็นสาว อา... งามล้ำกว่าที่ข้าเฝ้าจินตนาการเสียอีก” ข้านอนนิ่งๆ ขณะถูกลูบคลึง สองเต้างามกำลังตั้งช่อ เรือนร่างอ่อนเยาว์เต่งตึง หวานฉ่ำ อุ้งมือของท่านประคองโนมเนื้อพลางเขย่าอย่างเอ็นดู เอ่ยชมว่านมอวบสวยมาก“เจ้ายังเยาว์วัยนัก แต่มีเสน่ห์จนข้าไม่อาจละสายตา มาเถิด ข้าจะนวดเต้านมให้เจ้า”“จ...เจ้าค่ะ”“โดนดึงหัวนมแบบนี้ ชอบมั้ย”“...” แสงเทียนวูบวาบแสนวาบหวิวขับเน้นผิวงามละมุนให้ยิ่งงามกระจ่าง นายท่านบีบคลึงหัวนมของข้าจนชูเด่น ฐานหัวนมสีชมพูเป็นกระเปาะ เรือนร่างแรกแย้มกำลังถูกลูบคลำ “เสี่ยวหยุน เจ้าสวยมาก ดูสิ แอ่นนมให้ข้าเองเลยนะ” “อ๊ะ อา...” ข้าสะดุ้งเสียวเมื่อถูกปลายนิ้วเขี่ยสะกิด ท่านฉินจื่อหยางใช้นิ้วชี้เขี่ยหัวนมของข้าถี่เร็วทั้งสองข้างพร้อมกัน ข้าครางระริก หัวนมดีดเด้งแข็งสู้นิ้ว ร่างกายของข้าเริ่มสั่นสะท้านด้วยแรงเสียว สองขาแยกออกกว้างโดยไม่รู้ตัว ท่านฉินจื่อหยางอ้าปาก ดูดงับหัวนมแสนหวานแล้วดูดจ๊วบจ๊าบ “อ๊ะ อ๊า...” “เด็กลามก แค่ดูดนมก็น้ำแตกซะแล้ว หัวนมของเจ้าน
Read more

บทที่ 2 ชำเราสวาท

บทที่ 2 ชำเราสวาท นั่นคือสิ่งที่ข้าต้องเผชิญมาตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาข้าใช้ปากดูดเลียน้ำกาม แอ่นอ้าให้นายท่านสอดนิ้วและยั่วเย้าหัวนม ช่วงเวลาที่ข้าจะถูกลวนลามนั้นไม่แน่ไม่นอน ขึ้นอยู่กับว่าฮูหยินหลิวจะอยู่ที่จวนตอนไหนหรือเข้านอนไปแล้ว ฉะนั้นแล้วนายท่านจึงมักจะเรียกข้ามาพบทั้งกลางวันและกลางคืนแล้วแต่สะดวกสถานที่เรียกพบก็มักจะเป็นห้องนอนของนายท่าน หรือไม่ก็ห้องหนังสือซึ่งเป็นส่วนตัวและลับตาคน“อย่าเจ้าค่ะ พอแล้ว” “ไม่ต้องกลัว ข้าฝึกเจ้าหลายรอบแล้ว เสี่ยวหยุนต้องรู้สิว่าต้องทำยังไงบ้าง” “...เจ้าค่ะ”ข้ากลั้นน้ำตา พยายามอยู่นิ่งๆ และทำตามที่นายท่านต้องการ ท่านฉินจื่อหยางรุกเร้ามากขึ้นด้วยการบีบหัวนม ดึงไปดึงมา ข้าเผยอปากหอบหายใจ รู้ดีว่าในห้องส่วนตัวของท่านฉินจื่อหยางห้องนี้มิดชิดเป็นพิเศษ และจะไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามาหากไม่ได้รับอนุญาต “ข้าปรับปรุงห้องนี้ไว้ให้เจ้าโดยเฉพาะ เราจะได้มีความสุขด้วยกันบ่อยๆ ชอบมั้ย” “...” ข้าหนักอึ้งไปทั้งตัว รู้สึกขยะแขยงแต่ก็ไม่กล้าปฏิเสธ สิ่งเดียวในโลกนี้ที่ข้ากลัวมากที่สุดก็คือกลัวการถูกทอดทิ้ง ข้าไม่ต้องการ
Read more

บทที่ 3 ฉุดคร่า 1

บทที่ 3 ฉุดคร่ายิ่งข้าเติบโตเป็นสาว ข้ามักจะถูกสั่งให้ติดตามฮูหยินหลิวไปไหนมาไหนเสมอ ไม่ว่าจะเป็นงานเลี้ยงน้ำชาของเหล่าสตรีผู้สูงศักดิ์ หรือการเยี่ยมเยือนสหายสนิทในเมืองหลวงข้าวางตัวสงบเสงี่ยมเรียบร้อยเสมอ ไม่พูดจาเกินเลย ไม่เงียบขรึมจนดูเย็นชา แม้เป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ท่านประมุขรับเลี้ยงมา แต่ข้ารู้ดีว่า...หากมิรู้จักที่ทางของตน ย่อมอยู่ได้ไม่นาน“นับวันแม่นางเสี่ยวหยุนก็ยิ่งงดงามเปล่งปลั่ง ผิวพรรณขาวสะอาด ช่างเป็นกุลสตรีที่งดงามพร้อมจริงๆ เจ้าค่ะ” เสียงหวานของแม่สื่อผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น ขณะที่นางจิบชาอย่างแช่มช้อย “รูปโฉมก็ล้ำเลิศ กิริยาก็อ่อนหวาน มิหนำซ้ำ ฝีมือเย็บปักถักร้อยยังเลื่องลือไปทั่ว... เพราะได้ฮูหยินหลิวซึ่งได้ชื่อว่าเป็นยอดหญิงดูแลอบรมสั่งสอน เด็กสาวสกุลฉินมีคุณสมบัติถึงเพียงนี้ ข้าว่า...”“ข้าคงมิอาจรับปากแทนนางได้” ฮูหยินหลิวยิ้มบางๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะเพื่อตัดบท แค่แม่สื่อเข้ามาเลียบๆ เคียงๆ คุยไม่กี่คำ ฮูหยินหลิวก็รู้จุดประสงค์แล้ว “คราวนี้เป็นคุณชายบ้านไหนอีกเล่า สู้ลูกชายข้าได้หรือไม่ เรื่องเช่นนี้ ต้องให้นางเป็นผู้เลือกเอง”แม่สื่อยิ้มกว้างขึ้น “ฮูหยินช่างใจกว้างนักเ
Read more

บทที่ 3 ฉุดคร่า 2

ข้าตัดสินใจเลือกคุณชายสกุลซือหม่า เพื่อที่จะได้ออกไปจากสกุลฉินก่อนที่ฮูหยินหลิวจะทราบเรื่องราคะตัณหาที่เกิดขึ้นระหว่างข้ากับนายท่าน ข้ารู้ว่าข่าวนี้ต้องไปถึงหูนายท่านแน่แท้และข้าก็รู้อีกเช่นกันว่าท่านจะไม่พูดอะไรเพราะท่านเงียบมาโดยตลอด ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กับข้าโดยตรง และช่วงหัวค่ำ ก็มีเด็กรับใช้มาตามให้ข้าไปพบเขาที่ห้องหนังสือเฮ้อ...“นายท่าน... เสี่ยวหยุนมาพบท่านแล้วเจ้าค่ะ” ข้าค้อมคำนับหลังจากก้าวเข้าไปในห้อง เด็กรับใช้ปิดประตูตามหลังอย่างรู้งาน มันเป็นเรื่องปกติอย่างที่เคยเกิดขึ้น“ฮูหยินมาบอกข้าว่าเจ้าเลือกเป็นสะใภ้สกุลซือหม่า”“...เจ้าค่ะ”“ถือว่าเลือกได้ดี สกุลซือหม่านับว่าเป็นตระกูลทหารมาสามชั่วรุ่น เป็นกำลังหลักของแคว้น”“นายท่าน... ไม่โกรธข้าหรือ”“โกรธเรื่องใดเล่า”“เรื่องที่ข้าเลือกแต่งออกไปอยู่กับคู่แข่งของท่าน”“ฮ่าๆ เด็กโง่ เจ้าเป็นผู้เชื่อมสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลต่างหาก ข้าได้ประโยชน์จากเรื่องนี้ไม่น้อย”คำตอบของนายท่านทำให้ข้ายิ้มออก กระทั่ง...เมื่อข้าลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็พบว่าถูกล่ามโซ่เส้นยาวไว้กับเตียงไม้ภายในห้องมืดทึบ ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีช่องให้แสงลอดผ่าน ม
Read more

บทที่ 4 จองจำตัณหา 1

บทที่ 4 จองจำตัณหาเขาขังข้าไว้ ไม่รู้ว่านานแค่ไหน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเวลาผ่านไปกี่วันแล้ว หรือบางทีอาจจะแค่ไม่กี่ชั่วยามภายในห้องขังใต้ดินนั้นมืดมิดจนแทบมองไม่เห็นอะไรเลย ข้านั่งกอดเข่าซุกตัวอยู่มุมห้อง แผ่นหลังบอบบางแนบกับผนังหินเย็นเฉียบ ความชื้นจากผนังซึมผ่านอาภรณ์บางเบา ข้าตัวสั่น แม้จะไม่รู้ว่าเพราะอากาศหนาวหรือเพราะความหวาดกลัวกันแน่ อากาศภายในหนักอึ้ง มีกลิ่นอับและกลิ่นสนิมเหล็ก เพดานต่ำจนรู้สึกอึดอัด มีเพียงช่องระบายอากาศเล็กๆ อยู่สูงขึ้นไป มีแสงเลือนรางลอดผ่านมาเพียงน้อยนิด มืด... หนาว... และเงียบสงัด เงียบจนข้าได้ยินเสียงลมหายใจของตนเองชัดเจน แต่บางครั้ง… ข้ากลับได้ยินเสียงบางอย่าง เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับมาจากเงามืด เสียงฝีเท้าแผ่วเบาคล้ายมีบางสิ่งซ่อนอยู่ในมุมอับของห้อง บางครั้งข้ารู้สึกเหมือนมีสายตาจับจ้องอยู่ แม้จะรู้ว่ามันอาจเป็นเพียงจินตนาการที่เกิดจากความหวาดกลัว… แต่ข้าก็ไม่อาจหยุดตัวเองจากการเหลียวมองไปรอบๆ ได้ ข้าเคยใช้เล็บขูดไปตามผนัง รอยขรุขระจากก้อนหินแข็งกร้าวสร้างบาดแผลบนปลายนิ้วของข้าแต่ถึงอย่างนั้น ข้าก็ยังทำ เพราะเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยยืนยันว่าข้า… ยังม
Read more

บทที่ 4 จองจำตัณหา 2

“เสี่ยวหยุนสวยเหลือเกิน” เขาเชยคางข้า จ้องมองดวงตาสีแดงสดใสของข้า มือลูบคลำพวงเต้า สองขาของข้าถูกจับแบะอ้า กลีบเสียวขมิบน้ำหวานแฉะๆ ไม่ขาดสาย ร่างกำยำสอดนิ้วเข้าแยงยิกๆ ใส่รูสาวสีชมพูสวย แล้วตอกถี่ยิบจนกลีบกระเด้งลอยตามนิ้ว นายท่านถ่างกลีบสีชมพูสดสวยกว้างๆ แล้วแหย่ลิ้นเขี่ยเม็ดสวาทไปมา ก่อนจะเอาปากประกบกลีบเด้ง ห่อลิ้นแล้วแยงรูคับแน่นเพื่อชักน้ำหวานออกมาดูด จ๊วบบ ซู้ดดด จ๊วบบ “อ๊ะ อร๊าง... ไม่ ไม่นะ อย่า... อูววว อ๊า อ๊าาา อร๊าง... ลิ้น... ลิ้นมันแยง เสียว” ริมฝีปากแดงระเรื่อของเด็กสาววัยนมตั้งเต้าเผยอครางซี้ดซ้าด ร่างกำยำกำลังก้มหน้าก้มตาเลียน้ำหวานจากกลีบร่องของเด็กสาวอย่างเอร็ดอร่อย ข้ากระตุกเอวขึ้นๆ ลงๆ เพื่อระบายความเสียว แผล่บบบ ซู้ดดดดดด จ๊วบบ... จ๊วบ... แผล่บๆๆ อุ้งปากร้อนทั้งดูดทั้งใช้ลิ้นป่ายขึ้นลงซ้ายขวา มือข้างหนึ่งเอื้อมไปบีบคลึงหัวนมแข็งชูช่อ อีกมือถ่างกลีบให้แบะอ้าแล้วตวัดลิ้นปาดขึ้นลง เขี่ยเม็ดเสียวซ้ำๆ แล้วห่อลิ้นแทงเข้าในรูสาวแรงๆ ทำเอาข้าเสียวสุดขีด ขมิบรูถี่ยิบด้วยความเสียว เกร็งซ่านไปทั้งตัว กระเด้งเอวขึ้นๆ ลงๆ
Read more

บทที่ 5 จดหมาย

บทที่ 5 จดหมายการหายตัวไปของเสี่ยวหยุนสร้างความปั่นป่วนไปทั้งเรือนใหญ่ ไม่มีผู้ใดรู้เห็นหรือระแคะระคายใดๆ มาก่อนเลยว่านางจะหายไปกะทันหันเช่นนี้ ฮูหยินหลิวทราบเรื่องก็ร้อนใจพยายามตามหานางให้พบ“นางหายไปตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว อาจเป็นไปได้ว่า...” สาวใช้คนหนึ่งแสดงความคิดเห็น ก่อนจะชะงักเงียบเมื่อถูกฮูหยินตบหน้า“เสี่ยวหยุนมิใช่เด็กเหลวไหล นางไม่มีทางไปไหนโดยไม่บอกข้าก่อน มีข่าวจากสกุลซือหม่าหรือไม่?!”“เอ่อ... ทางสกุลซือหม่ายืนกรานว่ามิได้พาตัวนางไปขอรับ”"หาให้ทั่ว! บางทีนางอาจจะบาดเจ็บ หรือไม่ก็พลัดหลงที่ใดที่หนึ่ง!" ฮูหยินหลิวสั่งเสียงสั่น นางยืนอยู่กลางลาน สวมเพียงเสื้อคลุมบางๆ อย่างลืมตัวบ่าวไพร่ต่างเร่งออกค้นหา ทุกซอกทุกมุมถูกพลิกดูหมดสิ้น คนของสกุลฉินกระจายกันออกไปถามไถ่ตามตรอกซอกซอย ทุกผู้คนล้วนกังวลและไม่อยากเชื่อว่านางจะหายไปเช่นนี้วันเวลาผ่านไป ฮูหยินหลิวยิ่งนั่งไม่ติด นางกระสับกระส่ายอยู่ในห้องโถง เฝ้ารอข่าวด้วยใจที่หนักอึ้งเสี่ยวหยุนเป็นเด็กดี นางจะหนีไปโดยไม่บอกกล่าวได้อย่างไร?“ท่านพี่ ท่านตามหาเสี่ยวหยุนพบแล้วหรือยัง” นางมักจะถามสามีทุกวัน“ท่านพี่ มีเบาะแสนางบ้างหรือ
Read more
PREV
1
...
1314151617
...
21
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status