All Chapters of คุณหนูตัวปลอม: Chapter 151 - Chapter 160

“อ๊า อ๊า... อ๊าาา อึ่กก อย่าเจ้าค่ะ” ข้ากระตุกเร่าๆ แหวกกลีบเนื้อให้ท่านดูดเม็ดเสียวสลับกับใช้ริมฝีปากเม้ม นายท่านใช้แค่นิ้วเดียวทั้งแยงทั้งควาน น้ำเสียวไหลพรั่งพรูไม่หยุด เกร็งจนตัวแอ่นลอย พรวดด พรวดด พรวดด... “อา... อา... อ๊าาา” ข้ากระตุกเสียว หอบหายใจแรงไม่เป็นส่ำ ส่ายหน้าไปมา ก่อนจะร้องเสียวเพราะแท่งลึงค์กำลังถูไถกลีบรัวแรง ส่วนหัวมุดกลีบแล้วเขี่ยไปเขี่ยมาให้กลีบปลิ้น บวมตุ่ย จากนั้นเขาก็กระแทกเอวไม่หยุด แม้ว่าจะมิได้ล่วงล้ำเข้าไป ทว่าหัวเอ็นเสียดสีโดนเม็ดเสียวซ้ำๆ “อ๊ะ อ๊า อูยย” “ถ้าเจ้าไม่ยอมอยู่กับข้า ข้าจะไม่ให้เลี้ยงดูลูกๆ ของเราข้างนอกนะ” “ย...อย่านะเจ้าคะ ข้ายอม ข้ายอมแล้ว พวกเขาไม่มีความผิด” “เด็กดี”ร่างกำยำทั้งจูบทั้งเลียและเริ่มเอาหัวบากบานเหมือนดอกเห็ดไถงัดกลีบเนื้อฉ่ำๆ ไปมา เร่งขยับเอวเสยแท่งหยกเขี่ยเม็ดเสียว จนน้ำหวานไหลพรู “ได้โปรด อย่าทำแบบนี้เลย” “มาถึงขั้นนี้แล้ว ยังจะงอแงอีกหรือเสี่ยวหยุน” ข้าถูกจับพลิกกายคลานเข่าแล้วโก่งสะโพกขึ้นมา ร่างกำยำก็ไม่รอช้ารี

และแล้ว... โอกาสก็มาถึงวันหนึ่ง ขณะที่เขานำอาหารและยาบำรุงมาเยอะๆ จนถือข้าวของเต็มสองมือ ตั้งแต่ข้าเรียกเขาว่าสามี เขาก็ดูจะอ่อนลงมาก เมื่อได้จังหวะ ข้าก็แสร้งทำช้อนหล่นไปใต้โต๊ะ"เจ้าท้องโตแล้ว ก้มไม่สะดวก เดี๋ยวข้าหยิบให้" ท่านฉินจื่อหยางพูด ขณะที่เขาก้มตัวลง ข้าก็กระชากแจกันบนโต๊ะฟาดเข้าที่ศีรษะเขาเต็มแรง!เสียงแจกันแตกกระจาย! ฉินจื่อหยางเซถอยไปด้วยความตกใจข้าฉวยโอกาสนั้นพุ่งไปที่ประตู ประตูถูกดึงปิด แต่เพราะข้าจ้องสังเกตมานานจึงรู้วิธีปลดกลอนไม้อย่างรวดเร็ว“ช่วยด้วย... ใครก็ได้”ข้าวิ่งสุดกำลังไปตามทางเดินที่ทอดยาว มันเป็นอุโมงค์หินมืดทึบที่ชื้นเย็น แต่ขอเพียงออกไปได้ ข้าจะหนีไปแจ้งความ!แต่แล้ว..."เด็กดื้อ คิดจะหนีไปไหน?"เสียงเย็นยะเยือกดังขึ้นจากด้านหลัง ร่างสูงของฉินจื่อหยางก้าวตามมาช้าๆ ดวงตาของเขาเย็นชาไร้อารมณ์ เลือดไหลซึมจากขมับ แต่สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย“ไม่ ไม่นะ” ข้าเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัว ข้ารีบเร่งฝีเท้า ประคองท้องขณะกึ่งเดินกึ่งวิ่งอย่างทุลักทุเล แต่ยังไม่ทันพ้นจากอุโมงค์ มือใหญ่ของเขาก็กระชากข้อมือข้าไว้!"ปล่อย! ปล่อยข้านะ!""เจ้าคิดว่าตัวเองจะหนีพ้น

กระทั่งข้าหน้าซีดและเจ็บจนตัวงอ เขาถึงได้ยอมรามือ สักพักเขานำข้าวต้มอุ่นๆ มาวางไว้ตรงหน้า"กินแล้วนอนพักเสีย" เสียงของนายท่านไม่ได้แข็งกร้าวหรือนุ่มนวล เป็นเพียงถ้อยคำเรียบๆ ที่บังคับให้ข้าปฏิเสธไม่ได้ ข้าเหลือบมองข้าวต้มในถ้วย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของข้าวและเนื้อไก่ฉีกลอยขึ้นมาแตะจมูก ข้ามิได้แตะต้องอาหารมาตลอดวัน ร่างกายอ่อนแรงเต็มที นายท่านจึงยกช้อนขึ้นตักข้าวต้มเข้าปากให้ช้าๆ แต่ทันทีที่กลืนลงไป ข้าก็สะอึกและสำลักจนไอออกมา"แค่ก! แค่ก!"ฉินจื่อหยางขมวดคิ้ว รีบหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับริมฝีปากให้"เจ้าไม่สบายตรงไหนหรือ?"ข้ามิได้ตอบ เพียงแต่นั่งนิ่ง สีหน้าซีดเผือดจนน่ากลัว แต่ฉินจื่อหยางเป็นคนขี้ระแวง เขายังไม่เชื่อว่าข้าป่วยจริงๆหลังจากข้าล้มป่วย ฉินจื่อหยางก็เฝ้าดูข้าอย่างใกล้ชิด แรกเริ่ม เขาเพียงคิดว่าข้าซูบผอมลงเพราะเบื่ออาหาร ทว่าหลังจากนั้น อาการของข้ากลับทรุดหนักลงอย่างน่ากลัวข้าแทบไม่แตะต้องอาหารที่เขานำมาให้ น้ำแกงเนื้อหอมกรุ่นที่เคยบังคับให้ดื่มยังถูกข้าผลักไสออกไปอย่างไร้เรี่ยวแรง ริมฝีปากของข้าแห้งผาก ผิวที่เคยเปล่งปลั่งกลายเป็นซีดเซียวไร้สีเลือด ร่างกายผอมบางจนเห็นกระดูกไหปล

ภายใต้แสงจันทร์ ใบหน้าของเขาเคร่งเครียด แววตาไร้มั่นคง ข้าสบตาเขาโดยไร้ความหวั่นเกรง มนุษย์ผู้นี้กำลังแสดงอารมณ์อะไร? ความโกรธ? ความเสียดาย? หรือความกลัว?ท่ามกลางรัตติกาลที่เงียบงัน ใต้แสงจันทร์สีเงินอันเย็นเยียบ เงาร่างของข้าแปรเปลี่ยนกลับคืนสู่ความเป็นจริง ปีศาจจิ้งจอก งดงาม ลึกลับ และเต็มไปด้วยพลังอันตรายเส้นผมพลิ้วไหวราวม่านแพรสีเงินเรืองรอง แสงจันทร์สะท้อนดูราวกับเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาจากสรวงสวรรค์ ผิวขาวซีดละเอียดราวกับหยกเย็นตัดกับริมฝีปากสีแดงสด ราวกลีบกุหลาบต้องน้ำค้างดวงตาของข้า ดวงตาของปีศาจจิ้งจอกสว่างไสวราวกับเปลวไฟสีแดง คมลึกจนน่าหวาดหวั่น แฝงไว้ด้วยเสน่ห์ลี้ลับที่ตรึงสายตาของผู้ใดก็ตามที่เผลอจ้องมองเข้าไปเบื้องหลัง ปลายหางสีเงินเรียวยาวพลิ้วสะบัดไปตามแรงลม ขนสีเงินขาวเหลือบแสงระยิบระยับราวกับประกายดาว งดงาม สูงส่ง แต่ก็น่าหวาดหวั่นเกินกว่าจะเข้าใกล้เมื่อสายลมราตรีพัดพาผ่าน เสื้อคลุมบางเบาปลิวสะบัด ร่างกายของนางไม่ได้ดูเปราะบางเหมือนสตรีธรรมดาอีกต่อไป หากแต่มีพลังบางอย่างที่แผ่ออกมาเงียบๆ เงาใต้ฝ่าเท้ายาวเหยียดไปในความมืดข้าค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีแดงฉานสะท้อนภาพขอ

เมื่อฮูหยินหลิวมองส่งข้าจนสุดสายตา นางจึงหันมามองอดีตสามีผู้เป็นที่รักและยกย่อง ร่างของฉินจื่อหยางถูกบ่าวคนสนิทของนางลากไปตามระเบียงหินโดยไม่มีใครเห็นใจ“พวกเจ้าจะพาข้าไปไหน ไอ้พวกบังอาจ พวกเจ้าจะทำอะไรข้า” ฉินจื่อหยางแผดเสียง เหล่าบ่าวไพร่ต่างพากันหลบสายตา หลายคนแอบสะอิดสะเอียน บางคนถึงกับส่ายหน้า ไม่คิดว่าคุณชายผู้สูงศักดิ์ของตระกูล จะเป็นผู้กระทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ได้ "จับเขาโยนเข้าไป!" เสียงของฮูหยินหลิวเย็นเยียบ ปราศจากความอาลัยอาวรณ์ เสียงเหล็กเสียดสีกันดังขึ้นเมื่อประตูกรงถูกเปิดออก ก่อนที่ร่างของฉินจื่อหยางจะถูกผลักเข้าไปในคุกใต้ดิน เขาล้มกระแทกพื้น หัวไหล่ชนเข้ากับผนังหินอย่างแรง สะเทือนถึงบาดแผลฉกรรจ์"อึก!" เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาสั่นไหวด้วยความตื่นตระหนก "ไม่นะ! หลิวเอ๋อร์! เจ้า...เจ้าไม่อาจทำเช่นนี้กับข้าได้!" ฮูหยินหลิวยืนอยู่นอกกรง ใบหน้าของนางยังคงงดงาม ทว่าหัวใจของนางกลับเย็นชาไปหมดแล้ว “เพื่อปกป้องชื่อเสียงของสกุลฉิน เพื่อบุตรชายที่ยังมีอนาคตไกลของเรา”“เจ้าคิดจะทำอะไร พูดเรื่องอะไร?!”"ท่านขังเด็กๆ ไว้ที่นี่ ข่มขืนพวกเขา ทรมานเด็กๆ ที่ไร้ทางสู้มานาน ท่านทำร้ายเสี่